San Marzano di San Giuseppe

San Marzano di San Giuseppe

In 2002 ontstond het plan om mijn Italiaans wat op te halen in Italië. Privé omstandigheden maakten dat ik voor het eerst in vele jaren alleen op vakantie "moest". Om zomaar wat in de rondte te trekken, zag ik nog niet zo zitten en om helemáál in mijn eentje te zitten ook niet. Ik had al een drietal jaren Italiaans gevolgd aan de Volksuniversiteit van Zwijndrecht dus daarom maar eens rondgekeken op het internet. In het plaatsje Cagli in de gemeente Pesaro-Urbino in de provincie Le Marche. De taalcursus werd georganiseerd door ItalStudio in Instituto Atrium. Inmiddels hebben zij Cagli verruild voor en andere cursusplaats. Vanwege dat gevreesde alleen-zijn besloot ik mij aan te melden voor een plaatsje bij een gastgezin, één van de mogelijkheden naast een
hotel of appartement. Tegelijkertijd kwam het idee op om eens bij mijn Italiaans familie te gaan kijken in de buurt van Taranto in de hak van de laars.
Mijn overleden zwager kwam uit San Marzano di San Giuseppe en een broer en zus wonen daar nog steeds in het ouderlijk huis. Antonio, zijn zoon mijn neef, kon ik daar dan gelijk even afleveren.
Zelf zou ik dan terugrijden naar Cagli om mij voor twee weken bij mijn gastouders en Atrium te vervoegen. Daarna weer terug naar San Marzano di GS om daar een paar dagen rond te trekken met Antonio of Tony en dan weer de grote reis naar huis. Mooie planning en zo geschiedde het ook.
Op 12 juni arriveerde ik vroeg in de middag met de bus bij Tony en Andrea. Het plan was om ongeveer 02.00 uur te vertrekken en de rest van de dag benutten wij om onze spullen in te laden waaronder zijn motorfiets.
Dat kostte allemaal niet zoveel moeite en tijd en we hadden alle gelegenheid lekker te eten (chili con carne o.a.) en vroeg het mandje op te zoeken. We vertrokken om 02.20 uur in het bezit van koud drinken, vers brood en kaas, salame, tomaten en fruit. Dit werd tijdens de noodzakelijke stops genuttigd. De reis verliep zeer voorspoedig en al om 17.00 uur waren wij in Rimini.. 1450 km in 14 uur inclusief de stops is een mooi gemiddelde. Tony vond in een van de zijstraten van de boulevard een aardig hotel met aardige mensen. De baas heb ik de grote homp oude boerenkaas maar cadeau gedaan want die was moeilijk goed te houden bij 28 graden. Voor mijn gastgezin, de familie Tarsi, moest ik dan maar wat anders verzinnen.
`s Avonds aten wij aan de boulevard op het terras en konden zo genieten van de vele Italiaanse schonen en de talloze Ducati`s die hier voorbij flaneerden. Soms leek het wel oorlog. Na een paar grote bieren, lekker eten met een paar bellen wijn zou het goed slapen moeten zijn. Maar helaas, Tony bleek te snurken als een os. Wat een herrie maakte die kerel. Hij kon dat zelf maar moeilijk geloven en zou het bewijs van zijn wangedrag later krijgen.
de volgende morgen vertrokken wij om 06.00 uur richting Taranto.
Al om 12.00 uur zagen wij de haven liggen en via een omweg belandden wij aan de goede kant van Taranto om door de campagna naar San Marzano te rijden. Ons tijdstip van aankomst was wat minder gelukkig. De mensen eten daar warm tussen twaalf en één en gaan dan een uurtje of drie slapen . Na enig overleg om pas later aan te kloppen, besloten wij toch maar aan te bellen bij Tante Angela en Giuseppe. Wij werden zeer hartelijk ontvangen en er moest meteen worden meegegeten. Fava, een soort tuinbonenpasta, gekookte courgettes met kruiden en knoflook en wat vlees. Een glaasje werd er
ook bij getapt. Het feit dat ik een beetje Italiaans spreek, bleek wat drempels te slechten. het familieverwantschap droeg daar natuurlijk ook stevig aan bij.
Daarbij moet ik zeggen dat vooral Tante Angela soms moeilijk te volgen was vooral als zij "op stoom" lag. van Tony begreep ik dat in dit deel van Italië de Albanese en Griekse invloed van vroeger nog erg groot is. Je vindt dat terug in de bouw van de mensen, hun voorkomen, het eten fava en vooral de taal. Dat is bijna Albanees en daarom moest ik het meeste door Tony laten vertalen.
Na deze maaltijd moesten wij gaan slapen. Ja, moesten, want tante Angela duldt geen tegenspraak! En het was hier dat Tony door de mand viel met zijn gesnurk. Het hele huis daverde ervan en Giuseppe en Angela spraken van schande en dat terwijl ik hem uit het tweepersoonsbed (!) had geschopt naar de voorste kamer. Maar ook dat hielp weinig. Van schaamte kroop Tony achter zijn handen.
Na het slaapje kwamen er nog wat familieleden ons begroeten en wij legden zelf ook een paar bezoekjes af bij La Famiglia. Toen moest er worden uitgevogeld waar ik mijn auto moest laten. Zuid-Italië wordt al vrij lang geteisterd door illegale immigranten uit met name Albanië. Ook de maffia is voelbaar aanwezig en dat ding moest achter slot en grendel hoewel ik daar zelf tamelijk laconiek over was. Besloten werd dat ik een plaatsje kreeg in de garage van Salvatore en Fontana. Daarna bezochten wij nog enkele andere familieleden in het dorp. We zouden om negen uur terug zijn bij Giuseppe en Angela voor het avondeten, dat werd half tien wat ons haar toorn opleverde.
Wederom de Fava maar nu met kalkoen en wijn. Om ongeveer elf uur wilde ik naar bed omdat ik `s morgens om zes uur op weg wilde gaan naar Cagli. Daar wilde ik rond een uur of twee zijn. Daarvoor moest Salvatore ook vroeg uit de veren om mij naar zijn garage te brengen. dat was allemaal geen probleem. De spullen in de auto en met Tony op de motor voorop om mij naar de snelweg te begeleiden. Het afscheid was hartelijk en zij stonden erop dat ik bij terugkomst minstens een dag zou blijven. Dat zouden er drie of vier worden na twee weken Cagli. En zo reed ik in mijn eentje weer naar het Noorden.