Donderdag 19 juni, dag 13:  

Het regende vannacht weer eens. Ik sta op met een kater hoewel ik niets heb gedronken. Het is balen als je zo vast komt te zitten. Nou ja, dan maar met de "brommer" op pad. Wellicht dat een toggie over zo`n winderige fjord het katergevoel wat kan verdrijven. De narigheid is nog niet over want mijn koffie zit in de motorkoffer en wat moet een mens zonder z`n bakkie troost? Hoewel ik eigenlijk al geen zin meer heb, maakt de zon dat ik toch op pad ga. Met de brommer vlieg ik over de Trollstigen. Na Valldall komt de oversteek naar Eidsdal over de Norddalsfjord. Dan komt er weer een prachtige weg omhoog voor Geiranger dat zelf onderin aan het einde van de Fjord ligt. Boven op de bult is er een schitterend uitzicht op de Geirangerfjord. Er is die waanzinnig mooie groene kleur en door mijn










telelens zie ik de ferry die ik nodig heb. Snel een paar plaatjes schieten en ik laat de Maxster als een havik naar beneden vliegen. Volop steile en scherpe haarspelden, maar met zo`n licht machientje gaat dat geweldig. Ruim op tijd ben ik beneden want over een kwartier is pas de afvaart.
Ik raak aan de praat met een jonge Duitse motormuis en we blijven gezellig kletsen tot na de aankomst.
Onderweg wordt in vier talen uitleg gegeven over de diverse zaken die de revue passeren. O.a. de waterval “De Zeven Zusters”, de diverse, geïsoleerd liggende boerderijen met hun geschiedenis etc. Halverwege de fjord nadert een hevige bui.
De wind die daaronder zit, wordt vele malen versterkt en bereikt bijna orkaankracht doordat het totale volume zich tussen de hoge rotsen moet persen. Iedereen duikt naar binnen behalve de motormannen. Zelfs voor de natte sneeuw wijken wij niet. Het levert toch mooie plaatjes op. Bij aankomst rijden wij naar de plaatselijke Coöp. om voor de inwendige mens te zorgen. Dan ga ik weg en rij prompt verkeerd. Even een bordje gemist. Dat geeft niet want ik blijk naar Norddal te rijden langs een mooie rivier. Ook een zalmkwekerij is mijn deel. De weg eindigt tenslotte op een boerenerf waar net de gierkelder wordt geleegd. De boerenzoon (b)lijkt niet te kunnen praten, want ik krijg geen enkele reactie. Zonder iets te zeggen stapt hij op zijn strontkar en rijdt heen.
In arrenmoede rij ik terug naar de punt om even overnieuw te beginnen.
Vanaf dat punt begint het weer serieus te regenen. Het is ijsregen en die brommer heeft geen kuip. Om nog wat zaken uit de motorkoffers te halen moet ik naar Spjelkavik een voorstadje van Ålesund. Dat is nog 60 km naar Aure waar de ferry oversteekt naar Magerholm en dan nog 5 km tot de dealer. Hij vertelt mij dat het onderdeel moet worden overgevlogen uit Duitsland. Toen hij met z`n dikke Chevrolet aan kwam rijden toen ik gestrand was en ik de diverse dure auto`s voor de zaak zag staan, vreesde ik al voor de hoogte van de rekening en nu helemaal. Dat zou blijken.
Die motor is morgen dus niet klaar, het wordt dan op z`n vroegst zaterdag zo niet maandag. Dat zou pas echt waardeloos zijn. Een planning is nu niet te maken en de hele onderneming komt een beetje op de tocht te staan. Jostedalsbreen, Sognefjell en –fjord en de Lysefjord met zijn Preikestolen gaat dat nog lukken? Het plaatsje waar ik nu ben heet Torvika en het staat als vlek niet eens op de kaart. De Korsbakken Camping aan de Romsdalsfjord.
Na aankomst op de camping, die opnieuw vrijwel verlaten is op één vissende Noor na, heb ik in mijn hut eerst maar een grote bak erwtensoep gemaakt van 2 cup a soupe. Drie donkerbruine broodjes met dik kaas en de kachel op 10 dat moet de burger weer moed geven. Morgen maar eens bellen rond twaalven hoe de vlag erbij hangt dan kan ik wellicht weer op weg. Door dit oponthoud moet ik ook een gewone oplader kopen voor het mobieltje want het thuisfront dien ik ook bij te houden. Het gaat zo wel een dure stop of strop worden.
Het schrijven van de memoires van vandaag beëindig ik terwijl ik mij als een Amundsen op de Pool voel. Helemaal in je eentje op een verlaten, half donkere camping. De regen tegen de ruiten en door het raampje een mooi uitzicht op de besneeuwde  bergen.                                        

                     Vrijdag 20 juni, dag 14:  

Nou goedemorgen, daar ben ik weer. Na de gebruikelijke ochtendrituelen heb ik alles bij elkaar gezocht en klaargelegd om de ANWB te bellen en deze trip te beëindigen. Het hangt er vanaf wat de dealer om 11.00 uur weet te melden, zo is de afspraak. Boven de bergen met hun witte koppen groeperen zich alweer regenwolken. Eentje rolt langzaam naar beneden en bedekt de berg als een deken van mist. Een eeuwigdurend spel zo lijkt het. Wolken komen aangedreven en blijven dan tegen de toppen hangen. Maar de wind drukt verder en dan worden ze soms in stukken over die toppen gejaagd. Tussen de stukken door krijgt dan de zon weer de kans om mijn papier te belichten. Maar de wolken zijn soms zo donker en zwaar dat de regen wel móet vallen.
Intussen heeft de wolk zich als in een bedje tussen twee bergen gevleid. Een andere wolk krult zich om de top en nu heeft de berg een krans van grijs haar als een monnik. Bij Mosjoen kreeg een bergtop op die manier een Japanse hoed en die stond `m wel. De vaart door de Geiranger gisteren vond ik bijzonder fraai maar het weer zorgde voor meer schade.
De Maxster scooter biedt weinig bescherming en als het regent, kruip ik in elkaar zoveel mogelijk achter het voorscherm en klem mijn benen om het chassis. Met de haken van mijn bergschoenen beschadig ik de twee aluminium sierplaten behoorlijk en de vervanging gaat mij zo`n  € 325,= kosten en het is nog maar de vraag of de verzekering dit dekt. De scooter zelf is een prima ding. Veel bergruimte onder de zitting, snel en wendbaar en een verbruik van plm. 1:30. Een ideaal ding voor in de stad. Om elf uur is er nog geen onderdeel maar ik ga er toch naartoe. Een eventuele aftocht via de ANWB kan ik ook van daaruit wel regelen.
Om half twee kom ik aan en tot mijn verrassing zijn ze de spanningsregelaar aan het monteren. In mijzelf roep ik hoera, maar dan heb ik de rekening nog niet gezien.
Voor het bestellen, opsturen, monteren, motor ophalen wordt tenslotte voor een onderdeel van plm. € 70,=
in totaal ruim € 650,= gerekend. Samen met de schade aan de Maxster een kostenpost van ruim 2000 ouwe pieken. De teleurstelling over deze uitgave plus de drie verloren dagen slik ik op mijn eigen stoomfiets weg. We rijden weer en met die financiën komt het wel goed.
Bij aankomst op de kampong druppelt het weer eens en snel parkeer ik de motor naar ik meen op een goed stuk asfalt. De hele vakantie heb ik een plankje gebruikt om onder de standaard te leggen maar dat lijkt nu niet nodig. Ik heb drie stappen naar mijn hut gedaan als met een klap de motor ondersteboven gaat. Hij blijft niet hangen op de valbeugels en koffer maar duikelt door. Spiegel aan barrels, de kuip staat scheef en is op verschillende plaatsen gescheurd, het gashandel kapot (naar later blijkt). Op hetzelfde ogenblik barst er een hoosbui los. Dan slaan er een paar stoppen door en knapt er iets. Op dat moment besluit ik
om naar huis te gaan. Provisorisch repareer ik met ducktape de schade en stapel alle bagage erop.
Ik heb even genoeg van deze vakantie. Niet het land of de mensen en zelfs niet het weer maar de optelsom van een en ander maakt dat ik het wel heb gehad. In plaats van gebruik te maken van de reeds betaalde overtocht van Kristiansand naar Hirtshals in Denemarken besluit ik gewoon via Oslo, Malmö en de Storebeltbrug naar Kopenhagen zo snel mogelijk naar huis te rijden. Nu ik dit alles pas in november uit zit te werken, vind ik nog steeds dat ik, afgezien van de laatste drie dagen, een fantastisch stuk vakantie heb genoten.
Ruim twee weken in plaats van de geplande vier, maar dat is een reden temeer om volgend jaar terug te gaan. En dan zal ik opnieuw proberen een walvistour te maken, de Sognefjord en Sognefjell, de Jostedalsbreen etc.etc. te bezoeken. De boel is gepakt en de wekker staat op 04.00 uur en ik stap om 05.00 uur op. De laatste nacht in de hut hoef ik niet te betalen en schoonmaken hoeft ook niet van de eigenaars. Zoveel pech is teveel voor een mens vinden zij.
Als dank laat ik toch een leuke donatie achter voor hun voetballende dochter om een leren knikker te kopen, een prachtkind van twaalf dat veel weg heeft van mijn eigen dochter op die leeftijd. Ik zal ze op latere reizen nog terugzien.