Zaterdag 21 juni, dag 15 en de laatste:  

Na vijf kilometer kon ik alweer terug! De telefoon en de oplader hingen nog in de hut. Gelukkig dat ik daar zo vroeg aan dacht. Over de rit valt niet zo heel veel te vertellen behalve dan dat het zeer hard ging. Ik had even fatalistisch maling aan de snelheidsgeboden en –verboden.
Halverwege leek mijn versnellingsbak het op te geven. Na een tankbeurt wilde hij niet meer uit z`n derde en schakelen ging uitermate moeizaam. Dat bleef de hele weg een handicap. Later bleek het pedaal gewoon vast te zitten door het stof waardoor schakelen haast onmogelijk was. Een spuitje olie deed wonderen.
Het gashandel gaf ook steeds meer problemen. Die schoot regelmatig over de vertanding heen en viel dan naar nul. Enige draaien brachten hem weer in de vertanding maar soms op de verkeerde plek zodat je hooguit half gas had. De laatste 500km gaf hij het helemaal op. In het donker en al rijdend, trok ik aan de buitenkabels en zette die op de randjes van de afstelling van de carburateurs.
Zo had ik bijna volgas en kon ik met max. 170km/u Nederland binnenrijden. De zaterdag wordt wat langer dan gewoonlijk want om precies half twee in de nacht ben ik thuis. Plm. 2200 kilometer in 22 uur inclusief korte stops, tanken en het provisorisch oplossen van de mankementen. Onverantwoord, zult u wellicht denken en dat is misschien wel zo maar op de een of andere manier wilde ik niet moe worden.
De geur van de stal was te sterk. Ondanks de haast mocht ik onderweg toch nog een heuse eland zien. Helemaal in het zuiden van Zweden reed ik langs een enorm veld met `n groen gewas waar middenin iets groots en bruins stond. Vanuit mijn ooghoek viel dat voorwerp op en een snelle blik opzij leerde dat het een vrouwtjeseland was.
Net toen ik meende een groot bruin vat o.i.d. te zien draaide zij haar kop omhoog en werd de werkelijke vorm zichtbaar. De tijd om er een foto van te maken heb ik niet genomen mede omdat zij toch tamelijk veraf was. Bovendien komt het wat vreemd over als je
op de vluchtstrook met een camera en lenzen staat te goochelen.   

                                                                Deze ligt trouwens in Emmen
                                                                                                 

                                                                Einde Reis:  

Eind goed, al goed, is het gezegde en ondanks het weer en de tegenslag heb ik het toch een bijzondere vakantie gevonden. Zo in je eentje door zo`n mooi land trekken, heeft wel iets. Ik heb mij geen moment verveeld en ik heb me ook geen moment geërgerd aan het weer of andere zaken die niet helemaal naar wens liepen. De pech en de schade zijn verholpen. Als regeren vooruitzien is dan heb ik het niet slecht gedaan door de motor voor de vakantie all risks te verzekeren. Een geluk bij een ongeluk. En volgend jaar ga ik de schade aan gemiste doelen inhalen.
Met Noorwegen ben ik nog niet klaar!!