Vrijdag 13 juni, dag 7 (bad day??)  

Al om kwart voor zes ging ik slapen gisteren en op een telefoontje van Simone na heb ik geslapen tot 03.00 uur. Nu, om kwart over vier is alles ingepakt en zit ik met een kopje koffie deze regels te schrijven. Vandaag dus vier uur eerder op pad dan gebruikelijk, maar het is tenslotte klaarlichte dag. Ik zal wel zien hoever het elastiekje reikt.
De lucht ziet grijs met breuken en het is droog. Naast de complete binnenvoering nu ook maar een trui aangetrokken. Dat was niet voor niets. Om ongeveer 16.00 uur zal ik op de Noordkaap zijn, althans op de camping. Om vijf uur ben ik vertrokken.
Voor de Altafjord ligt een hoogvlakte en nadat ik al aardig wat regen te verwerken had gekregen, ging dat voor de aardigheid tijdens de afdaling over in sneeuw. De warme handvaten waren weer een heus genoegen. Jammer dat je niet zoiets in je vizier hebt. Ondanks het weer was de route weer magnifiek. De weg werd wel minder van kwaliteit en door de vermoeidheid moet ik mij dwingen om geconcentreerd te blijven rijden. De afdaling gaat soms bijna stapvoets vanwege de dikke natte vlokken gevoegd bij het vermoeden van gladheid. Uiteindelijk zal ik in elf uur zo`n 750 km erdoor jagen en dat komt door die vroege start.
Als ik bij Alta ben is het pas half een en dan is het nog maar 230 km naar de Noordkaap. Aangezien het mijn bedoeling was om min of meer rechtstreeks naar de Noordkaap te rijden en terug te toeren, besluit ik dat stuk ook maar te doen. Vlak voor Alta krijg ik de eerste rendieren op de weg.
Zonder te kijken scharrelen ze gewoon de weg op. Het is steeds uitkijken want ze vallen door hun kleur niet echt op en je ziet ze pas als je vlakbij bent. Alleen de dieren die hun witte winterjas nog aan hebben vallen echt op. Stoppen en wachten tot ze van de weg af zijn. Intussen kan ik er een plaatje van schieten. Dat doe ik óók van de eerste de beste visdrogerij die ik zie evenals van een snoepje van een vissersbootje. Om 07.00 uur zat ik aan een hobbitontbijt.







Vanwege de kou heb ik op dat vroege uur meteen maar de warme soep opgegeten. Ook dat bleek een foutje. De combinatie van kou aan de buitenkant en warmte in het buikje leverde een gigantische slaap op. Ik viel zelfs op de motor bijna in slaap. Daar had ik even niet op gerekend.
Na een uurtje is de soep uitgewerkt en stroomt de energie weer richting hersenen.
Tijdens het tanken bij Alta weer zo`n lekker broodje braadworst (Pølser) genuttigd. Die bevallen erg goed.
Wellicht wat vet maar dat kan wel met deze temperaturen. Na Alta is de beer los. Regen, een keiharde wind en sneeuw. De temperatuur is net boven het vriespunt. En dan te bedenken dat het rond deze tijd zo`n twaalf tot veertien graden zou moeten zijn! Toch stoort het mij geen moment. Ik geniet met volle teugen van dit land en het weer neem ik er gewoon bij. Ik rij op een grote vlakte met kilometers weg in het gezicht. Richting de Noordkaap zie ik het diepste grijs en ik vermoed het ergste. Het blijkt nog mee te vallen. Op de Kirkeporten Camping warm ik eerst even op in de receptie. Hete koffie een leuke Noorse studente á la dochter Simone om mee te kletsen. Vanwege het weer besluit ik opnieuw een hytte te huren. Hier kost dat weliswaar 400Nok maar dat moet dan maar. Het is te slecht voor een tentje. Ik spreek af met een Ollands stel om een Remy Martin VSOP te nemen op het bereiken van de Kaap. Die had ik voor deze gelegenheid meegenomen. Daarna gaan we eten in het rudimentaire restaurantje dat vastzit aan de receptie. Omdat ik hier nu toch ben, besluit ik een schotel rendiervlees te nemen, het dagmenu. Het smaakt best lekker en heeft iets van rundvlees. De gebruikelijke wortels en aardappels begeleiden het beest. De schotel is niet zo erg groot óf ik heb een leeuwenhonger want ik bestel nog een tweede schotel. Ditmaal een met drie soorten vis. Ook wel smakelijk met dezelfde wortels in de vorm van een koude salade waar nu puree bij zit.
Na de maaltijd gaan zij naar het dorp en ik ga naar de Noordkaap zelf.
De dertien kilometers er naartoe zijn echt zwaar. Ik rij naar het grijste grijs dat ik ooit heb gezien. De regen valt niet echt want wordt horizontaal over de weg gejaagd en ik blijf met moeite op de weg. Die wind is ijskoud en komt voelbaar van de pool. Het blijkt 1,2 graden Celsius te zijn. De Noordkaap stelt, zoals ik al had vernomen, niet echt veel voor. Het museum is regelrecht klungelig. Het enige echt interessante is een videopresentatie over dit gebied. Zowel boven als onder water gefilmd. Het is ijzig weer en de zon krijgen we vandaag, vannacht en ook morgen niet te zien. Na een rondgang buiten om wat plaatjes te schieten is de terugweg zo mogelijk nog zwaarder. Er staat een fikse storm en slagregens teisteren mens en machine. Even later is de regen overgegaan in een heuse sneeuwjacht. Volgend jaar toch maar naar Siberië?? Ik ga maar naar mijn hut om dit allemaal op te schrijven. Vervolgens de ansichtkaarten schrijven en posten. Het kacheltje op 10 en de Remy op tafel. Als die op is, ga ik plat. Voor het zover is, bedenk ik wat ik morgen moet doen. Het weer is te bar en gezien de vooruitzichten heeft het geen zin te wachten op de beroemde Midzomernachtzon. Blijven doe ik dus niet.
Je wordt hier trouwens behoorlijk beroofd. De hut kost 400 Nok per nacht = plm. Fl 125,=. Toegang tot
De Kaap = 185 Nok = fl 55,= De tunnel kost je 68 Nok en terug dus ook! Is er dan niets leuk aan de Noordkaap? Jawel, het feit dat ik er geweest ben. Alleen vond ik het jammer dat de 9 km lopen naar de echte kaap er fysiek niet in zat. Maar dat scheelt weer een uurtje of vier lopen. Morgen dus weg richting Lapland. Nog even de nogal woeste en kale kustweg E-69 tot Oldesfjord en dan de E-6 weer op naar Karasjok. Hopen maar dat het weer een beetje meezit. 
 

                                                      Zaterdag 14 juni, dag 8: 

Achteraf bezien was het inderdaad vrijdag de dertiende gisteren. Wat een weer en geen zon gezien!! Voorlopig zal dat vandaag ook niet gebeuren. De drank is op en dat is goed. Beter voor mijn “motorretje”. Vanaf nu heb ik geen haast meer en kan per dag bekijken wat ik zal doen. Het is nu al half negen en ik moet nog beginnen met pakken. Het kan wel tien uur worden voordat ik opstap en dat gebeurt dan ook. Ik begin op m`n gemak in een redelijk sukkelgangetje maar omdat het nog steeds van dat baggerweer is, ga ik vanzelf weer harder rijden. Heel in de verte lijkt er wat breuk in het wolkendek te zitten maar het duurt nog zo`n 200 km voordat het echt droog is. Ook de temperatuur wordt iets beter. Onderweg bewijst de warme soep weer zijn waarde evenals de handvatten.
Aan een groot meer soupeer ik op een parkeerplaats en bekijk met een stel  Hollanders door de verrekijker een jagende visarend.

Dan weer voort naar Karasjok. In feite is daar niet veel te doen. De plaats is niet zo groot maar er huist het Samische Parlement dat je zou kunnen bezoeken. Ik kies voor een soort openluchtmuseum over de Samen die wij geheel foutief Lappen noemen.
Ook een niet echt een koopje maar vooruit het is voor (de) Samen.

http://www.samenland.nl/lapland/lap_sami.html
http://de.wikipedia.org/wiki/Samen_(Volk)

De in klederdracht gehulde jonge dame beloof ik plechtig het woord Lappen niet meer te gebruiken. De tentoongestelde zaken en de informatie over hun geschiedenis maken wel indruk. Zeer de moeite waard om hier kennis van te nemen. Het is een volk dat op een verschrikkelijke manier door zowel Noorwegen, Finland, Zweden en Rusland bijna even meedogenloos is vervolgd als de Joden. Dat is slechts bij weinigen bekend en het valt mij op dat het internet hier ook weinig over te bieden heeft. Toch zet ik een viertal links op deze pagina en wellicht vind je er al surfend iets over .
Omdat het mij een aardige plaats lijkt, besluit ik naar Inari in Noord Finland te rijden. Dit is ook zwerfgebied van de Samen met hun rendieren. Finland is qua natuur duidelijk anders dan Noorwegen.
Minder bergachtig en veel meer toendra. Soms lijkt het gewoon heidegebied met berkenstruiken. En altijd is er wel water. Zompige stukken, riviertjes, stroompjes, vennen lijken het soms.
Vrijwel kaarsrechte wegen die niet aarzelen gewoon recht een bergje over te gaan, hier en daar nogal steil. Bij 120 km is het dan net een grote roetsjbaan. In Inari huur ik op de camping aan het meer een hytte. Ik lijk wel een verwend nest, of ik ben gewoon te lui om de tent op te zetten. Het stelt hier allemaal niet zoveel voor en op advies van een Finse motormuis besluit ik de volgende morgen dezelfde weg terug te gaan naar Karasjok. Alle andere routes monden uit in gravelwegen door een desolaat landschap en dat trekt mij niet zo. De route die ik plan naar Narvik zal zo`n 660 km zijn. En hier ging ik dus lelijk in de fout met de brandstof.  Het vervolg schrijf ik de volgende dag wel.

 

 

                                                                                     
                                                                      terug naar boven