Dag 15

                                                    Zaterdag 30 mei 

Vroeg op want Rome roept. Half zeven zijn we wakker en gaan aan de slag zoals elke morgen. Als de billen gewassen zijn en de tas ingepakt, gaan we naar de sjoetelboes. We vertrekken om even acht uur na nog gewacht te hebben op Italianen die te laat komen. Hoe kan dat nou? Bij La Giustiniana aangekomen te zijn was het even zoeken voor een kaartje. Geen loket en geen automaat. Men verwees ons naar een Tabaccheria om de hoek maar die gaf niet thuis. Gestopt met de kaartjesverkoop! In de krantenkiosk verderop was het raak en toen was het nog rennen om de kaart gestempeld te krijgen. Maar we záten in de trein. 

Ik keek rustig de landingsplaatsen af tot ik mij realiseerde dat ik dácht in de metro te zitten. Vaak zie je dezelfde namen voorbij komen, maar als je in de trein zit, gaat dat niet kloppen. Ergens ver voorbij mijn dode punt zijn we uitgestapt en op aanwijzing van een bezemer, die zich onledig diende te houden met het vegen van het perron maar dat niet deed, konden we overstappen op de metro. Bij het Colosseo lieten wij ons uitspugen. Dat maakte dat ik het programmaatje van de tweede dag Rome nú moest gaan doen. 

Gelukkig had ik e.e.a. op mijn stadsplan uit 1986 aangegeven. Dat betekende dus eerst het Colosseum, dan het Forum Romanum, een wandeling die ons langs het Piazza Venezia met  het Altare Della Patria, de Tarpeïsche Rots, het Campidoglio etc. etc. zou voeren. Astrid meende nog dat ik haar nodeloos rondjes liet lopen en het is soms moeilijk om e.e.a. te weerleggen mede door allerlei hoogteverschillen in deze stad.

Onder aan de trappen naar het Campidoglio was nog een trouwerij gaande. De zeker niet rijk ogende bruidegom mocht zijn bruid vervoeren in een blauwe Maserati met een strik. Mooie kar. Het is ook altijd een mooi gezicht al die hevig opgedofte mensen, niemand die dat gek vindt en zo hoort het ook. 

Aanvankelijk wilde ik het Forum Romanum niet meer bezoeken na de laatste keren. Overal zijn ooit lage hekjes neergezet en mannetjes en vrouwtjes met hele schrille fluitjes. Ik vond er niets meer aan. Maar ik had buiten de waard oftewel de Romeinen gerekend. De kaartjesverkoop is nu zó dat je voor 12 Neuroses een kaartje koopt voor zowel het Colosseum als het Forum. Los kan niet helaas. Toch maar gekocht en over het Colosseum niets dan goeds. Altijd imponerend en nu ook gedeeltelijk voorzien van een vloer.  

Voor mijn gevoel uit arrenmoede dan toch maar even gaan kijken op het Forum. Dat viel enorm mee. Sinds mijn laatste keer zijn er flink wat zaken in positieve zin veranderd. De lage hekjes zijn vervangen door iets hogere en beter ogende exemplaren. Er zijn volop opgravingen gaande en verschillende nieuwe zaken zijn zichtbaar gemaakt. Daardoor bleek het kaartje zijn geld toch meer dan waard. 

Na het Forum werd de trap van 126 treden beklommen naar de Santa Maria in Aracoeli. Bij het binnentreden van de kerk werden wij door de koster meteen gesommeerd de kerk weer te verlaten via de deur die naar het Campidoglio leidt. De kerk ging dicht want de lunch was nakende.
Een kleine teleurstelling maar Wikipedia maakt veel goed. Marcus Aurelius stond nog altijd fier op z`n post. na het Campidoglio wandelden wij verder via de Via di Monte Tarpeo de Capitolinus op.
Vanaf deze heuvel heb je een mooi overzicht over het Forum.

Verder weer naar het Circus Maximus. Hier staken we de weg over om de Via di Santa Sabina in te gaan.
Deze kerk ligt met andere fraaie gebouwen en een mooie publieke tuin op de Monte Aventino. vanaf het bordes van deze tuin heb je een magnifiek uitzicht over Rome. In de tuin zaten twee ragazze zelfgemaakte sierraadjes te verkopen en ik kon het niet laten om voor de vier kleindochters iets mee te nemen.

De Santa Sabina is een zeer fraai kerkje uit de 5de!! eeuw waar op dat moment ook al een trouwerij gaande was. Iets verder is een poort die een tuin met een bomenlaan afsluit. In het sleutelgat van deze poort is precies de San Pietro zichtbaar.

Nadat wij onze ronde hadden voltooid, verliep de thuisreis iets vlotter door ervaring zeer wijs geworden. Eerst naar de metro die via Termini doorrijdt naar  ons uitgangspunt La Giustiniani. Meteen bij aankomst weer weg met de bus om wat alimentari en dus ook een biefstukje te scoren. Het waren weer flinke lappen en het smaakte goed. Alleen zijn de aardappels een ramp. De beste manier is nog het bakken terwijl ze in de olijfolie zwemmen. Maar allez, we zijn geen kniesoren.

Vandaag op dag 1 deden we dus programma 2 en morgen dag 2 met programma 1. Heftig! 

En alle Romeinse plaatjes vind je HIER.

                                                         Dag 16

                                                     Zondag 31 mei, 











Zonder dat wij het weten is het Pinksteren en de dag van de finale van de Giro D`Italia. Menchov van Rabo schijnt eerste te staan, maar de ING is prominent aanwezig op het Piazza del Popolo. Zij organiseren een promotietoer door Rome waarbij iedereen in het oranje gaat en een oranje ballon aan zijn of haar fiets heeft. Het is voor iedereen best zwoegen op die heuvels. Gisteren hadden we al gezien dat het centrum aardig volgebouwd was met tribunes, maar hadden even niet door waar het om draaide.  

De routine van het openbaar vervoer was weer snel onder de knie en de kosten zijn on-Hollands laag. Voor een dagkaart betaal je 4 hele neuroses!! Dat wil zeggen dat je met dat kaartje de hele dag met de metro, de bus, de trein en de tram door en om Rome kunt buffelen.
Dus ook de treinverbindingen naar en van de voorsteden zoals wij dat doen naar Giustiniani. Daar kan men hier een voorbeeld aan nemen!!
Goedkoop openbaar vervoer om mensen de auto uit te helpen en dat lukt ze goed. Zeer frequent een voertuig voor je neus en alleen in de echte spits is het dringen.  

Ook de kosten van twee cappuccini “al banco” zijn laag, twee euro voor twee goddelijke bakkies. Ten eerste kunnen ze in Nederland niet tippen aan de prijs en ten tweede niet aan de kwaliteit. Je wordt in dit Kikkerland gewoon keihard bestolen. 1 Neuro 80 tot 2 Neuro 20 voor een waardeloze espresso, want een echte kunnen ze of willen ze niet maken, en in het toch niet goedkope Italië kan dat wél voor 80 Neurocent tot 1 Euro 20. In wat voor een land leven wij met wat voor soort ondernemers? Dieven dus!!!! 

Ook vandaag is het eigenlijk een klein rondje dat we maken. Maar er is op een kleine oppervlakte zoveel samengebald dat je nooit ver hoeft te lopen. Piazza del Popolo, de Pincio, Piazza di Spagna, Trevifontein, Piazza Navona, St.Pietersplein, Pantheon, San Ignazio en alles wat daar nog in de buurt staat. Het is een greep uit veel van deze dag wat op de foto`s zichtbaar is.

En het is drúk vandaag. Bij het Pantheon moeten we wachten omdat er wat laagwaardigheidsbekleders en andere rokkendragers binnen belangrijk zitten te wezen en dan moeten de plebejers wachten natuurlijk. Een malle vertoning als eindelijk de hekjes weggaan en iedereen naar binnen stormt.
Bij de Trevifontein is het echt dringen. Ik neem snel een opengevallen plaatsje voor twee in beslag en terwijl wij onze boterhammen nuttigen is het aardig om het gemier aan te zien. 

Omdat het nog pas drie uur is, besluit ik dat we nog wel naar de San Giovanni in Laterano en de Sancta Scala kunnen. We moeten toch naar de metro en reizen eerst die kant op en kunnen daarvandaan meteen doorreizen naar Flaminio voor de overstap naar de trein. Het is altijd wat winderig bij deze kerk vanwege het hoge punt maar binnen heerst de rust. Imposant vind ik altijd weer de deuren die uit het Senaatsgebouw komen op het Forum. De anekdote van “de hangende ballen” van een nieuw gekozen paus gaat er ook altijd in als koek. De Heilige Trap, de Sancta Scala, waar naar verluidt Christus naar boven is gelopen na zijn geseling mag alleen biddend op de knieën worden bestegen, want niemand mag lopen waar hij zijn voeten heeft gezet. Boven aangekomen bevindt men zich bij het Sancta Sanctorum, een oude pauselijke kapel. Er zijn altijd veel aanhangers op deze trap te vinden. 
Hier rechts zien we het standbeeld voor Mazzini. Hij is van groot belang geweest voor de vorming van het huidige Italië. Van zijn bestaan las ik in een boekje dat het leven van Garibaldi schetste. Tot nu had ik enig eerbetoon aan deze man in Rome gemist, behoudens een straatnaam dan.
Bij deze dus en het staat tegenover het Circus Maximus als je uit de Via di S.Sabina komt en rechtsaf slaat.

Zo werd het een lekker volle dag met de San Giovanni als extraatje. De terugreis verliep zoals verwacht zeer vlot dankzij dit schitterend geregelde openbaar vervoer. Helaas voor ons veranderde het weer vanaf dit punt. In de loop van de dag was het bewolkt geraakt en nu begon het te druppen. Dat zou doorgaan tot de morgen zodat de tent nat ingepakt moest worden. Maar we zijn tenslotte geen kniesoren. Morgen stomen we op naar Siena en Firenze, dáchten we. 

                                                                                                                  
                                                                             terug naar boven