Alblasserwaard en Vijfheerenlanden

Sinds de zomer van 1976 (waar blijft de tijd) woon ik in Zwijndrecht. In die jaren deed ik van alles naast het noodzakelijke  werken o.a. ook fotograferen. Tijdens de vakanties in Frankrijk bijvoorbeeld macrofotografie in de natuur en nog erger. Maar het zou tot ongeveer mijn zestigste duren voordat ik mij intensiever op de natuurfotografie ging storten met een beginpunt in de molens. Die staan vooral in polders en in of bij dorpen waar die natuur meteen al dichtbij is. Het is allemaal als vanzelf overgelopen in bloemetjes, bijtjes en vogeltjes en zo werd ik ook lid van de ANVW, de Alblasserdamse Natuur- en Vogelwacht, bij mij "om de hoek" dus en ook de Vogelbescherming.
Al kijkend en fotograferend, wandelend en fietsend, ontdekte ik wat voor een mooi gebied die Alblasserwaard en Vijfheerenlanden eigenlijk is.
Deze twee gebieden noem ik meestal in één adem maar de Vijfheerenlanden is een eigen gebied dat grenst aan de Alblasserwaard en ook zij hebben een Natuur- en Vogelwacht.

Jarenlang reed ik met de auto en motor over de omliggende (snel)wegen en ook heel vaak over de N214 die door dit gebied voert. De Lekdijk liet mij ook niet onberoerd. Een enkele blik links of rechts liet dan een platte, groene, kale polder zien waarin vaak niet eens een koe te zien is. Het molenleven begon voor mij bij Jan Noorlander op de Broekmolen aan de Zijdeweg vlakbij Streefkerk. Je ziet dan een vogel die je uiteraard niet kent maar waarvan "iedereen" weet dat het een Grutto is. Okay, een Kievit of Zwaan dat gaat nog om te herkennen, maar hun levenswijze?? En die bloem daar bij de sloot, een Zwanenbloem??? Wat is dat en wat zijn al die andere vogels, bloemen en planten?? In alle jaren dat ik naar mijn dobber keek of met een spinhengel de polders afstroop, had ik voor de omgeving dezelfde globale blik over. Plat, groen en verder niks. Nou ja, soms viel een Buizerd wel op als hij zich vlak langs de weg uit een boom op een prooi liet vallen. En wat is eigenlijk een Donk? En wat is het mooiste stukje Nederland?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zonde om zo lang niet goed om je heen te kijken? Och, je kunt niet alles tegelijk doen in je leven en zeker een man schijnt dat niet te kunnen. Vanuit die Broekmolen ben ik gedetailleerder naar die natuur gaan kijken en de Alblasserwaard werd daarin zo`n beetje een kerngebied. Een streek waar je steeds terugkomt omdat je elke dag iets anders, iets "nieuws" kunt zien. Zien en kijken en afdrukken. Zo ben je met het macro`en van een blommeke bezig en zo wil je een buizerd schieten die dreigend boven je hoofd hangt. Je gaat op de fiets naar het begin van een Tiendweg en struikelt vervolgens een paar kilometer door een ongekende jungle. Vanuit het bovenhuis van de Broekmolen zie je de karpers verkering zoeken in de sloot, beessies die je in vroeger tijden aan de haak sloeg. Dat wil ik ze nu nooit meer aandoen. Hengels weg en een camera om je nek is beter.

Die molens waren aanleiding om, meestal per motor, door Nederland te karren om allerlei molens te bezoeken en te bekijken. Zijn er alleen in Friesland Spinnekoppen? Dan óp naar Friesland.
Zijn er in Groningen voeghoutenkruiwerken (fotoserie van Hans Gijsbers) te bewonderen? Dan óp naar Groningen waar niets boven schijnt te gaan. Moet er voor de FJR-Club een motorroute gemaakt worden in Limburg? Okay, ga ik doen. En zo cross je door heel Nederland en het liefst over de binnenste binnenwegen. Dat maakt dat je dit landje aardig gaat kennen en weet waar er mooie natuur te vinden is. Eigenlijk bijna overal als je goed kijkt, maar dat deed ik niet altijd. In het AD van zaterdag staat er altijd een stukje natuur beschreven en het is zo langzamerhand gewoonte om daar dan te gaan kijken. Zo`n stukje wordt altijd bewaard want het lukt niet altijd door het weer of andere omstandigheden. Het loopt niet weg tenslotte.

Zo kom je dan terecht in de Millingerwaard of de Slikken van de Heen of wandel je door Hackfort om maar een paar voorbeelden te noemen. Maar toch ben ik het meest in de Alblasserwaard waar niet alleen maar weilanden zijn te vinden, maar ook een heus bos of kleine stukken bos als het Kraaienbos. Allerlei water als het Achterwaterschap, de Giessen en plassen of hele boezems als die bij Kinderdijk. Riet- en moerasland als in het Zouweboezemgebied.

Met het tijdelijk afsterven van het groen kwamen de vogels steeds meer in beeld. Een van de moeilijkste takken van sport in de fotografie. Een paddenstoel in het Alblasserbos loopt niet weg, die kun je op je gemak fotograferen met je neus of lens er bovenop. Een vlinder in de Heemtuin die in het zonnetje even bijkomt van het honing likken gaat ook nog wel en een kwakende kikker die in een sloot wanhopig op zoek naar liefde is, kan ook redelijk dicht worden benaderd. Anders wordt het met rusteloze en snelle vliegers als libellen.

 

 

En het moeilijkste van alles zijn die vogels. Je hoort ze wel maar ziet ze nauwelijks als alles vol in het blad zit. Sluipen en camouflage is welhaast noodzaak. Veel tijd en veel geduld ook. Maar in de winter lukt het allemaal wat beter. De honger maakt dat zij zich iets minder aantrekken van je aanwezigheid op korte afstand en dan kun je mooie plaatjes schieten.
(Vogels 2)(Vogels 3)(Vogels 4)(Vogels 5)(Vogels 6)(Vogels 7)(Vogels 8)(Vogels 9)(Vogels10) en tot slot een serie van dansende Zilverreigers op het ijs.

De Alblasserwaard blijkt dan heel wat soorten te herbergen. Van de "gewone" Koolmees en Knobbelzwaan tot Torenvalk, Buizerd en andere roofvogels. Eenden in alle soorten en het hoogtepunt wordt in het voorjaar weer de Purperreiger in het Zouweboezemgebied en bij Kinderdijk.

Maar voor de vogels en voor ons is er de schoonheid van dit gebied in alle seizoenen. Met name in de winter (winter2)als de wind in zijn hok blijft liggen en lichte nevel het land bedekt dan zijn er fraaie plaatjes te schieten. Bijna dagelijks maak ik een rondje door de Alblasserwaard en er is altijd wel iets bijzonders te zien.
Je moet wel een beetje geluk hebben om op de juiste tijd toevallig op de juiste plaats te zijn zoals bij de Zilverreigers op het ijs of een Buizerd op een prooi in met bloed besmeurde sneeuw. Of een Zilverreiger en een Blauwe reiger die "samen" aan het jagen zijn en beiden ook prooi vangen. En je moet het zien. Kijken en nog eens kijken want de Kramsvogels zijn niet groot, in de lucht bloedsnel en in het gras bijna onzichtbaar. Dan is een goede uitrusting een voorwaarde en daarvan leest u alles op deze pagina.

 

 

 

 

 

 

 

Het zal duidelijk zijn dat er over de Alblasserwaard nog veel meer te zeggen en te schrijven is. Er is ook nog veel meer te vinden op het World Weird Web en ook anderen publiceren hun foto`s op Picasa zoals Jan Dijkstra.  Zijn Alblasserwaard staat hier en ook de Vijfheerenlanden.

Het is wellicht een veelheid aan links en informatie maar u mág er op uw gemak doorheen lezen, kijken, wandelen en/of fietsen. Het is een gebied, een Waard, dat zeer de moeite waard is om te bezoeken. Ik wens u er veel plezier mee, net zoals ik dat vrijwel dagelijks beleef.

 

                                                                         

terug naar boven