Zaterdag 21 januari 2006 

                                Opnieuw Even Voorstellen:
Naar aanleiding van het aangenomen redacteurschap bij de FJR-Club Nederland. 

                                                 De TIJD, 

Daarboven staat `ie dan, de datum 59 jaar en een week na de dag dat ik te water werd gelaten zoals ik dat zei tijdens de A.L.V. te De Meern. Een plaatsje dat mij zeer bekend is vanwege het feit dat die tewaterlating plaats vond in  Het Ooievaartje in Utrèg. Een geboortekliniek in een soort dependance van het Diaconessen Ziekenhuis aldaar. Omdat ik bij gebrek aan een bedje tijdelijk in een grote bakkersmand mijn onderkomen kreeg, heb ik lang Jantje uit het Mandje geheten. Het is maar goed dat je als kind niet weet wat ze je allemaal aandoen in zo`n beginperiode. Je bent dan wel een Tabula Rasa, een onbeschreven blad vrij vertaald, de opslag van harde gegevens begint meestal rond een jaar of drie. Maar dan gaat het ook in no time crescendo.
                                                                                                                                                                                                                                                                               Foto Utrechts Archief         
Vóór je het weet maak je als kwajongen de binnenstad onveilig en bagger je over de
diverse dierenmarkten die toen nog vrijwel openbaar op het huidige Jaarbeursterrein, zo ongeveer tegenover het huidige Holiday Inn, gehouden werden. De Croeselaan dus, met eveneens een drietal kazernes. Paarden op maandag, koeien op woensdag en allerlei kleinvee als schapen, geiten en varkens op zaterdag. En wat te zeggen van de oude binnenstad, de grachten, meelfabriek De Korenschoof waar schepen via de Vecht hun graan brachten en waar van die witbestoven figuren met een soort draaglap met capuchon grote balen meel in andere scheepjes donderden. De groothandelsmarkt voor de groenten- en fruithandelaren, teveel om op te noemen en een oneindige speelplaats voor straatschoffies.
De tijd dus dat er nog wekelijks een platte handkar door de straat werd geduwd door twee oudere dames in Monnikendammer kostuum die vermoedelijk woonachtig waren in Wijk-C. Ook de tijd dat er nog wel warm water uit een waterstokerij werd verkocht aan de deur en de gemeente werklieden had die met een grote schep, bezem en kar de paardenstront van de straat haalden. Zo kan ik nog wel even doorgaan natuurlijk en je zou er nostalgisch van worden maar dat schiet niet op. Bovendien weet men tegenwoordig amper nog wat je met een paardendrol allemaal kunt doen (als kwajongen dan) en vermoedelijk willen jullie dat ook helemaal niet weten.
Ongeveer op dát punt van het huidige Holiday Inn, waar ooit de Seypesteinkazerne stond en waar ik nog soldaatje in heb mogen wezen rond 1965, begint ook nu nog de Leidsche Rijn. En ter hoogte van De Meern begon ik ooit mijn vissersloopbaan onder de bezielende leiding van mijn vader. Prachtig viswater in een toen nog prachtige, landelijke omgeving. Jarenlang hier rondgezworven en vooral gevist. Vleuten, De Meern, Haarzuilens met het nog altijd machtige kasteel, Kockengen en Portengen, ga er maar eens rondtoeren.

Ook op andere wijze kwam De Meern mij bekend voor vanwege de fabriek van Harshaw Chemie waar ik een jaar of drie heb mogen helpen katalysatoren te maken voor o.a. de olie-industrie waar ik dertig jaar werkzaam ben geweest.

                                                    Motorvirus, 

Dan word ik ooit door een oom als jong jochie van een jaar of tien meegenomen achterop zijn BMW. Ja, ik weet dat het voor deze club zo ongeveer vloeken in de kerk is, maar je moet érgens beginnen. Blijkbaar is toen in mij het motorvirus ontstoken en uiteindelijk is het nooit meer overgegaan. Ik denk dat het zoiets als een R50 moet zijn geweest. Zwart met biezen en natuurlijk spaakwielen. Erg veel heb ik niet achterop mogen zitten maar de ervaring is onvergetelijk gebleken. Een ritje door de stad en om ook nog een beetje vrijheid en snelheid te kunnen voelen, gingen wij ook nog even de stad uit. Natuurlijk hoofdzakelijk over de mooie buitenwegen en dus ook langs de Leidsche Rijn en dus ook door De Meern en verder via Woerden met een grote boog terug langs de Vecht naar Utrèg.
En daar zat ik dan een jaartje of vijftig later, maar in mijn hart nog steeds een straatschoffie uit Utrèg, in Rhenomare bij de A.L.V.
Sinds september 2005 de zeer gelukkige eigenaar van een heerlijk blauwe FJR1300A en ook maar meteen lid geworden van deze club. Mede door de “schuld” van Aad van Kekem waar ik het beest had aangeschaft. Hij wees mij vooral op het forum en wat je bij die club zoal aan informatie kon bekomen etc. Een zeer actieve vereniging zo zei hij mij. Ik heb uiteraard rondgekeken op dat forum en wat ik daar tegenkwam vond allemaal zeer positief even afgezien van het heen en weer gekwaak in de rubriek Allerlei, die mijns inziens een veel te hoog Ajax - PSV gehalte heeft. Maar ja, het is net als met motoren, men wordt een beetje blind of liefde maakt blind. De een `n Yamaha, de ander een BMW en de rest deugt dan niet meer. Okay, ik ga met jullie mee wat betreft die FJR maar geef mij verder maar Utrèg of liever nog DOS oftewel De Kanaries. Nog even likkebaarden dan met mijn jongenskaartje van 50 hele centen staand achter het doel in het oude Galgenwaard. En wie staat er vóór je? Juist, De Zwarte Panter Frans De Munck. Tonnie v.d. Linden, Piet Visser, Leen Krommert (Opoe), Cor Luyten, Louwietje v.d. Boogerd de postbode, Hans Kraay Sr. Etc. etc. Bij allemaal  ben ik thuis geweest om een mooie handtekening op een foto te krijgen. En bij allemaal mocht je binnen en kreeg je vaak zelfs nog een glaassie prik en een koekie. Gaat dat nóg zo?
In je korte broek `s avonds naar een avondwedstrijd in de nevel en de kou. DOS tegen het Stedelijk elftal van Moskou in de Jaarbeurscompetitie. Ooit de beroemde Yashin een verre uitloop zien doen om zijn pet van zijn half kale knar te zien halen en de bal onder luid gejoel tot bijna bij De Munck te zien koppen? Ik wel en koud heb ik niet gehad toen. Nostalgie en in je hart dus voor eeuwig fan van Utrèg. Wat nou PSV en wat nou Ajax!

                                             Het Motorleven,

En ja, in mijn hart dus ook een soort eeuwige fan van BMW maar géén blinde, denk ik.
Mijn motorgeschiedenis vervolgt zich veel later met het uit de schuur halen van de NSU-Max van mijn bijna zwager die op zee zat. Aan het eind van een ijzige middag, het was januari, in trui, korte jas, zonder handschoenen laat staan een helm begon ik aan een rit die eindige met een duik in een berg zand. Overvecht in aanbouw.

Het raampje van de politiewagen ging open en een Oom Agent vroeg gnuivend of het wel ging. Ze reden al een poosje achter mij aan zonder dat ik dat wist. Of ik mijn papieren bij mij had. Het eindigde in een smadelijke aftocht in de politiewagen naar het bureau waar ik als straatschoffie nogal eens had vertoeft vanwege andere ondeugende praktijken. Ik kwam dankzij mijn vader en mijn leeftijd, ik was een snotneus van net 17, weg met een bekeuring wegens het niet bezitten van een rijbewijs. Sommige van die jongens zijn zo rot nog niet.
Hoera!! 18 jaar en dus naar het bureau voor een proefrijbewijs, dat kon toen nog vrij lang ge(mis)bruikt worden om te rijden maar uiteindelijk werd daar al snel een tijdslimiet aan gesteld. Mijn Kevertje uit 1954 had ik met een collega soldaat geruild voor een FN-450. Het ding met de Kruiwagenvoorvork. Na mijn diensttijd de FN verkocht en het werd werken, werken, werken, trouwen, kinderen krijgen etc. etc. In juni 1976 overgestapt naar Chevron in Pernis (Nu Nerefco in Europoort) en dus verhuisd naar Zwijndrecht.

Motoren kwamen pas weer aan de orde toen dat voor mij met een gezin weer betaalbaar werd. En wat denk je? De eerste werd natuurlijk een BMW een R75/7 jaargang 1977. Om het rijden weer goed in de vingers te krijgen deed ik in die tijd ook een VRO en een VRT-cursus bij de KNMV. In mijn visie een must voor iedere motorrijder en vooral de beginners.
Die R75 heeft het zeer tot genoegen een flink aantal jaren gedaan tot ik in 1992 mijn blik liet vallen op een yawel, Yamaha XJ900F. Een nieuwe kon er wel af en daarmee heb ik een jaar of vier ook zeer tot genoegen rond gereden. De mooiste tijd wel, want ik stalde hem achterop een aanhanger waar ook de kampeeruitrusting op ging.
Dat geheel lag rotsvast achter een Peugeot 205 diesel en daarmee trokken wij samen naar Italië, Spanje, Portugal en natuurlijk Frankrijk om daar verder op twee wielen de boel onveilig te maken. Heel veel mooie ritten gemaakt en heel veel mooie dingen gezien en eigenlijk alleen maar fijne dingen meegemaakt.

Helaas, het leven heeft ook zo zijn minder fraaie kanten en door o.a. twee herseninfarcten raakte mijn vrouw Gerda behoorlijk gehandicapt. Niet alleen fysiek maar ook ernstig geraakt in de cognitieve functies als lezen, schrijven, rekenen en meer van die “onhandigheden”.
Dat betekende motor weg, auto weg en een bus aangeschaft om alle vervoersproblemen met rolstoelen en scooters te kunnen behappen. Uiteindelijk overgestapt op het caravangedoe en ook nog enige goede vakantiejaren gekend.
En toen was mijn koek op. Er is een aantal zeer moeilijke jaren gevolgd, maar de heftigste stormen zijn geluwd en momenteel bevinden we ons in iets rustiger vaarwater. In dat gebeuren was het noodzakelijk dat ik toch weer wat leefruimte voor mijzelf creëerde en daarin was natuurlijk ook plaats voor de motor. Om een lang verhaal kort te maken, stapte ik natúúrlijk weer op een BMW. Een R80RT en net toen ik die wilde halen bij de vorige eigenaar knalde ik de I.C. op voor een dottertje.

Jarenlang sporten, o.a. zwemmen, waterpolo, judo en heel veel fietskilometers (De Mol)tot meer dan 10.000km in de eerste fietsjaren en zomer en winter, dag in dag uit op en neer naar Pernis, niet roken, gezond eten, allemaal géén garantie. Kwestie van tol betalen voor jaren van druk en spanning. Drie maanden heb ik de R80 gehad om in de armen van een andere schoonheid te vallen. Een zwarte, jawel, R100RT in echte nieuwstaat. Tien jaar oud met net 15000 echte kilometers achter de wielen. Zij stond in de zaak van De Knalpot te glimmen, terwijl bij de R80 de darmen eruit lagen voor een grondig onderzoek voorafgaand aan een geplande trip naar de Noordkaap. Met Jack Boone kwamen we tot een goede deal en dus ben ik met dit exemplaar helemaal in m`n uppie naar de Noordkaap geweest en zwervend door Noorwegen teruggereisd. Lichtgewicht kamperend, een broodnodige retraite. Ik spreek nu over 2003.

Na de R100RT volgde een korte overstap naar een R1100RT in  juni 2005. Een flinke stap vooruit qua vermogen en rijeigenschappen dat dient gezegd. Met deze jongen heb ik o.a. die schitterende toer door de Dolomieten gemaakt eind juni.
Geweldige mooie toer met een voor dit werk ook in mijn beleving geweldige machine.
Bij thuiskomst bleek ik een soort peerbanden te hebben want de zijkanten waren glad weg. De schubben had ik wel gezien tegen het eind van de toer maar met een wat lagere snelheid door de laatste passen draaiend, kon ik het redden tot thuis. Het kon ook eigenlijk niet anders als je met twee man zoveel bochten draait in een toch behoorlijk tempo. Mijn advies is derhalve voor de Dolomietengangers, zorg dat er redelijk nieuwe banden onder liggen en hou inderdaad die spanning in de gaten. (Toch wat opgestoken van dat Michelinmannetje tijdens een bandenpresentatie bij de club)

En toen zag ik begin september die blauwe FJR bij van Kekem. Ik had bij het eerste verschijnen al eens verlekkerd naar een XJR staan kijken bij ons winkelcentrum. Die stond daar regelmatig en ten tijde van de XJ900 was ik ook wel gecharmeerd van de oude 1200. Maar ja, voor mij te duur en bovendien geen cardan.
Eigenlijk had ik hem in mijn hoofd al gekocht maar je maakt natuurlijk toch een proefrit. Er was alleen maar bevestiging en over prijs en inruil waren we het vlot eens. Ziedaar een nieuwe FJR-eigenaar.

De FJR-Club;                     

Na het bezoeken van het forum zag ik een lidmaatschap wel zitten en sinds half september mag ik mij rekenen tot het illustere en exclusieve gezelschap ervan. Slechts één keer was ik in de gelegenheid om een rit mee te rijden en het was meteen de laatste. Ja, van 2005 dan, de Sinterklaasrit. Uiteraard wat onwennig in zo`n nieuwe club maar de sfeer onderling was prima. Ik kreeg ook echt het gevoel er mij wel bij thuis te kunnen voelen. En ja, dan lees je de dringende oproep voor vrijwilligers voor allerlei zaken en wat doe je dan?
Dan sta je op en meld je je voor het nederige ambt van redacteur voor de Nieuwsbrief. Dat werd in dank aanvaard en nu, na een jaar, kan ik zeggen dat het leuk werk is. Bovendien vangt in december de vut aan dus komt er nog meer tijd vrij. In dat eerste jaar heb ik ook een aantal ritten meegereden, met en zonder passagier(e) en één keer samen met dochter Simone op haar Fazer en schoonzoon Raymond op zijn R-1.
In dit geval betrof dat de Motary georganiseerd door de VMTC een belendende motorclub.
Maar ook waren er: 

De Bloembollentoer
De Groningen/Frieslandtoer
De Gelderlandtoer
De Utrechttoer
De Drenthetoer
De Noord-Brabanttoer

(de hyperlinks verwijzen naar pagina`s waar diverse leden hun impressie van de rit geven.)

Dan heb ik er nog een paar moeten overslaan vanwege het werk. Naast deze ritten zijn er binnen de club ook andere evenementen. Eén daarvan is De Motorbeurs in Utrecht de eerste in ieder seizoen van de club. Een tweede evenement is dit jaar de Droge FTT-cursus geweest die ik met Simone heb bezocht.
Op 10 mei De 1000 Kurventour een min of meer spontane actie om die op één dag te rijden. Solo heb ik dan nog een " Drakenstaart" gereden, waar enkelen het af lieten weten vanwege het slechte weer dat achteraf best meeviel.

Van al deze evenementen kan worden gezegd dat zij goed bezocht en zeer gezellig waren. De basisafspraak is om met niet meer dan 6 motoren bij elkaar te rijden, maar solo de route afjakkeren mag ook. En altijd met inachtneming van de geldende regels. Omdat niet iedereen op dezelfde tijd vertrekt, kan het dus gebeuren dat er overal verspreid over de route motorrijders van de club op verschillende terrassen te vinden zijn. Zelf wil ik nog wel eens zwerven van de ene groep naar de andere mede om een “slachtoffer “ te vinden voor een verslag(je) voor de Nieuwsbrief.
Dat lukt meestal wel.

Kortom een leuke club waaraan redelijk wat tijd gespendeerd kan worden naast al het andere toerwerk dat er in een jaar plaatsvindt. De verslagen van de bovengenoemde ritten en evenementen laten daar een mooi beeld van zien. En de FJR? Die heeft in dat eerste jaar bijna 30.000 kilometers voor z`n kiezen gekregen en die heeft de machine probleemloos verwerkt.

Inmiddels zijn we het jaar 2010 binnengestapt en zoals bij iedereen is er wel wat veranderd. De motor is de 65000km voorbij en het redacteurschap is beëindigd omdat de Nieuwsbrief is opgehouden te bestaan. Ik heb het met veel plezier gedaan maar had geen zin meer om het bijna helemaal zelf te vullen. Op zich geen punt want schrijven doe ik wel graag, maar het leek mij toch meer de bedoeling dat bijna 500 leden voor voldoende materiaal moeten kunnen en willen zorgen. Als dat niet gebeurt dan komt er een moment dat het ophoudt.

Om niet in een zwart gat te vallen :-) heb ik mij aangemeld voor de Toercommissie. Oók leuk werk want zo ben je lekker op de motor bezig. Het uitzetten van ritten kent wel een behoorlijke verantwoording. Een rit moet tot in detail kloppen en de afspraken met eet- en drinkgelegenheden onderweg moeten ook goed zijn. De berichtgeving en "advertisement" van je rit moeten natuurlijk ook in orde zijn. Dan is het altijd afwachten hoeveel van de 500 leden op de pot met stroop afkomen. Maar al doe ik het voor maar één lid, dan nog heb ik zelf al veel plezier beleefd aan het uitzetten. Voor dit jaar sta ik er daarom ook vier keer op. Een toerrit in Groningen, Noordholland, een rit van Oost naar West of andersom en opnieuw de Oliebollentoer. Deze moest ik in december afblazen vanwege de weersomstandigheden, maar mogelijk rijden we die in de lente als een "wilde" rit.