Het Eerste Jaar (1)                                           
Het is 28 mei en pas twee jaar na de hartoperatie van Gerda en drie en een halve maand na haar eerste herseninfarct als wij weer op stap gaan. De reis zal duren tot en met 22 juni.
De gebeurtenissen in de afgelopen drie jaar lijken een beetje een boze droom en het gaat eigenlijk heel goed met haar. In 1992 hebben wij een nieuwe Yamaha XJ900F gekocht en die gaat mee op een motortrailer. De tent en andere spullen kunnen in de Peugeot 205 want met twee mensen hou je ruimte zat over. Bij de belading zorg ik ervoor dat haar stoel goed achterover kan, zodat zij onderweg kan slapen als ze dat wil. De keuze is gevallen op Portugal en wij hebben ons in de bibliotheek lekker vol laten lopen met alle mogelijke informatie. Op dat moment verkeren wij nog in het computerloze tijdperk. Wij mikken op een plaatsje tussen Albufeira en Portimaõ, Armaçao de Pera, maar zullen daar bekijken welke camping voor ons het beste is. De route zoals die hier staat aangegeven, is een route die we ook de komende jaren zullen rijden als wij naar de Algarve gaan. Dit eerste jaar is bedoeld om een verkennende rondreis te maken waarin vooral de Algarve, de Serra de Sintra met Lissabon en de Serra da Estrela aan bod zullen komen. We beginnen beneden en toeren dan in een week of drie terug naar het Noorden. Op deze route zullen we ook steeds op dezelfde plaatsen kamperen. Dat heeft alles te maken met de af te leggen afstanden. Wij rijden naar ons doel met de instelling van we willen daar naartoe, autorijden is geen straf voor ons en als we instappen begint onze vakantie.
Onderweg nemen we voldoende tijd om te stoppen, wat te consumeren en te rusten. Eén van de plaatsen waar wij regelmatig zullen overnachten, is Parentis en Born waar wij een aantal jaren met de kinderen hebben gekampeerd. Vlakbij het meer en dus was er strand, zand, zon, zwemmen en surfen. Het is al een aantal jaren geleden dat we op camping L`arbre D`Or zijn geweest maar we worden zo vroeg in het seizoen hartelijk welkom geheten door de beheerder die ons nog altijd kent.
Dit eerste jaar kijken wij alleen wat rond want we willen niet de heisa van een tent opzetten etc. maar keren terug naar het plaatsje om in een hotel te overnachten. Dat wordt Hotel Restaurant Cousseau waar wij verrast worden door een uitstekende kok. De kamer is okay, zij het dat er op een muur wat vochtdoorslag en schimmel staat wat door het donkere behang wordt gemaskeerd. De auto met aanhang kan achter het hotel geparkeerd worden en staat mooi veilig. Nu ik dit schrijf, blijkt dit hotel nog slechts een bar te zijn. De hotelfunctie is opgegeven. Parentis en Borne ligt ongeveer 1200km van Zwijndrecht. Wij vertrekken om drie uur in de morgen. Gerda doet onderweg haar schoonheidsslaapje dat ik de avond ervoor al heb genoten. Ik plan zo`n trip altijd op de vrije dag ná de nachtdienst zodat ik onderweg geen slaapproblemen heb. Dat werkt uitstekend. Rond vier uur in de middag arriveren we zo bij het hotel. Na een uitstekende nachtrust staan wij om half acht op waarna wij om acht uur aan het petit déjeuner kunnen. Typisch Frans, dus stokbrood, boter en jam en naar keuze koffie of thee. Voldoende om te vertrekken en onderweg zullen we wel wat bijladen. De volgende etappe voert ons naar Guarda in Portugal. Een rit van ongeveer 770km. Omdat het zondag is, is er weinig verkeer. De wegen zijn vrijwel leeg en we kunnen lekker doorstomen. Het is een deel van "de tactiek" om voor het weekend te kiezen omdat je dan van het vele vrachtverkeer af bent dat op deze routes de wegen behoorlijk vult. Nog een voordeel van een vroege vakantie is het feit dat de natuur en de mensen fris zijn. De natuur in het zuiden spoedt zich al richting zomer, de mensen zijn hersteld van een vorig vakantiejaar en kijken uit naar het nieuwe seizoen.
De reis verloopt zeer voorspoedig en rond een uur of vier zijn we in Guarda. Het is even zoeken naar Hotel Turismo en daardoor krijgen we een aardige indruk van deze mooie stad, de hoogst gelegen stad van Portugal.
De achterzijde is wat minder fraai maar het interieur is schitterend. Oude koloniale stijl. Er zijn erg weinig gasten in deze periode maar alles is volledig bemand en alle tafels zijn gedekt. `s Morgens voor het ontbijt en gasten of geen gasten voor de lunch wordt alles gewisseld evenals voor het diner. De kamer is groot en mooi en een formidabel bad, waar wij samen in poedelen, is een topper. Het eten is uitstekend en hier worden wij voor het eerst geconfronteerd met de nog zeer lage prijzen in vergelijking met onze omgeving. Van de schrik geven wij, naar wij later vernemen, veel te veel fooi. Eigenlijk een beetje uit schaamte bijna. Het hotel heeft een inpandige garage waar alles veilig achter slot staat. Die schaamte voelt vooral Gerda. Wij rijden voor onze begrippen met een simpele Peugeot 205 diesel met een motorfiets op een niet zo nieuwe aanhanger. Als wij na vertrek in een dorp stoppen voor een bakkie uitstekende koffie, worden wij aangegaapt door mensen die bij elkaar staan op het dorpsplein. Na vier kopjes koffie moet ik wel fl1,60!!! betalen. Ongehoord en opnieuw van de schrik geef ik zoiets als het dubbele. Als wij wegrijden zit Gerda een beetje in elkaar gedoken naast mij en ik vraag wat er scheelt. "Ik schaam mij voor onze rijkdom", zegt zij. "Ja, ik ook, maar wat kan ik eraan doen?"
Op dat moment rijden wij op een doorgaande weg die bestaat uit platte keien waar ooit wat asfalt overheen lag. Dat is intussen weggesleten waardoor de snelheid er behoorlijk uit moet.
Wat vast zit, rammelt los en wat niet goed vast zit, kun je verliezen. Dat komen we dan nog door heel Portugal tegen omdat er nog geen grote geldstroom op gang is uit Europese bronnen om de infrastructuur etc. te verbeteren, hoewel er al een flink begin is gemaakt.

 

 

Met enige regelmaat zie je nog mensen op ezels of muildieren voor platte karren met twee grote wielen.
Ook de ossenkar maakt nog deel uit van het verkeer en met enige regelmaat rijd je achter een kudde geiten aan die op hun gemak over onverharde of asfaltwegen lopen.
De route deze dag: Over de N18 rijden we naar het zuiden via Govilhã, Fundão en Castelo Branco. Hierna volgen we de E802 om via Portalegre en Estremoz in Evora te belanden. Beja volgt en we gaan bij Ourique over op de E-1. Vóór Albufeira slaan wij rechtsaf de N-125 op en linksafslaand bij Alcantarilha komen wij zo bij Armação de Pera. het is in bijna vier regels gezegd, maar het kost toch plm. elf uur om er te komen. Natuurlijk worden er de nodige tussenstops gemaakt om een Camara Municipal te bewonderen en iets te eten en te drinken. ook moet ik wel eens stoppen om als gevolg van zeer slechte gedeeltes de boel op de aanhanger weer vast te sjorren. Er zijn ook gedeeltes waar in één keer twee banen breed asfalt wordt neergelegd op een snelweg in aanleg.
Onderweg rijden we in dat jaar nog dóór de diverse stadjes en dan kom je zo`n Camara Municipal tegen die aantrekkelijk blijkt voor ooievaars die óf niet door willen vliegen naar Afrika, óf die Nederland te koud vinden voor hun broedsel. In dit geval is het Evora of Castelo Branco, dat moet ik even in het midden laten. Maar overal vind je dit soort gebouwen en voor ons zijn ze allemaal even mooi.
Deze dag leggen we ongeveer 650km af en we arriveren om een uur of zes in bij camping Canelas. De opbouw van de tent kan ik wel dromen en in geen tijd staat ons onderkomen voor de komende week. We nemen snel een douche en gaan met de auto naar het dorp om een hapje te gaan eten. Tot ons grote geluk vinden wij in een achteraf straatje een nieuw geopende zaak.
De eigenaars zijn van oorsprong Portugees maar hebben jarenlang een restaurantje in frankrijk gehad. Nu beginnen zij hier opnieuw en wij zijn de enige gasten. Omdat we ons kunnen bedienen van het Frans zitten we al snel met z`n vieren aan tafel. We eten "gewoon" biefstuk met verse groente en aardappel. Soep vooraf en een chocolade mousse toe. Daarna praten we onder het genot van een heerlijke wijn van de zaak nog een tijdje en er wordt afgesloten met een zeer oude port die uit een afgesloten kabinet wordt gehaald. Het bekende engeltje doet z`n plicht. We spreken af om later in de week terug te komen en dan zullen zij echt Portugees voor ons koken. Val je dan met je neus in de boter of niet?


 

 

 

 

 

Canelas is een camping die in de winter een klein aantal "pensionados" huisvest uit Nederland, Duitsland en Engeland. Er is buiten het hoogseizoen zeer veel ruimte en je kunt net zoveel plek gebruiken als nodig is. Er is een restaurant waar je een Portugees dagmenu (erg goed) kunt eten of van de kaart die niet echt uitgebreid is. Ook kun je er ontbijten en in 1998 zullen we daar ook gebruik van gaan maken.
De toiletvoorzieningen zijn ruim, eenvoudig maar goed. Op onze aandrang is in later jaren gezorgd voor aanpassingen voor gehandicapten. Er is een redelijk groot zwembad, ook voor de kleintjes en er is een tennisbaan. Je kunt ook appartementjes huren die buiten het seizoen zeer betaalbaar zijn. Woonkamer met keuken, slaapkamer en badvoorziening, eenvoudig maar goed. Uiteraard zijn er ook voorzieningen om de was te doen. Boven het restaurant is een recreatieruimte met bar en tv, waar ik Bayern München in de twee laatste minuten een Europacupfinale heb zien verliezen. Hoezee!!
In het dorp is een begin gemaakt met de betonwerken die in vele andere plaatsen al is toegepast. Grote flatgebouwen die de boel ontsieren, maar blijkbaar is er een markt voor en willen mensen hier lekker massaal zitten. Het is erg jammer om te zien dat een plaatsje als Albufeira is uitgegroeid tot een gigantisch betondorp. Gelukkig is de oude kern wel gespaard maar de charme is weg.














                Ook een tent voor een tukkie                                     Blik op Pera vanaf Armação             

                                                                        

                                
                                                                              terug naar boven