Het laatste jaar
Inderdaad zal het voorlopig het laatste jaar zijn dat wij naar Portugal en de Algarve gaan. Dat weten we dan nog niet en vertrekken begin mei weer welgemoed. Deze keer besluiten we om midden door Spanje langs Madrid helemaal naar beneden af te zakken om op het laatst af te zwaaien naar onze stek in Armação. Vanaf Bordeaux ongeveer volgens de kaart hiernaast. We kamperen ter hoogte van de prachtige plaats Toledo die we in 1997 hebben bezocht tijdens onze Spanjereis. Het gedeelte onder Toledo is eigenlijk niet zo mooi maar we hebben hier nu eenmaal toe besloten. Het is een leer voor de volgende keer.

Als we op de camping aankomen ga ik meteen naar de baas Fernando om te regelen dat we elke dag kunnen ontbijten en `s avonds aan te kunnen schuiven. dat blijkt geen probleem, integendeel. Hij moet dit wel met de bazin, zijn vrouw, regelen want zij runt het restaurant. Hij komt terug met de boodschap dat het in orde is. De prijs blijkt voor ons samen slechts fl 35,= per dag te zijn!! `s Avonds mogen wij van de kaart kiezen of het dagmenu nemen. dat is meestal Portugees goed en daar komt het vrijwel elke dag op neer. het ontbijt is zeer goed met naar keuze koffier, thee en/of jus d`orange.

De vakantie verloopt volgens dezelfde patronen als de andere jaren. We trekken wat rond, komen terug op bekende plekken maar het verveeld niet. We eten `s middags meestal vis in een wegrestaurantje zoals eerder geschetst de foto`s hierna vertellen het verhaal in grote brokken. de terugreis zal wel opmerkelijk zijn maar dat staat onderaan.                    

                                Hieronder een blik op Ferragudo vanaf de haven van Portimão.

                                                            









                     Kanon                                      Oud                   Wat Nieuwer

 






        Boot?                         Of Rots?                                 Ter Kustvaart                         Voor Portimão





























Was er dan alleen maar kustvaart? Nee, natuurlijk niet. Ook dit jaar was er weer de beeldentuin met wéér een andere bezetting. en er waren weer de nodige tochten landinwaarts die ons o.a. de absolute stilte hebben laten ervaren. We hebben mensen ontmoet die zo te horen nog nooit hebben gehoord dat er buiten hun streek nog iets anders bestaat. Maar okay, we zijn ook aan het strand geweest en konden zien hoe een trekker in een duwer veranderde. In deze vakantie heb ik ook een Nederlandse horecaondernemer geholpen om het leidingwatersysteem in het pand aan te passen. Nogal een klus in zo`n oud pand waarbij je niet weet wat er allemaal is gesleuteld en waar alles zit. En toen het `s avonds zo storm liep in zijn zaak dat de borden opraakten, ben ik maar af gaan wassen.  Ik wilde gewoon iets anders doen dan luieren of te regelen en te zorgen. iets met je handen doen. Tijd dus eigenlijk om weer naar huis te gaan. Maar eerst nog de trekker en
 de duwer.







De reis naar huis had nog een paar gedenkwaardige momenten. Ergens na Guarda en al in Spanje kregen wij een klapband aan de caravan. Hoewel we zo rond de 110km/u reden, maakte dat voor de combinatie niets uit. De hele boel bleef mooi in het spoor. Alleen de vluchtstrook was ter plaatse wat smal zodat ik wat krap in de ruimte zat om het wiel te wisselen. Dat lukte en het bleek dat het loopvlak er half af was gescheurd. Bij de eerste afrit gingen we van de snelweg om een garage op te zoeken en nieuwe banden te laten monteren. Toen de caravan op de brug stond, zagen we dat er door de kapotte band een gat was geslagen in de bodem van de caravan. Dat werd met een plank en plakband provisorisch gedicht. De volgende dag was er weer een incident wat ons een band kostte. Wij gingen koffie drinken in een wegrestaurant en vanwege eerdere ervaringen zetten wij onze combinatie in het zicht. Dat werd teniet gedaan doordat er een vrachtwagen naast werd geparkeerd maar wat zou het? Toen wij weer weg gingen en ik Gerda naar de caravan hielp, rende er plotseling een aantal mannen langs ons en die wilden een wegscheurende auto met vier Spaanse types tegenhouden. Die hadden een ruit ingeslagen van een auto en hadden een tas met papieren etc. meegejat. Het bleek om Engelsen te gaan en ik bood hen aan de Guardia Civil te bellen. Na enige minuten vertrokken wij zelf. Maar de boel wilde slecht op gang komen dus stopte ik aan het eind van het parkeerterrein. Er bleek rechts weer een band leeg te staan van de caravan, een nieuwe band. In mijn onschuld dacht ik nog aan een slechte montage o.i.d. Maar bij de benzinepomp aldaar aangekomen, bleek dat men met een mes een gaatje had gestoken in de schouder van de band. Toevallig waren een paar jonge gasten bezig in de garage die normaal op zaterdag dicht zou zijn. Zij hielpen mij de band te wisselen en repareerden de lekke band provisorisch om toch een reserveband te hebben. De bedoeling was geweest om ons met een bijna lege band te laten vertrekken zodat wij langs de snelweg zouden komen te staan. Hun hulp zou dan bestaan uit het roven van je spullen. Doordat Gerda en ik vrij lang erover deden om bij de auto te komen was de band al leeg en ging het plannetje niet door. Een snelkraak bij de Engelsen bleek een alternatief. Wij nog een keer naar Spanje en Portugal? Hierna zeker niet meer. Jammer, jammer, jammer. de rest van de thuisreis verliep wel voorspoedig. Maar zelf was ik opnieuw totaal op na een vakantie en allerlei ontwikkelingen hebben gemaakt dat de caravan en alles wat met caravannen te maken had is verkocht. Na dit jaar zijn wij helaas niet meer samen op vakantie gegaan.



                   
                                                                            terug naar boven