De weg terug voert ons langs alweer prachtige uitzichten die een enkele keer worden vastgelegd. Het is ondoenlijk elk beeld te pakken want dan kom je nóóit thuis. Dat zou op zich niet erg zijn denk ik.
Als we zo richting Kristiansand toeren, krijg ik het idee om een camping op te zoeken in de buurt van Mandal waar ik in 2004 ben geweest. Dat blijkt moeilijker dan gedacht. We komen in de agglomeratie van Kristiansand terecht en daar tref ik voor de allereerste keer files.

Files in Noorwegen, wie had dat gedacht. Maar de stad groeit en daar hoort wegenbouw bij en dus omleidingen, opstoppingen en meer van dat fraais. Ondanks alles geraken wij toch in de buurt van Mandal, maar hoe ik ook zoek de camping vind ik niet. Dan maar een hytte hier aan de kust gezocht en dán lijkt het wel of ik in Scheveningen ben. De prijs voor een hytte bedraagt hier simpelweg 1000 Nok voor één nachie. Dat vindt vader veel te veel en we besluiten om Kees Verkerk maar op te zoeken.
Hamresanden, dáár moeten we zijn. Dan moeten we weer door Kristiansand maar daar zijn de opgestapelde blikken inmiddels van elkaar gehaald en we kunnen dus rustig doorrijden. 


l

Bij Kees is het niet druk en ik bespeur hier toch ook de invloed van de crisis in Neuropa. We krijgen een forse korting op de prijs en hoeven “maar” 650 Nok te betalen voor een hytte. Dat is dan wel een van de oudere en daarom is het nog steeds niet goedkoop te noemen. Op de camping vindt erg veel nieuwbouw plaats. Er staat zelfs zoiets als een appartementengebouw en ook een soort rijtjeshytter. Het zal wel goed komen ondanks de crisis. De “Roma`s” zijn ook weer of nog steeds aanwezig. Alleen de auto`s en caravans zijn wat groter nog dan vijf jaar geleden. Groter en duurder zijn er niet maar daar is dan ook keihard voor gewerkt stel ik mijzelf gerust. Het voordeel om hier de laatste Noorse nacht te verblijven is dat je `s morgens alle tijd hebt om nog even in de omgeving te kijken. Inchecken is pas om 11.45 uur.  

Als we daar ruim op tijd zijn is het al aardig druk. Jammer voor ons en alle anderen, de ferry heeft vanwege de stevige wind én een ziek bemanningslid een vertraging van 2 uur en drie kwartier. Wachten bij de auto is de eenvoudige opdracht van Fjordline op het elektronische “scorebord”. Dat er een stevige wind staat blijkt uit het feit dat men pilletjes verstrekt tegen zeeziekte. Dat tegen een symbolische vergoeding van een paar Kronen want het is niet toegestaan gratis geneesmiddelen te verstrekken.
Het blijkt ook uit het feit dat aan boord zakjes worden uitgereikt om zonodig te vullen met wat gegeten is. Zelf hebben we daar geen last van en halen bij de bar een lekker broodje en koffie.

Hoewel we veel later dan gepland aankomen in Hirsthals besluiten we toch nog een eindje door te sturen en een camping in de buurt van Aalborg op te zoeken. Dat lukt uitstekend en we vinden een superschone, superrustige camping net buiten de stad aan de Limfjorden. Het lijkt mij hier goed toeven en zelden heb ik zo`n moderne, goed uitgeruste gezamenlijke keuken gezien als hier. Zo eindigt dag negen en is het morgen vanzelfsprekend de tiende reisdag mits je wakker wordt dan.

           NOORWEGEN>>>>>>>>>>>>>>>TOT ZIENS

                                                                      Dag 10 en slot

Over de laatste dag valt weinig anders te melden dan dat we een vlotte dag kenden die eindigde bij Ome Gerrit. Deze levert nog altijd eetbare waar en dat kan van vele andere (vr)eetschuren langs `s herenwegen hier te lande niet worden gezegd. Alberts Corners spannen daarbij de “kroon”, maar ook de Goudrenetten vallen van de boom. Mij zullen ze daar niet meer zien.

Bij Ome Gerrit ging ik mij nog te buiten aan een extra portie overheerlijke biefstuk van de haas omdat ik van vermoeidheid (?) mijn volle wijnglas over het bord kieperde. Vóórdat ik zelf kon reageren hadden de valkjes al de boel opgeruimd. Wát een service!! Maar wég halve biefstuk!!

Wat rest is aankomen, uitpakken, koffie drinken, wijntje toe en slapie doen na een mooie trip. Waarvan acte.