18 juni dag 4, het eiland Runde

Vanmorgen om negen uur eerst maar eens de afspraak hard gaan maken om de boottocht (link naar Picasa) te maken rond het eiland. Mijn weerantenne deed het goed want het was rustig weer met wat cirrussluiers van ijs. De afvaart is om elf uur en derhalve kan de ochtend in alle rust worden genoten. Ruim op tijd zijn we bij het haventje en begroeten Johan de schipper.
De tocht is volgeboekt en tien passagiers en een baby bevolken de bankjes. Johan geeft tot na de brug tekst en uitleg over de vogels die we gaan zien zoals daar zijn Alken, Kuifaalschovers inmiddels zonder kuif, Drieteenmeeuwen, Papegaaiduikers, Grote Jagers enzovoorts. Het klapstuk is natuurlijk de vliegende keukendeur de Zeearend. Helaas dit jaar maar één broedkoppeltje maar we zullen ze op de plaat vast kunnen leggen evenals de Jan van Genten, Zeekoeten, Eidereenden enzovoorts. 
Onderaan de pagina staat een opsomming van de soorten die wij hebben gezien.

Ondanks dat Johan van tevoren zegt dat er een glad zeetje is te verwachten, blijkt dit toch enigszins tegen te vallen. Het scheepje, de Aquila, steigert af en toe behoorlijk en het valt niet mee het evenwicht te bewaren terwijl je aan het fotograferen bent. Eén keer stoot ik ongenadig mijn keienkop tegen een niet meegevend onderdeel (laadboompje?) dat het achterdek siert. Het maakt allemaal niet uit. Het is een geanimeerd tochtje en we kunnen inderdaad het eiland ronden omdat ook de andere kant een redelijk rustige zee kent. 

Om één uur zijn we weer terug in de haven. We besluiten even wat brood te gaan kopen want de Zweudse Knekkers en de krekkers met Emmenthaler komen zo langzamerhand in brokken je neus uit.
Een echt boterhammetje pindakaas zal er wel in gaan. Op de terugweg besluit ik na de brug van het eiland Leinøy naar Remøya even rechts- in plaats van linksaf te slaan. Een rustig stukje waar 30km/u het devies is. Dat ontgaat mij enigszins en de eerste wethouderlijke barrière is een knallend succes.
Hij valt niet op omdat er geen markering is aangebracht en bijgevolg brengen wij met onze hoofden een markering aan in het plafonnetje van de cabine. Nadat wij van de schrik zijn bekomen, komen we tot de constatering dat Noorwegen wat betreft drempels als verloren moet worden beschouwd. Het zij zo, je krijgt wat je verdient. 

Wij zetten ons tijdig aan de goulash omdat vanavond de klim moet worden ondernomen naar de Papegaaienbult. Dit deel aan de Westkant van Runde wordt Lundeura genoemd. De intocht van de vogeltjes is ongeveer tussen half negen en half elf. Zo`n beetje op het deel tussen Kaldekloven en Lundeura in. Het begin van het pad, het steilste stuk, is nu voor een deel geasfalteerd helaas. Het heeft zo iets van z`n charme verloren maar miljoenen voetstappen en overvloedige regen hebben de zaak dusdanig uitgespoeld dat er iets degelijks diende te gebeuren.

Rond half zeven zetten wij ons aan de klim. Alle Noorse goden, wat is die klim steil!! Na enkele ogenblikken weet ik weer hoe het is om te moeten hijgen als een halfdood postpaard. Mijn blaasbalgen komen haast naar buiten en deswege stop ik er af en toe maar mee. Aan het begin van de klim ontdek ik twee watergedreven korenmolentjes. Ze moeten er al een paar honderd jaar staan maar tot nu waren ze mij niet opgevallen. Morgen zal ik die eens nader bekijken.
 
Uiteindelijk komen wij boven en genieten van het majestueuze uitzicht. We begeven ons naar de plek waar de intocht van de duizenden Papegaaienduikertjes dagelijkse kost is. Om het eind van de klif te bereiken moet er een smalle richel en een houten trapje worden genomen waar mijn kompane vriendelijk doch standvastig voor bedankt. Hoogtevrees is de reden. Het is al knap dat ze hier is aangekomen. Zij gaat een stukje terug waar het minder steil is en ik klauter verder. Op de klif heerst een welhaast gewijde stilte. Iedereen is in gespannen afwachting. 

Vanaf een uur of negen begint de grote intocht en rond mij beginnen de camera`s te ratelen dat het een lieve lust is. De gigabyten vliegen de schijven op alsof het niets kost. Deze vogeltjes moeten al duizenden miljarden malen zijn geportretteerd. Zij zijn er zó aan gewend dat het inmiddels in de genen wordt meegegeven in het broedsel. Als de jonkies zijn gevoed en onder de wol zijn gestopt, begint het grote paraderen. Zij schromen niet om op twee meter afstand zich van alle zijden te laten zien. Zelf kan ik een ontroerend moment vastleggen van twee bijna tongzoenende duikertjes wanneer nummer twee van het stel naast nummer één landt. Evengoed lijkt het erop dat ze iets later aan het bekvechten slaan.
Tegen tien uur vind ik het welletjes en ga terug naar de hytte om in een lichte nevel aan de lastige afdaling te beginnen. 

Als wij terug zijn wordt het nog redelijk laat, maar het licht laat ons hier niet in de steek. Het lijkt om 23.00 uur nog klaarlichte dag. Ik pomp met enige moeite de plaatjes over naar de laptop. Als dat klaar is, begeef ik mij ter ruste. De botten doen zeer, evenals alle spieren die ik meende niet te bezitten. Ik weet weer dat ik een rug heb en ook twee voeten. Al met al een aardige dag voor twee grijze dakduiven. Samen met de zon verdwijn ik rond 23.50 onder de wol. Fysiek een loodzware dag voor mijn ouwe bast, maar daar moet`ie tegen kunnen.

De lijst met vogels:

 



                   De "Vetkuiven".