Dag 7-8: 21-22 juni

Dit stukje heeft een wat nare titel en dat is volkomen terecht, wat zal blijken uit het vervolg. Het lag niet aan het weer dat zich opnieuw alleszins van de redelijke kant liet zien. Het lag ook niet aan het ontbijt of de rit, nee het zat in twee doelen die mij voor ogen stonden. Het ene was de Trollstygen en het andere was de Korsbakkencamping waar de Heks Rosalie de scepter zwaait. Althans dat dacht ik want zij blijkt dat niet meer te doen. Maar vóórdat wij daar naartoe gingen besloten we eerst de Trollstygen te beklimmen. Het was pas bij twaalven en als we om een uur of drie bij Rosalie zouden zijn was dat vroeg genoeg.

Natuurlijk is de klim nog onveranderd en de watervallen erg overvloedig door de vele regen en het smeltwater. De rit is altijd indrukwekkend, maar de grote deceptie zat hem in wat er bovenop aan de hand is. Alle souvenirwinkeltjes zijn weg en de staat is al bijna vier jaar bezig om er iets “moois” van te maken. Eigenlijk is hier sprake van een Grote Vernieling.
Midden in de rivier is een groot betonnen platvorm gemaakt waarop een superstrak, supermodern centrum is gebouwd waar die winkeltjes in moeten komen. De rivier is “getemd” met lange stroken waardoor er nu een zacht vloeiend parkvijvertje lijkt te zijn. De natuur is hier volkomen genegeerd, het is een aanfluiting en een verkrachting van de natuur ter plaatse. Het gebouw zal architectonisch best mooi zijn maar het detoneert volkomen in het landschap. En alle looppaden zijn nu gemaakt van staal en beton o.i.d. lelijker kan niet.

Ik was er volkomen onthutst over en knoopte een gesprek aan met de enige souvenirverkoopster die er nog is. Al deze mensen zijn in één klap brodeloos gemaakt. Er is ook bij hen een grote teleurstelling over wat de staat hier aanricht. Zij mag nog één jaar blijven dan zou zij naar het centrum moeten met haar winkel. Maar dat is niet te betalen voor haar. U kunt aan de foto`s wel zien wat ik bedoel als u die vergelijkt met de voorgaande edities.
 “Waar is de natuur gebleven?”, vroeg ik haar.
Zij wist het niet.
Het landschap voorbij deze toestand maakt weer wat goed en ik bedenk dat het maar goed is dat hier geen commercieel doel kan zijn anders zou men die schoonheid ook nog “temmen”.

Hierna zijn we een stuk doorgereden om het vervolg voor morgen alvast te bekijken en om even te bekomen van deze aanfluiting. Gelukkig hebben ze de bergen intact gelaten.



Halverwege de E136 was het tijd om terug te keren en naar Rosalie te gaan. Dat zou ook niet meevallen daar in Torvik aan de Istfjorden.
De camping was bij onze aankomst volkomen verlaten en ik moest een belletje plegen als ik een hytte wilde betrekken. Ik kreeg een manspersoon aan de lijn die geen Bengt (de partner van Rosalie) bleek te heten en hij zou er in 10-12 minuten zijn. De kleine camping was volkomen verlaten. Het gaf allemaal een onbehaaglijk gevoel en de toestand van het toiletgebouw was van dien aard dat ik eigenlijk al geen trek meer had hier een hutje te huren.
Rosalie bleek de camping te hebben verkocht aan een Russisch stel dat er bij aankomst nogal sjofel uitzag. De man leek op een vervuilde, net uit de Don geviste Kozak en mevrouw Kozak maakte ook geen frisse indruk. Ik zei hem dat het mij speet hem voor niks te hebben laten komen, want als Rosalie er niet meer was, wilde ik geen plek op de camping.


                              De klim uit dit "keteldal" is nog steeds even mooi, gelukkig..........

Wij gingen naar het huis van Rosalie dat aan de overkant staat. Het maakte een verveloze indruk. Dat deed helaas ook Rosalie zelf. De tijd heelt alle wonden luidt het gezegde maar hier had de tijd iets anders gedaan. Tweekleurig slap haar en de blik wat leeg. Nog wel de oude hartelijkheid en een omhelzing toen ik iets aardigs zei. Ook een omhelzing bij het afscheid waarbij je allebei weet dat het de laatste keer zal zijn. Zelf word ik er ook niet jonger op en dit was zo`n moment van óók dit is over en voorbij. Dat maakte dat wij teruggingen in de richting van de Trollstygen waar ook nog een paar campings zijn. Overigens sprak Rosalie haar afschuw uit over wat er op de Trollstygen aan de hand is. 

Wij belandden via de E136 op een Camping-Resort links over de Soggebrua naar de 63. Op deze camping lijken geen tenten te mogen staan. Je kunt een fraai uitgeruste hytte huren of je camper neerzetten en er is enorm veel ruimte. Het is er zeer rustig en de vanaf de achterzijde, achter onze hytte, kijk je op een bocht in de rivier. In die bocht ligt een werkelijk schitterend grasveld met een rij bomen en nog een solitaire
boom.
Met de eigenaar had ik nog een lang gesprek over hoe het allemaal zo is gekomen met die Trollstygen. Inspraak was er niet geweest, weinigen doen hun mond open óók de lagere overheden niet. De man werd zelfs emotioneel tijdens het gesprek en ik begreep hem volkomen. Maar je moet zelf gewoon verder en maar zien hoe voor jou het balletje rolt. De toeristen zullen wel blijven komen en die zullen, indien zij de oude situatie niet hebben gekend, het allemaal best mooi vinden en zullen met een gerust hart hun zakken daar leeg laten kloppen. 
De hytte op dit resort is erg mooi en goed geoutilleerd. Feitelijk voor zes personen maar voor ons tweeën doet hij nog een leuke concessie aan de prijs.
Nou ja, eerst maar een nachtje slapen en dan morgen de vaart door de Geirangerfjord. Van de weg naar de top zal ik wel weer genieten en boven rij ik maar gewoon door en kijk niet naar die handel. De weg naar Geiranger zal deze twee anticlimaxen wel doen vergeten dus óp naar het dal van de aardbeien, het begin van de weg terug naar huis.

                                             22 juni Dag 8 de Geiranger
 

We vertrekken om plm.08.15 na onze laatste eitjes bij het ontbijt te hebben verorberd. Iets eerder konden we zien dat er steeds meer blauw in de lucht kwam en dat de zon zijn best deed door de bewolking heen te branden. Dat zou in de loop van de dag steeds beter lukken.
Opnieuw reden we de Trollstygen over en naar de bouwput boven heb ik maar niet meer  gekeken.
De route blijft zonder dit een zeer fraaie en niet voor niets één van Noorwegen`s hoogtepunten.

Eenmaal boven rijd je langzaam verder naar beneden door schitterende dalen waaronder het dal van de aardbeien. Zoals de naam aangeeft worden hier op grote schaal aardbeien gekweekt. Dat heb ik verder nog nergens anders gezien. Jaja, Noorwegen?? Brrrr…zegt men dan, maar vooral in de dalen kan het lekker warm worden.
Voorbij Lingen moeten we de Norddalsfjorden oversteken naar Eidsdal.
Alsmaar over de 63 en langzaam stijgen we op naar Mollsbygda waar ongeveer het hoogste punt boven de Geirangerfjorden ligt. Net zoals bij de Papegaaiduikers wordt hier massaal en massief gefotografeerd.
Allemaal hetzelfde plaatje met of zonder bekende hoofden, maar wat geeft dat? Het is ook verschrikkelijk mooi. Door het windstille weer heb je wel het nadeel van rookgassen die uit een schoorsteen komen van een “onder stoom” liggende oceaancruiser. De airco moet tenslotte draaien en om scrumbled eggs te maken heb je toch energie nodig die opgewekt dient te worden.

We gaan op tijd naar beneden. Er ligt nog geen ferry en je kunt maar beter op tijd in de rij gaan staan. De eerstvolgende blijkt om 10.00 uur te vertrekken. In Geiranger is het gezellig druk, het zonnetje schijnt en een oud Vikingschip ligt fotogeniek te wezen. Ik schiet nog wat andere plaatjes en ga even toiletteren. Opnieuw valt op dat dit gratis is wat naar mijn idee voorkomt dat er op los wild wordt geplast met alle stankgevolgen van dien.
En………de boel is SCHOON!! 

Tijd om aan boord te gaan en aan de tocht naar Hellesylt te beginnen. Het is mijn vierde keer en het blijft genieten hier. Eén keer gierde bij  nul graden een heftige sneeuwbui door de fjord. De wind moet zich tussen de rotsen doorpersen en dat kan dan tot stormachtige toestanden leiden. Het voordeel was toen dat ik met een jonge Duitse motormuis het bovendek alleen had. Nu is dat volgepakt met mensen en er valt nauwelijks een gaatje voor je lens te vinden. Dan maar op zoek naar wat strategische plekjes die er blijkens de foto`s wel zijn. Een ander voordeel is dat de cafetaria haast leeg is, maar daar komen we niet eens aan toe. Een weinig profijtelijk tochtje voor de bar. 

Na Hellesylt gaan we weer driftig omhoog en wat verder móet ik gewoon stoppen om nog even zo`n prachtig stuk water te kieken. Langs de route weer het nodige geweld aan rivieren en bij Hornindal pauzeren we even bij een antieke brug die nu afgesloten is. Mooi om in stand te houden.
Via de 15 komen we door Stryn en Loen de uiterste punt van de Innvikfjorden. We komen dan weer op de 60 om af te stevenen op het geplande doel Ulvik.

Daar zou ons einddoel van deze etappe zijn, maar we besloten nog even door te kuieren omdat het nog redelijk vroeg was. Op de route naar Voss kom je dan over de Vikafjell, ook zo`n koude boomloze hoogvlakte. Daar moesten we stijgend en dalend een tijdje achter drie motorrijders blijven en oh oh wat ging dat moeilijk voor de voorste. De man of vrouw kon absoluut niet uit de voeten op een motor en al helemaal niet in het bochtenwerk. Het deed mij echt pijn in de ogen en ik had echt medelijden. Als je zó door dit woeste land moet kruipen met de bagger in je broek bij elke bocht, dat is erg. Maar op zeker moment zag ik mijn kans schoon en wipte er met mijn dieseltje voorbij, gelukkig maar. 

We tankten vóór Voss en sloegen meteen een pölser naar binnen, héérlijk. Nu was het zoeken naar een geschikte camping en die vonden we voorbij Voss aan de E-16 de Flatlandsmo Camping. Zo`n typische Noorse camping die bijna vol staat met caravans die wachten op hun eigenaars uit de omringende steden die vaak in het wekend komen. Er is een meer bij dus kan er gevist worden, gevaren, gezwommen etc. de hytte is oud, eenvoudig maar proper en voorzien van de noodzakelijke zaken. De prijs van 500Nok is eigenlijk te hoog maar ik wil niet zeuren. Het toiletgebouw is weer van grote schoonheid en dat is voor mijn kompane altijd de grootste plus.

Opvallend zijn alle aanbouwsels aan caravans die zo van een tourcaravan in een soort stacaravan veranderen. Daar zijn hele fraaie bouwsels bij.
Morgen staan we wel bijtijds op maar er hoeft slechts ruim 400km getoerd te worden dus grote haast is er niet. De een na laatste etappe van deze veel te korte Noorwegentrip
.