Zwijndrecht 30 juni 2007

De plannen voor deze (werk)vakantie ontstonden verleden jaar toen ik het plan opvatte om Spaans te gaan leren. Of liever gezegd mijn Spaans op te gaan halen uit de kelders van mijn herinnering. Zo kwam ik terecht bij ConTacto Spaans, een conversatiecursus die in Utrecht door Marjanne Haitsma wordt gegeven. Terug in mijn ouwe státsjie Utrèg en nota bene op de Oude Gracht. In haar programma zit ook de mogelijkheid om alles in praktijk te brengen in een Spaans bergdorp San Juan de Plan midden in de Pyreneeën.. Een mooie combinatie van vakantie en een cursus doen, net zoiets als ik in Italië heb gedaan. in Cagli. Zo kon het dus gebeuren dat ik op 30 juni klaar stond om af te reizen.
Mijn laatste culinaire actie bestond uit een bezoek aan mijn favoriete haringboer in H.I.A. Altijd een geweldige haring en de winnaar van de haringtest. De avond voor het vertrek naar de Pyreneeën begint enigszins belabberd. De motor staat helemaal bepakt en ik zou niet weten wat ik méér mee zou moeten nemen dan wat er nu in de koffers en de bagagerol zit.
Dat dit een loze gedachte is, weet de lezer dezes natuurlijk en al de eerste avond na vertrek zou dit worden bevestigd. Reeds om half negen ga ik naar bed want ik ben helemaal klaar en kan rustig gaan slapen.
Het slapen beperkt zich tot een sluimer en na een klein uur sta ik op om wat overtollige plantengroei uit het aquarium te verwijderen en een filter te vernieuwen. Dan duik ik weer het bed in en tracht mij in slaap te mediteren. Ook dat mislukt want ik moet plotseling op zoek naar mijn wachtwoord om onderweg in internetcafés mijn mail te kunnen lezen en eventueel bankzaken te kunnen regelen. Als ook dat is gelukt doe ik een nieuwe poging maar om half een geef ik er de brui aan. Rijden!

Bij het vertrek is het koud, slechts een graad of 10, bewolkt en staat er een harde wind. Herfstweer in de Hollandsche zomer. De route gaat geheel binnendoor, ik wil geen snelweg zien. In het begin heb ik wel een “wattenhoofd” want eigenlijk niet echt geslapen maar gaandeweg gaat het beter. Ik weet niet of het door de FJR komt of gewoon door het motorrijden maar ik put er een geweldige energie uit. Het rijden over de N en de D wegen door Frankrijk is een groot genoegen mede omdat het zeer rustig is. Zaterdagmorgen en nog geen vakantieseizoen in het land van Marianne. Dat blijft eigenlijk de hele dag zo. Om acht uur zie ik pas de eerste zon maar het duurt tot ongeveer 2 uur voordat ik het werkelijk warm krijg. Geen punt voor mij want het geluk wil dat het droog blijft.
Het mooiste gedeelte is voor mij de N102 en alles wat erna komt met de afdaling naar Lalevade als kers op de taart.  Een mooie route qua natuur maar meer nog om met de motor te “nemen”. Gewoon Geweldig!!

Na 1130km sta ik  om drie uur voor de camping Le Barutel in Pont Delabeaume zo`n 25km vóór Aubenas.
De camping is wel gemoderniseerd maar het karakter is behouden. Een kleine familiecamping, rustig en allemaal mensen die hier soms al jaren komen en daarna hun kinderen. Net als Sandor met zijn gezin en zijn vrouw is het helemaal met ons eens. Hier kun je heerlijk vakantie vieren.
De volgende generatie, kleindochter Mila is met haar drie jaar al zelf op pad hier en dat kan ook want iedereen houdt een zeiltje in het oog. Tot mijn verrassing zijn Jan Plank (Jean Plange) en zijn vrouw nog in levende lijve aanwezig. 26 jaar geleden waren zij nog de eigenaars van deze camping die toen nog met recht een a la ferme-camping genoemd kon worden. Heel aardige mensen die het bijzonder leuk vinden om die drie generaties hier terug te zien.
De moeheid laat zich nu pas voelen en ik moet moeite doen om niet in slaap te donderen. Als je dan na drie uur gewekt wordt om te gaan eten ben je pas echt kapot. Dat wordt dus tentje opzetten, inrichten en om zeven uur is het pizza`s knagen op het terras bij de camping. Daar doen we dan nog een flesje wijn bij en een bakkie. Vervolgens ben ik aan het stoeien met de kabelspaghetti voor de laptop, de batterijopladers en usb-kabels van de Canon, de Nikon en de Garmin!!! Wat doet een mens toch met al die troep? In ieder geval de foto`s uit beide toestellen even “overkotsen” naar de laptop. Zo rond half elf komt tenslotte de man met de hamer die mij met een dusdanige slag in de armen van Morpheus mept dat ik de nacht doorleef als een dood paard. Om negen uur gaat het licht weer aan en zit la famiglia reeds aan het ontbijt.