Allez, om even na achten gaf ik de FJR weer de sporen voor de laatste etappe naar San Juan. Na een kwartiertje stopte ik voor een krwassantje met sjokolade en een gewone krwassant die ik wegspoelde met de eerste echte en lekkere espresso’s. Het was nogal bewolkt en ik vreesde eigenlijk regen. Dat kwam er ook wel maar niet in de vorm die ik dacht. Richting Andorra sturend, klom ik steeds hoger en belandde uiteindelijk in de wolken. Dikke mist dus en natuurlijk ook regen vanwege de hoge luchtvochtigheid zal ik maar zeggen. Voor de veiligheid liet ik de Pas de la Casa naar  Andorra letterlijk links liggen en nam de tunnel  D'Envalira en ja hoor, na de tunnel was het weer helder en droog. In Andorra moest ik eerst even tanken en dat is lachen daar. Een hele liter voor het weggevertje van 1,019 neuroses.
Verder heb ik daar nergens naar gekeken, dus ook niets gekocht en gaandeweg bleek dat je behoorlijk wordt vergast in het centrum. Bah bah, wat een stank. Daarom maar de pas, de  Carratera del Coll D'Ordino, genomen die mij weer Andorra uitbracht. Het grootste deel van de dagroute zou mij over de N260 voeren. Als ik al enige sensatie had genoten, werd het nu echt spectaculair rijden. Het eerste deel is steil, korte bochten, korte rechte stukken, brede weg, geen verkeer dus weer helemaal genieten tot uit het dak. Wat een tegenstelling met gisteren. Het tweede deel is ook weer geweldig want de weg is hier vrij nieuw, prachtig asfalt en heel veel, hele lange bochten. De rechte stukken werden afgeraffeld met bijna 150 in het uur. Dan is er koffie en een bocadillo con jamon in La Pobla de Segur. Heerlijk in het zonnetje met een temperatuur die vandaag de dertig weer zal halen. Hierna blijk ik een foutje met MapSource te hebben gemaakt want ik kom op een zeer klein en zeer slecht weggetje terecht. Het is maar vier kilometer dus maak ik die wel af.
Hoe het was? Nou zo ongeveer als de gewone wegen in Portugal twintig jaar geleden. Wat vast zit gaat los en wat los zit rammelt uit elkaar. Verder dan de tweede versnelling en rustig tokkelend, kom ik niet. Dan volgt weer die N260 met een nog nieuwer stuk. Geweldig maar dit eindigt abrupt in een knerpende hairpin die meteen steil de bergen in vliegt. Wel smullen maar een bizarre overgang. Overigens kom ik een beroemde plaats tegen, zij het dat dit juist de echte is. Jaren geleden hebben we gesmuld van deze serie op teevee en nu rijd ik hier zomaar binnen, BONANSA.
En bij het schrijven van de naam hoor ik meteen weer de muziek.
De Eerste aanblik vanaf de Hoge Weg
Om een uur of half drie beland ik in San Juan de Plan en het is even zoeken naar het huis. Een adres is er niet echt. Alles wordt aangeduid met de naam van de eigenaars. Dat kan ook in een dorp van 164 zielen. Op mijn eerste vraag aan een passant werd mij onmiddellijk de juiste weg gewezen. Bij Casa Ferrer worden er momenteel twee huizen bij gebouwd en het is er nog een bouwplaats. Maar ik word hartelijk ontvangen door Maria, haar man, zoon en schoondochter. Het gesprek verloopt uiteraard wat moeizaam maar een alcoholvrij biertje staat meteen op tafel. Dan wordt er overlegd waar ik de motor mag stallen. Dat wordt de garage die meteen ook opslagruimte is voor allerhande bouwmateriaal. Hij moet achterin en de jeep komt ervoor. Dat houdt waarschijnlijk in dat ik hem een dag of veertien niet zal kunnen gebruiken. Dat is op zich niet erg, ik doe het hier voorlopig wel mee.

 

Met verbazing heb ik gekeken naar de bouw van die huizen. Volgens de stenenstapelaar duurt het hele karwei een maand of vijf. Petje af voor Fernando die alle natuursteen op maat moet hakken. Allemaal handwerk en zijn maat puzzelt de boel tegen de gevel. Er is een geraamte van beton met stalen draagbalken, dan steenblokken, en daar tegenaan wordt een laag Pur-schuim gespoten.
Daarvoor komt de laag met natuursteen. Wat een karwei!!
Intussen ben ik in mijn kamer geïnstalleerd. Goed bed, tv aanwezig maar geheel onnodig, en bad met toilet op de gang. Het afladen en naar beneden sjouwen kost weer de nodige inspanning en uitblazen. Niet zo gek want het hoogteverschil tussen het laagste en het hoogste huis in het dorp is meer dan 100 meter. Het is er dus erg steil en achter dit huis wordt dit “verholpen” met een aantal trappen. Die huizen hebben nogal wat verdiepingen met allerlei verbindingen, een waar doolhof. Maar ik stap uit de kamer zo op een terras en kijk dan naar de bergen rond het dorp. La familia is ingelicht over mijn aankomst en zo dadelijk zal ik Gerrit nog even bellen. Dan zal ik ook nog wachten op Marjanne en eens kijken waar wij vanavond ons kostje bij elkaar gaan scharrelen.

Intussen probeer ik met mijn steenkolenspaans wat te brabbelen met Maria. Het lukt in ieder geval om te regelen dat ik bij haar kan ontbijten, de was zal ik later wel regelen. Voor het overige valt het nog tegen om iets als een gesprekje te voeren. Dat zal snel veranderen.

Marjanne heeft zelf nog veel te doen en zij raadt mij aan om bij Casa Sanches te gaan eten. Dat is ook de plaats waar om 22.00 uur een samenkomst zal zijn van de deelnemers van deze week. Als ik daar nog zit te knagen komt Mieke binnen en gaat bij mij aan tafel zitten. Glaassie wijn erbij en aangezien er geen ijs is, hoeft het ook niet te worden gebroken. Daarna druppelt ook de rest binnen, Jan en Annie, Henny met Bram (geen deelnemer). De sfeer is meteen los en goed. Na de binnenkomst van Marjanne gaan we aan een grote tafel zitten en onder het genot van een glaassie en wat tapas informeert Marjanne ons over de week die komen gaat. Om een uur of half twaalf ben ik weer “thuis” en kan ik op twee oren gaan liggen.