Dag 1

Zaterdagmorgen 16 mei om twee uur was het dan zo ver, het vertrek voor een rondreisje door Sicilië en het bezoek van een paar dorpjes en nederzettingen in Italië. Dat zouden o.a. Rome, Siena, Firenze, Pisa en Lucca worden. Het eerste doel was een camping in de omgeving van Rioveggio ten zuiden van Bologna aan de A1. Het vroege tijdstip was nodig om die eerste klap uit te kunnen delen. Ongeveer 1300km. die in 15,5 uur werden afgeraffeld. Het regime van de nachtdiensten zit er nog goed in. Overdag om ongeveer 5 uur eten en daarna gewoon gaan slapen. Het kost dan weinig moeite om  vroeg op te staan en zo`n afstand met de nodige pauzes af te leggen. Hierbij moet worden inbegrepen een tijdverlies van anderhalf uur wachten voor de Gotthardtunnel. Helaas was de pas dicht maar op de terugweg zouden we dat ruimschoots goedmaken.

De Peugeot heeft zich uitstekend gedragen. Net voor de vakantie bleek dat de bevestigingspunten van de brandstofpomp waren afgescheurd. Dat betekende keihard een nieuwe pomp, distributieriem en tevens een set remschijven want die bleken al aardig dun. Totale schade zo`n 1800 neuroses. Voor een auto die het al bijna 400.000km heel goed doet, had ik dat nog wel over. In de maanden hieraan voorafgaand waren er nog andere nodige en ook wel onnodige reparaties. Over het huidige vakmanschap zal ik het hier maar niet hebben.

 Een ander pechgeval betrof mijn reisgezel die het presteerde om opnieuw een arm uit de kom te halen. Dat betekende drie dagen voor vertrek de boel in de mitella en dat is niet leuk natuurlijk. Voor mij geen reden om deze trip te verschuiven want ik heb wel enige (lees jaren) ervaring met mantelzorg, ook onderweg. Al sinds de oudheid sta ik als eerste op, maak ontbijt, ruim tent of caravan op en karren maar weer. Ik weet niet beter. 

Camping Riva del Setta ligt in het dal van de gelijknamige rivier. Een prachtige plek in de Apenijnen van Emilia Romagna. Zonder het te weten bleek het een ACSI-camping die via de gids kortingen biedt. Dat betekende dat een nacht slechts 15 neuroses kost. Toen mij dit bij het afrekenen duidelijk werd, snapte ik ook het naar verhouding grote aantal Nederlanders hier op deze plek. Dat zou in de komende weken niet anders zijn. Je bent Hollander of niet hè? 

Na het opzetten van de tent eerst maar een slokje troost voor het wachten bij de tunnel. Het eten was even simpel als lekker. Gewoon rijst met goulash die slechts uit de bevroren staat diende te worden gewekt. Lekker makkelijk na zo`n dag. Intussen nam Astrid het bevel over de inhoud van de bus over. Zij wil persé weten hoe en waar alles ligt en aangezien ik de bus heb ingepakt, is dat nooit goed natuurlijk. Ik herken dat wel want juist daarom pak ik zelf de bus in. Dan weet ík waar alles ligt. Maar allez, een goede Majordomo is nooit weg. Zoals gezegd een prima camping waar ook nog een ander stel motormuizen stond. Voorzien van een Goldwing en een grote tent. Uiteraard moet er dan even gepraat worden over de combinatie motorwezen en kamperen. Een goede combinatie met zo hier en daar wat beperkingen was de gezamenlijke conclusie. Een geruststellende gedachte vóór het slapengaan. 

Een eervolle vermelding verdient hier opnieuw de Italiaanse Douane. We waren als busje meegereden met de vrachtjongens waardoor we niet helemaal achteraan de file auto`s hoefden te staan. Dat bleek niet helemaal de bedoeling. Een harde schreeuw van een van de andere customs riep de douanier in onze laan uit zijn krant.
Deze ontpopte zich als een echte NSB`er (Nationale Staatsgrens Bewaker), een soort “Blaffen-SS” dus. Een nog jonge vent die te vroeg een pet heeft op gekregen. :-)
Ik beantwoordde zijn grofheid met de opmerking dat achter het geblafte “Apre!” Zoiets hoort te komen als per favore, maar de man was daar niet gevoelig voor. Omdat ik al eerder dit soort aanvaringen heb gehad met deze lieden, heb ik er verder maar het zwijgen toe gedaan. De laatste keer kon ik zo`n ventje er nog toe brengen even in te binden met de vraag of hij zijn eigen opa ook zo behandelde. Verder zijn het wel goeie knullen hoor die deegslierten als ze in hun dagelijkse kloffie zijn.

                                                                   Dag 2

De zondag begint om 06.45 onder een gevarieerd concert van vogels van allerlei pluimage. Lekker vroeg wakker dus. Ook de trein die af en toe met het donderend geraas van een Tsunami door je tent lijkt te rollen, is hier debet aan.
Maar ondanks dat was er sprake van een goed slaapje. Na de inspanning van de rit ging gisterenavond na de douche om een uur of tien “het licht uit”.

Meteen ontrolt zich na het opstaan de routine van tafels naar buiten, gasstel erop, thee en koffie zetten, het brood snijden en meer van dat gedoe. Dan de gang naar de wasserij voor scheren en knippen, niet te vergeten dat een goede bout in de morgen een dag biedt zonder zorgen. Nu het slapen in de auto is opgegeven en het interieur van de auto is ingericht, is het laden van alle troep een fluitje 1:2,2 neurocent = 1 ouwe cent.

Na het afrekenen van wel 15 Neuroses vindt de aftocht om 08.10 uur plaats. Ruim 600 km. voor de boeg is en blijkt een eitje. Dat een enkele deegsliert rijdt als een loco mag de pret niet drukken. We overleven moeiteloos. Het enige wat de serene rust in de auto verstoort, zijn de kreten van bewondering die mijn reismaatje slaakt bij het zien van de zeer fraaie natuur vooral in Toscane. Dat gejodel begon al vóór de Gotthard en het zou pas eindigen bovenop die pas op de terugweg. Leuk als iemand nog zo verrast kan zijn. Hoewel ik meerdere keren hier geweest ben, heb ik dat gelukkig wel gehouden. Verrast zijn door de schitterende beelden die je ziet.
De Via Mar Ionio levert een nogal achterbuurterige aanblik. Hoertjes bevolken nu, rond 15.30 uur, de beide zijden van de weg. Dat zullen er `s avonds vast meer zijn. Op enige afstand de pooiertjes, excuus loverboys, op de uitkijk. Een trieste omgeving en we besluiten door te rijden naar Campolongo. De camping aldaar Villagio Turistico in de regio van Paestum ziet er goed uit en we nemen een plekkie.

Het uitpakken en tent opzetten is weer bliksemsnel gebeurd. We verleren niks. Even stukkie tikken, een wijntje, dan straks wat te nassen maken en vanavond even dit afkrabbelen. Daartoe heb ik uiteraard de laptop meegenomen. Goed als typemachine maar vooral ook als opslag voor de vele foto`s die gemaakt worden. Bovendien heb ik dan toch nog een stukje polder bij mij.

De hap bestond uit macaroni, simpel en eenvoudig. Beetje druivensap erbij, daarna de koffie. Voorwaar een koningsmaal. Astrid bekommerde zich om de kommen en vaten, wat haar als “wan arm bendit” goed afging. Het licht gaat vermoedelijk om een uur of tien weer uit en de gordijnen dicht. Deze dag heb ik niet veel plaatjes geschoten. De prachtige natuur is zo onderweg toch slecht te vangen op een plaatje.

Een eervolle vermelding krijgen deze keer de vangrails die langs de A2 en elders zijn aangebracht. Honderden kilometers veilige(r) vangrails t.a.v. motorrijders. Helemaal goed zijn de metalen "buffers" die in gesloten formatie als middenbeveiliging dienen. Rijdend heb ik daar wat foto`s van gemaakt voor het motorfront thuis. Als je beseft hoeveel moeite het kost om hier alleen maar een bocht zo te beveiligen loopt Italië enorm voorop.






 

 

 

 

 

Op de linker foto is zichtbaar dat we 103km/h rijden en dat we over 143km een afslag moeten nemen. Op de rechter foto rijden we 108km/h en is de afslag nog 54km van ons verwijderd. Ik ben dus geen Pinocchio met mijn vermelding "honderden" kilometers al suggereert mijn mascotte iets anders. Links is een extra, enkele vangrail geplaatst met in de middenberm de gesloten metalen "buffers". Rechts is onder de vangrail een smalle band aangebracht. Dan kun je nog opmerken dat je er met een arm of been tussen kunt schieten maar een onthoofding wordt hier wel moeilijk.

                                                                             Dag 3 

Het was een goed en snel vertrek vanmorgen. Een Wit-Russische dame (waar zie je ze niet?) handelde de kassa-affaire af. Voor de tweede keer werd ik verrast door de geringe som van 15 neuroses. Dit bleek nu eenmaal het ACSI tarief voor deze periode. Dat scheelt dus 10 tot 15 neuroses per keer. Meteen was ons duidelijk wat al die Hollanders toch op die campings deden. Goed koopmanschap of Hollandsche zuinigheid dreef hen naar deze kampongs en waarom ook niet.

Met de route ging het wat minder vlot. De Italianen pakken groot uit bezuiden Rome met de verbetering van de wegen. Dat leverde een tweetal files en vele kilometers aan geforceerde eenbaanswegen op. Voordeel is wel dat er geen tol geheven wordt.  I.p.v. om half drie was de aankomst bij de Etna nu om kwart over zes!!! De overtocht verliep op zich wel snel. Ik slaagde er echter in om op de verkeerde boot van de verkeerde maatschappij terecht te komen. Mijn twee hersencellen waren elkaar weer eens kwijt!

Op Sicilië had ik een binnendoorroute gepland maar daar ben ik vanwege Astrid toch maar vanaf gegaan na een paar kilometer. Veel te smal en veel te slechte wegen. Het verkeer was sowieso al hectisch en rond 5 uur ronduit een chaos. Ik ben dat wel gewend, maar voor zo`n poldermodel is het ff slikken. Een soort cultuurshock. Dubbele strepen, haaientanden, snelheidsgeboden het maakt niets uit. Het recht van de sterkste geldt en dat ben ik. Alleen zebra`s en de daarbij behorende voetgangers zijn heilig. Onvoorstelbaar voor iemand die het nooit heeft meegemaakt. Wie niet durft, staat stil. Uit piëteit met mijn reisgenote dus toch maar de snelweg op.

Net buiten Nicolosi aan de Via Wolfgang Goethe ligt de camping in een stille hoek. Het suist er soms van de stilte. En natuurlijk staan we op de zwarte lava. Het is net gravel en met wat woelen/lopen is het zó één losse bende. Het geeft niet af. Het is geen steenkool maar hard, gesmolten gesteente. Het vergruist of verbrokkelt wel, maar niets wordt er zwart van.

De baas van de camping bleek een aardige boef die ons wat rotplekkies op wilde dringen. We werden o.a. naar een plaatsje gedirigeerd waar ook al wat Oostenrijkers bij elkaar  stonden. De Herr von dem Geselschaft begon meteen over het ontstaan van een Baustelle. Toch maar een eindje opgeschoven want daar kan ik slecht tegen. Wie niet? Het is ook niet voor het eerst dat ik ten aanzien van deze landsloite wat kriebels langs de ruggengraat voelde lopen.

Uiteindelijk kwamen we in een rustig hoekje aan het eind van de camping terecht. Heel rustig vanwege geen aanwezige buren. De enige nachtelijke onrust werd veroorzaakt door een vogel met een doordringende fluit. Zodra het begon te schemeren, meldde hij of zij zich, kreeg antwoord en dat bleef de hele nacht zo. Na enig zoeken lijkt het erop dat het de Dwerg Ooruil is. Bij het eerste licht namen zij de fluit uit de mond en luisterden zij beleefd naar de andere vogels. Met name kraaien of kouwen toonden zich dan nogal luidruchtig in hun ochtendmeetings.

Beneden in ons hoekje maar even de wijn geslacht. Met een koppie soep en brood was het weer een feest aan tafel, lekker makkelijk en wat mij betreft voldoende. Dan ff koffie zetten, want ook dat mag ik zelf doen. Gelukkig maar. Overigens kan ze wel goed afwassen met één hand. Na drie reisdagen kan gesproken worden van een toch vlotte reis over zo`n 2500 km.
Morgen niet zo vroeg op en op ons gemak de Etna op. Ik hoop op helder weer want vandaag zat de top dik in de watten. Volgens onze aardige boef zijn de vooruitzichten goed. We zullen het zien.

                                                                    Voor alle foto`s klik HIER

                                                                                                                  
                                                                             terug naar boven