Zondag 25 April

Gisteravond zijn we naar Cefalu gegaan , een 100% Siciliaans stadje met prachtige straatjes, steegjes, binnenplaatsjes en pleinen. om die echte pizza te enteren. Dat pizza eten lukte wel maar het was een slechte toeristenhap. Typisch zo`n snel klaar zaak waar je meteen ook redelijk goedkoop kunt bunkeren. Dat was niet de bedoeling en ook wel onverwacht. Voor Sonja was het reden om het begrip pizza meteen af te zweren. Gelukkig kon ik haar later laten proeven dat dit een miskleun was en dat een goede pizza echt om te smullen kan zijn. het regende ook gedurig maar dat gaf Cefalu wel een mooie glans zo in de avond en het beloofde wel wat voor morgen.


 

 

 

Al om een uur of negen waren wij terug en gingen meteen ons mandje in. De dag was al met al toch best vermoeiend geweest. ook de regen hield niet op en in de nacht werd ik wakker van de geweldige hoosbuien die op de bus kletterden. Bij tijd en wijle dacht ik dat wij als een Ark van Noach weg zouden dobberen de Thyreense zee in. Omdat het `s morgens ook al niet al te vrolijk leek buiten stonden wij pas om acht uur op. Het dagelijkse ritueel van billen soppen, ontbijten en puinruimen vond plaats en om een uur of tien togen wij richting Cefalu, waar volgens de immer juichende reisgidsen de mooiste kathedraal van Sicilië te vinden is. Dat klopt eigenlijk wel maar is mooi door zijn eenvoud. Heel anders dan de prachtige mozaïekkerk van Monreale. Die wint het in pracht en praal mede door die mozaïeken. deze kerk is veel meer kerk dan te
bezichtigen monument.















We zwierven enige tijd door dit prachtige stadje en vonden nog een oude wasplaats. In vroeger tijden heeft men
een aftakking gemaakt van de rivier en die komt onzichtbaar onder de huizen vandaan naar deze plek waar de dames kunnen doen waar zij voor in de wieg gelegd zijn, lappen wassen. Je moet er dus een trap voor af om een en ander te kunnen bekijken. Het water stroomt door een paar goten waarlangs zich wasblokken bevinden waarop de was gekneed en gespoeld kan worden. Ondertussen kun je natuurlijk babbelen over de bakker en de slager en de buurvrouw die er nu net even niet is. Het waswater stroomt dan verder onder de huizen aan de andere zijde door terug naar de rivier. Een mooi doordacht systeem zij het dat het tegenwoordig milieutechnisch misschien niet helemaal in orde is. Een kniesoor die daar op let want zoveel lappen zullen er niet meer gekneed en gewrongen worden.


 

In deze straat juist om de hoek van de trap naar de wasplaats is er nog een druivenstam die schijnbaar uit de muur komt en zich naar boven worstelt om zijn ranken, bladeren en later in het jaar zijn druiventrossen aan den volke en het zonnetje te tonen. Heel bijzonder toch deze morgen want het is nog steeds droog. En nu ik dit in Acireale (opnieuw want we motte morgen die Etna op) om 19.30 dit zit te typen, doe ik dat ook buiten. Nog altijd droog en samen met een beetje mortadelle en een neut is het hier goed toeven.














Rond de klok van twaalf uur togen wij richting
Piazza Armerina ten zuiden van Enna, dus we gingen weer het binnenland in. Stille wegen maakten dat wij lekker opschoten. Juist voor de enorme villa waar het in P.A.  om gaat kan men ruim parkeren. Behalve een leger aan kramen met voetbalshirts en alles wat nog meer met de oudheid te maken heeft is hier dus veel mozaïek te zien. En wat voor mozaïek! In deze Romeinse villa moeten
vele mensen vele jaren werk hebben gehad om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ook de restanten van de villa als gebouw zijn, hoewel er weinig van over is, indrukwekkend om te zien. Een saillant detail op een Romeinse soldatenjas is het hakenkruis in zijn goede vorm van het zonnerad en niet de gehate swastika zoals de meeste mensen die kennen.































Het blijft  voor velen een opvallend teken. Opvallend zijn natuurlijk ook de bikinimeisjes en de soms ondeugende plaatjes van mensen die aan het badderen zijn of andere daarmee samenhangende activiteiten ontplooien. Net als vele andere zaken die wij gewoon als in onze tijd uitgevonden beschouwen, waren die bikini`s, het beton en zoiets als een taximeter er al in het oude Rome. Jammer is het wel dat de villa,of de restanten ervan, overdekt is met glazen constructies maar dat zal noodzakelijk zijn voor het conserveren van de mozaïeken
Om ze mooi tot hun recht te laten komen zou men de vloeren eigenlijk nat moeten houden of op andere wijze
stofvrij moeten maken. Nu is veel overdekt met een laagje grijs stof waardoor het allemaal minder flitsend is.


Na het bezoek aan de villa geven wij de bus de sporen om terug te keren naar de Etna. Ons doel is Milo waar op de kaart een camping wordt gemeld. Die blijkt er ook te zijn maar de entourage en de baas staan ons niet aan dus wegwezen hier en verder naar Acireale. Camping La Timpa voelt dan toch een beetje als "thuiskomen".
In de buurt van Acireale struikelden wij weer eens over de geniale bewegwijzering van de Sicilianen maar dat gestuntel leverde wel een paar mooie plaatjes op van een enkele en even later een dubbele, volledige regenboog.
Het aardige was de plas licht die beneden op het dorp lag. De boog was volledig en daarom ook niet in één keer in beeld te brengen maar het is een magnifiek gezicht om echt twee plekken te zien waar een pot goud staat in de vorm van zo`n mooi verlichte plek.
 

De dame bij de receptie van La Timpa kon ik er nu eindelijk van overtuigen dat zij toch echt de enige waren die onze passen wilden innemen. Dat wij dan zonder identiteitspapieren zouden zitten was nog niet bij hen opgekomen. De oplossing was dat zij een dan toch maar een kopie maakte van de passen en de campingcard in bewaring namen. Als dank voor dit zware denkwerk hielp ik de palfrenier van de camping met het installeren van de televisiekabel door voor hem in een eucalyptus te klimmen. Mille grazie en ik zie wel of ik er vanavond bij de cena er iets van terugzie. Intussen is het bijna acht uur en nu lonkt die op antieke wijze gebakken pizza. De palfrenier/tuinman/installateur is ook de ober van het restaurant maar een drankje aanbieden voor de hulp komt niet in hem op.
Ik spoor hem, bescheiden als ik ben, ook maar niet aan.  In de middag is de houtgestookte oven al aangestoken en we gaan de toeristenpizza van Cefalu goedmaken. We nemen eerst de anti pasti voor onze rekening. Vooral vis in diverse vormen en alle andere mogelijkheden als olijven en gebakken champignons komen aan bod. Deze keer maar een echte wijn besteld in plaats van de gekoelde limonade van het huis. De pizza marinara voor mijzelf en de pizza Timpa voor Sonja zijn echt voortreffelijk. Een bak ijs als toetje en koffie met een digestivo completeren de maaltijd.
De volgende morgen is het alweer regen en bewolking die de Etna in een vochtig dekentje hult. De vorige dag was zichtbaar dat de dame zich van een wit topje had voorzien en dat zag er mooi uit. We wachten verder niet op mooi weer en dat blijkt er ook niet in te zitten gelet op de previsioni. We besluiten om spoorslags richting la casa mia te gaan. De douche was ook deze keer weer koud en je kunt zeggen dat die service slecht is maar dat de Siciliaan een consequente volhouder is. Het rekenwonder van de receptie doet weer haar kunstje ten behoeve van de afrekening maar deze keer help ik haar niet.

Om negen uur begin ik gas te geven. Messina is evenals de andere steden van enige omvang weer mudvol met blik dat zich door de straten perst en langs wegen der geleidelijkheid glijden wij af richting de veerboten. In de haven en bij het vertrek schiet ik nog wat plaatjes van een indrukwekkend groot luxe schip. Vroeger had ik ook zoiets als een visbootje in de buurt liggen, maar dat was beduidend minder. Italië ligt vóór ons en het lijkt maar een steenworp.
De overtocht duurt evenwel bijna een half uur dus ik zou die steenworp niet zwemmend willen overbruggen.


Als we achterom kijken
naar Messina, zie ik
weer het bord Welkom.
Eigenlijk zou er ook een bord moeten staan met
Arrivederci want  terugkomen wil ik wel.

De reis loopt verder voorspoedig. Behoudens enkele wegwerkzaamheden is er geen oponthoud. Het slapen op een parkeerplaats bij Rome is ook probleemloos en dinsdag geven we de bus al om zes uur de sporen.
Om een uur of half negen `s avonds moet Sonja even aan de patat en dat doen we dan ook maar.
Om tien uur zijn we thuis en vallen met onze neus in de Hollandse boter. Een enorme onweersbui voorkomt dat we meteen uit kunnen laden. We nemen er dus eerst maar een versnapering op, dat zit dan weer mee.

Over het geheel genomen is de inspanning van de vele (plm. 6000) kilometers zeer de moeite waard geweest. In een korte tijd hebben we veel gezien. Alleen het weer zat niet echt mee op twee mooie dagen na. De meeste regen hebben we trouwens al slapend over ons heen gehad. Op de dag was het meestal wel droog en het was aangenaam genoeg om het af te kunnen in een T-shirt.

Rest ons te melden dat we zeker nog eens terug moeten komen al was het maar om Dame Etna met een compleet bezoek te vereren



                                                                                                                     
                                                                              terug naar boven