Zaterdag 24 April

Hoewel ik er weinig van heb gemerkt, heeft het vannacht flink geregend. De tent is gelukkig vrijwel droog en die pakken we meteen in. Het terras onder de luifel is behoorlijk smerig door de modder dus moet ik op zoek naar een bezem. Omdat het opnieuw gaat regenen, kan ik met het verse regenwater de vloer wat schoonmaken. Om een uur of acht komt de baas even het licht uit doen en hij neemt meteen even poolshoogte hoe wij de zaak achterlaten. Het (b)lijkt in orde. Na de bekende ochtendrituelen vertrekken wij richting Palermo.
Het regent behoorlijk en het is de vraag of wij de stad zo wel willen bekijken. In arrenmoede besluiten wij om in ieder geval even naar de dooie kapucijners te gaan kijken. In Palermo bevinden zich de Catacomben van de Kapucijner Orde. Het is net als in Rome een morbide vertoning. Het ligt en hangt er vol met half gemummificeerde lijken van mannen, vrouwen en kinderen. Zelfs baby`s ontsnappen niet aan deze etalage van de dood.










Na dit lijkenbal wierpen wij nog even een blik in de kapel waar juist een doodsmis gaande was. Die hebben we maar gelaten voor wat die was. Sonja wilde nog even op de begraafplaats kijken om te zien hoe men er in Italië "bij ligt". Volop huisjes voor de verschillende Famiglie, het een nog mooier en groter dan het ander. Wie minder te besteden heeft, kan dan gewoon worden bijgezet in de muur zoals dit in de catacomben ook het geval was. Er is eigenlijk niet zoveel veranderd in al die jaren als je even terugdenkt aan de graven in de muur in Agrigento. De begraafplaatsen worden keurig bijgehouden en over het algemeen zijn de meeste graven voorzien van verse of kunstbloemen en -planten wat het tot een fleurig geheel maakt. Dit bezoek kostte wel wat psychische energie dus een cappuccino en een croissantje gingen er wel in.

In de aanloop naar  dit punt bleek Palermo nogal druk. Wat heet nogal druk als je op de weg zit en je langzamerhand te maken krijgt met een ware stortvloed, een nachtmerrie van rollend blik.
We rollen, duwen en trekken met de massa mee en tot ons grote geluk kunnen we net voorbij de grote kathedraal de bus links op de
stoep parkeren. Het enorme gewurm en het parkeren brengt mij bij de verkeersregels op dit mooie eiland. Die zijn volgens mij héél bijzonder.
Bij een inhaalverbod mét dubbele strepen ga je juist inhalen! Rode verkeerslichten zijn géén stoplichten maar net als de rooie lap en de stier een aansporing om door te rijden! Als het allemaal niet past op twee rijbanen dan maken we er gewoon drie en desnoods vier van! De gevraagde maximum snelheid wordt nooit gehandhaafd want een bord van 80 km/h wil zeggen 80km/h minimaal! Richting aangeven doe je niet, je doet maar waar je zin in hebt! Spiegels hebben geen zin en hangen vaak als een slap gevalletje half op het portier! Politie? Nooit van gehoord en als je die ziet, bemoeien zij zich nergens mee zolang niet iemand om hun hulp vraagt. Zij conformeren zich volledig aan de regels van dit verkeersspel en het negeren van stoplichten heeft hun voorkeur.
Alleen moet je geen voetganger aanrijden want dan lijken de rapen gaar. Voorrang is er alleen voor hem of haar die het brutaalst is en de sterkste zenuwen heeft. Je ziet gave auto`s dus alleen in de showrooms.
Als je je auto niet kwijt kunt op een parkeerplek dan parkeer je hem gewoon dubbel op de weg zo dicht mogelijk bij je doel. Het is daarbij niet van belang of je de boel blokkeert. U ziet maar hoe u er langs komt. Lukt dat niet dan wacht iedereen lijdzaam af hoe het verder gaat. Geen getoeter of wanklank, geen middelvingers etc. men begrijpt de nood want op een ander moment moet je zelf ook in de weg gaan staan omdat het niet anders kan. Een beetje begrip voor elkaar is hier gewoon.
Voor de gemiddelde Nederlandse automobilist moet dit een hel op aarde zijn. Wat hier ook geheel ontbreekt zijn de beroemde flitspalen en die fijne drempels. Alleen bij sommige dorpen ligt er iets wat een drempel moet verbeelden maar het niet echt is. Zou het om deze reden dan toch een beetje een hemel op aarde zijn voor de Nederlandse blikkofielen? Een van de weinige echte nadelen is de slechte bewegwijzering. Vooral als je van de hoofdbanen af gaat, is het soms aardig zoeken en gokken hoe het verder moet. Maar over het algemeen lukt het met enig geografisch gevoel wel.

Goed, de kathedraal dus. Van buiten een fraai gebouw met Arabische invloeden maar van binnen tamelijk eenvoudig. Vrijwel geen pracht en praal maar wel weer een koppeltje dat in bruidsjurk en zwart pak toestemming komt vragen voor iets wat ze allang doen. Na het bezoek aan de Duomo aten wij eerst alle foerage op, want al dat gedoe maakt toch hongerig. Toen kwam de grote puzzel van hoe komen we hier weg, Palermo en zijn verkeerschaos weer uit? Na veel duw- en trekwerk raakten wij op de verkeerde snelweg en waren genoodzaakt een flinke omweg te maken. terug over de A29 helemaal naar Capaci.
Nog even een over de vangrail gekieperd busje tegengekomen en dus een flinke file. Toen via via, binnendoor, hier verkeerd en daar goed gegokt weer terug over de S186 en S624 naar Palermo. Die stad is onverbiddelijk, je kunt niet even om haar heen. Een GPS zou hierbij buitengewone diensten hebben kunnen bewijzen. uiteindelijk is het ons gelukt ons een weg te banen naar Cefalu, maar vraag niet hoe. Ergens op de kaart stond een stukje witte weg dat een aanmerkelijke verkorting van de route inhield. Daar had ik beter niet aan kunnen beginnen want na twee keer misrijden en eindigen op een fabrieksterrein had voldoende waarschuwing moeten zijn. Bij de derde poging het weggetje op te rijden leek het Bingo want we reden de goede richting uit. Na een kilometer of twee hield het macadam op en reden we pardoes op een soort bergpad. Keienkop als ik ben, wilde ik niet meer terug en reed door. Zodoende kwamen wij terecht in een waar doolhof van weggetjes in een marmer- of steengroeve. Steile hellingen waar de bus bijna van achterover sloeg.
Kuilen met water dieper dan de diepzee, hobbels waarbij de Nederlandse drempels in het niet zinken, keien van monumentale afmetingen, modder, alles werd ons deel. Na veel geknerp, gezoek en alsmaar die afdaling zoekende naar de weg die daar ergens beneden liep, nog juist zichtbaar voor ons, belandden wij weer op de gewone weg om ons pad naar Cefalu te vervolgen. Daar reden wij de camping op die net voorbij de stad ligt in de richting van Messina. Zojuist hoorden wij dat hier met enige regelmaat een trein over je achterbumper rijdt.
We gaan er maar van uit dat het vannacht wel mee zal vallen. Voorlopig is het pas 17.15 uur en zitten wij al tikkende aan de wijn. De regen is op een enkel druppeltje na opgehouden en het ruisen van de zee vult onze oren. Het eerste doel wordt het enteren en plunderen van een pizzeria waar men nog pizza`s in een houtgestookte oven bakt. We zijn nu tien dagen op dit eiland en een voorlopige conclusie moet zijn dat dit veel te kort is.
Je kunt gerust een maand hier doorbrengen om alle highlights eens op je gemak te kunnen bekijken. De planning zoals die door mij was gemaakt, kon niet worden aangehouden mede door het minder goede weer. Naar Siciliaanse begrippen is dit een heel slechte periode die eigenlijk nooit voorkomt alleen nu even wel. Maar dat zei men verleden jaar in Noorwegen ook al tegen mij. Dus ik weet niet wat zo`n opmerking waard is. We hebben wel een aantal fantastische, mooie, fijne dingen gezien en we stoorden ons verder niet aan het weer, aanpassen is de kunst. Morgen gaan we even naar Cefalu en dan zou Piazza Armerina ook nog op de loer kunnen liggen want dat is eigenlijk wel een must. Daarna moeten we zorgen dat we op zondagavond weer aan de kant van Acireale zijn om maandagmorgen nog even de Etna te kunnen bestormen

 

                                                                                                             
                                                                             terug naar boven