Vogezentour 2006  

 

Het kan vreemd lopen in het leven want het was niet de bedoeling om naar de Vogezen te gaan maar naar het Sauerland. In eerste instantie zouden wij met onze andere toervrienden (Toon en Corine)  een weekje rondtoeren door het Sauerland voor het FJR- treffen van de Duitse FJR-Club in Olpe. Door de interesse in het Vogezengebied werd na ampel overleg het extra gedeelte geschrapt en ingeruild voor de Vogezentour. Het leek ons een heel mooi alternatief mede ook omdat wij op weg naar andere reisbestemmingen wel eens door de Vogezen waren gekomen en het een fraai gebied vonden. Om er een weekend met een groep goede bekende FJR-motorvrienden rond te toeren, trok ons wel aan en werd er snel geboekt.

 

Cow en Pork:

 

Ons eerste trefpunt was op de A2 van waaruit wij met Toon en Corine naar het trefpunt in België vertrokken waar wij de rest van de groep troffen. Na door René te zijn ingecheckt en met de andere reeds aanwezige deelnemers te hebben kennis gemaakt, ging een lekkere kop koffie er ondanks de warmte wel in.

Hierna werd opgestapt en gingen we met een klein groepje onderweg. Maar voor we weg waren, miste Mien (mijn vrouw) haar niergordel. Bij navraag  bleek dat de reisgenote van Jan hem had meegenomen in de veronderstelling dat hij van iemand was die al vertrokken was. Bij de volgende stop kwam alles weer in orde en konden de niertjes weer ingepakt worden.

Onder aanvoering van Rick ging het onder tropische warmte richting de Vosges. Toen het hoog tijd werd voor een stop kachelde hij strak door omdat hij op zijn GPS reed en die niet zoals ik op mijn routerol zag staan ”laatste gelegenheid om te eten” bij een tankstation. Het duurde enige tijd voordat weer een tankstation werd gevonden waar eenieder zich even opfriste waar we ook andere reisgenoten troffen. Daarna moesten de inmiddels knorrende magen gevuld worden maar dat bleek niet zo eenvoudig. Veel was er niet te zien en wat we zagen was dicht. De GPS bracht uitkomst en een eetgelegenheid was snel gevonden. Een groter probleem bleek het bestellen. Na wat handen- en voetenwerk bleek dat ze iets hadden met een ”cow en een pork.”. Om op zeker te spelen werd het voor bijna allen de pork. Maar toen de pork geserveerd werd, was de honger snel over. Een volvette bloedworst (Boudin Noir, zie foto) was voor velen niet door de strot te krijgen en de koeientong gleed over de andere tong met moeite naar binnen Na gesterkt te zijn met het verlangen en de hoop dat het bij de Bussang beter zou zijn, reden we zo snel mogelijk naar de Bussang om daar wel iets stevigs over de tand te krijgen.

 

Duizend?

 

Na enige uren kwam de Bussang in zicht en werden we hartelijk ontvangen door  Mark en Ietske de Vries, de uitbaters van  Hotel de Bussang.

Na een heerlijk verkoelende douche waren we weer opgefrist en konden we een heerlijk koel biertje door onze kelen laten glijden. Zo, dat hadden we wel verdiend! Ondertussen kwamen de overige deelnemers een voor een naar binnen gedruppeld.

Alvorens van een prima maal te kunnen genieten, sprak René een welkomstwoord uit en had ook nog voor alle deelnemers een mooi herinnerings
T-shirt in petto. Na het eten bespraken we met onze toermaten welke tocht we daags erna zouden nemen. Onze keuze viel op de bochtenrijke Passenroute route met flink wat cols.

Na een welverdiende nachtrust die voor sommigen van korte duur was, werd na het ontbijt vertrokken. Maar ja met de GPS is het wel lastig als je naar Oost of  West moet en niet wordt aangegeven welke kant dit op is! Ten gevolge hiervan moesten we na enkele kilometers toch de andere richting hebben!!  Maar hierna ging het met gezwinde spoed door de Vogezen waarbij prachtige vergezichten onze ogen streelden. Maar de wegen waren niet altijd even goed van kwaliteit en de breedte mocht soms niet eens zo genoemd worden. Verder zagen we ontzettend veel meertjes de revue passeren. Na het zoveelste meertje bekroop mij een onbestemd gevoel, het waren er wel toch wel erg veel! Er was ook een Duizend Merenroute maar die reden we toch niet?? Of ??

 

Bij de eerste stop eens nagevraagd, maar dit zou toch de goede route moeten zijn. Oké, rijden dan maar, maakt ook niet veel uit, we zijn toch lekker onderweg! Terug op de Bussang bleek het vermoeden waarheid, we hadden niet de geplande Passenroute maar de Duizend Merenroute gereden! Blijkbaar het verkeerde bestand ingeladen!!

Na opnieuw van een heerlijke avondmaaltijd te hebben genoten, werd er buiten onder het genot van diverse pilsjes door velen nog wat persoonlijke ervaringen en belevenissen uitgewisseld. Aangezien Toon dus blijkbaar één route niet had ingeladen en Erwin die wel had, werden de Garmins uitgewisseld zodat wij nu beiden de gewenste routes konden rijden.

Na  een goede nachtrust en een dito ontbijt de volgende morgen werden de motoren weer gestart en de eerste zonnestralen kwamen ons al tegemoet. Oost en west was nu bekend dus  de richting waarin gereden moest worden was nu een makkie. Maar gaandeweg de overigens heel mooie route vorderde des te hoger stond de koperen ploert aan de hemel en des te doordringender waren zijn stralen. Hierdoor liepen bij ons de waterstraaltjes naar beneden maar de mooie uitzichten maakten veel goed en er werd op tijd een stop gemaakt.

In Munster (het stadje van de ooievaars) werd de inwendige mens gesterkt terwijl wij ons afvroegen waar die ooievaars allemaal die baby’s heen brachten. Of zou het niet waar zijn dat die met de ooievaar komen??

 

Het Heen en Weer !

 

Na de hap togen we weer op weg maar binnen de kortste keren stonden we voor een omleiding. Geen nood de GPS biedt altijd uitkomst. Dus werden alle straten diverse keren genomen, er werd gekeerd, gedraaid, en weer omgedraaid terwijl de lichaamstemperatuur net als de motor tot 4 streepjes steeg! Het wilde maar niet lukken om uit de stad en op de route terug te komen. Aangezien ik mij nog iets van een berg kon herinneren die op de route moest liggen en die naam ergens op een bord te hebben zien te staan, namen we die richting en zowaar het lukte! Eenmaal weer rijdend, zakte gelukkig de temperatuur van de motor en van ons met enkele streepjes zodat het weer enigszins te doen was.

Op vele plaatsen werden door de hoge temperatuur de reparatie teerstrepen op het wegdek vloeibaar en hierdoor verraderlijk glad.  Menige keer deed de motor een stapje opzij maar onder het motto: ”Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast”, ging alles goed.

Tegen het einde van de dag  wilde Toon nog wat extra bochtjes draaien maar wij vonden het wel genoeg vanwege de hitte en het plakkende asfalt en hielden het voor gezien.

Na gedoucht te hebben, genoten we van een lekker pilsje maar even later werden we opgeschrikt met het bericht dat Rick een uitstapje buiten de gebaande paden zou hebben gemaakt. Het hoe en wat was niet bekend maar dan smaakt het pilsje ineens toch ietsje minder. Een goed uurtje later kwam Rick binnen rijden en meteen werd even de schade opgenomen en die bleek gelukkig enorm mee te vallen. Rick was ongeschonden en had alleen zijn FJR in het gras neer moeten vlijen waardoor alleen maar een paar kleine krasjes op de kuip zichtbaar waren. Gelukkig, eind goed alles goed, want een flinke klapper zou toch een domper hebben gezet op  dit geweldig mooie weekend.

Erwin kwam later nog met de vraag wat we gedaan hadden want de tracklog van zijn GPS liet allemaal rode strepen door Munster zien! Daar krijg je toch het heen en weer van!!

Na het diner werd er onder de grote boom gezellig geboomd  en naar gelang de lucht vochtiger werd steeg ook de stemming!

 

Au Revoir.

 

Voor we het wisten was de dag van vertrek al weer aangebroken en na de laatste keer van het ontbijt te hebben genoten, werd afscheid genomen van Col de Bussang en togen we opnieuw onder een stralenlende zon huiswaarts. De alternatieve route was zeer fraai en er kon een flink tempo worden aangehouden. Voor Luik werd het erg druk en beleefde ik nog een lucky moment. Wilde ik net als laatste weer van de middelste baan invoegen in de baksteenformatie op de linkerbaan ging de hele handel voor de groep op de rem staan. Je kent dat verschijnsel wel, ineens trapt iedereen op de rempedaal, maar juist op dat moment wilde ik naar links om weer aan te sluiten in de formatie toen zag ik in mijn linkerspiegel een auto opduiken!  Bijna instinctief gaf ik mijn motor weer een ruk naar rechts en zag een Duitse mevrouw voorbij suizen die zat te ”slapen” en de remmende meute voor haar te laat opmerkte! Oeps, dat was even geluk hebben !! Gelukkig trapte ze net op de rem voor de laatste motorrijder van de groep. Het laatste stuk verliep voorspoedig en bij een tankstation troffen we de hele groep weer. Het warme weer speelde allen parten want de schaduw van een heg werd maar al te graag opgezocht. Hier bleek dat Jan zijn Garmin onder het rijden had verloren en er niets van gemerkt had. Er werden nog wat grappen over gemaakt want er is geen beter vermaak dan leedvermaak, niet soms!? Maar zo was het dan toch natuurlijk niet bedoeld want het kost toch weer een aardige duit om de zaakjes weer op orde te krijgen en een hele hoop gedoe.

Een woord van dank is zeker op zijn plaats voor de organisatoren en de mensen die de prachtige routes uitgezet hebben en dat onder zeer slechte weersomstandigheden. Hopelijk willen ze volgend jaar weer, want ons smaakt het in ieder geval naar meer!!

Hierna werd afscheid genomen en toog iedereen weer op zijn eigen houtje huiswaarts. Het was een heel mooi weekend, zeker de moeite waard om met een heel gezellige groep mensen met een en dezelfde hobby en doel, gezellig samen te zijn en te toeren in een mooie omgeving. Een goed glas bier of wijn met motorvrienden, wat wil een mens nog meer??

Hiermee besluit ik deze korte impressie waarin ik beslist wel het een en ander vergeten zal zijn omdat ik nu pas in augustus dit op papier heb gezet.

Je moet maar denken, dat is typisch Frans !!

Viva de FJR-CLUB, Viva la France !!!!            terug naar boven                                        

Met de groeten van Wim Beurskens