Week 5

                                        Woensdag 30 juni 

Vanmorgen naar Stavanger zoals afgesproken. Binnen vijf minuten zaten we in het centrum waar je nergens mag parkeren behalve in de parkeergarages. Toevallig stonden we pal voor de Kathedraal toen we naar buiten liepen en daar zijn we eerst maar eens omheen gewandeld. Toen ik aan de voorkant kwam en een blik op haven wierp over de markt heen, viel mijn mond van verbazing bijna open en lag mijn kin bijna op de grond.
Wat ik daar zag was een complete verrassing, ik keek tegen de gigantische kont aan van Koningin Elisabeth de Tweede. Dat is tenminste een kont!!
Het betreft hier natuurlijk de achtersteven van de Queen Elisabeth 2, het paradepaard van de Cunard Line. Het is een gigant van een schip waar ik wel eens een kijkje op zou willen nemen. Hoewel de haven van Stavanger niet groot is en er diverse andere scheepjes lagen detoneerde het niet in dit nietige landschap.
Van verschillende kanten heb ik wat plaatjes geschoten en toen was het tijd voor Gammel Stavanger. Niet in onze betekenis van gammel, want hier betekent gammel letterlijk dus oud. Het is een kleine wijk die tegen een helling oploopt en begint aan de kade.
De huisjes mogen alleen wit  worden geverfd en dus vind je hier ook een wit dorp zoals Thorn in Limburg.












Erg aardig maar ook erg klein en daarom was het al snel tijd voor een bakkie. In een bakkerij/patisserie in een piepklein winkelcentrum vergreep ik mij aan een heerlijke punt chocoladetaart met twee espressootjes. Daarna gingen we nog even de stad in, maar daar waren we snel klaar. Hoewel het niet eens druk was, voelden wij ons als een stel verdwaalde inboorlingen en wij spoedden ons terug naar de auto om de verre verten, de kale rotsen en de sneeuw weer op te zoeken. In deze wereld horen wij niet meer thuis. Wij deden ons best om uit de stedelijke agglomeratie van Stavanger te geraken maar dat viel nog niet mee. We moesten een zijsprong naar de E-39 maken om een béétje het idee te hebben om daar terug te zijn in die wildernis. Feitelijk kon ons dat niet echt lukken want intussen zijn wij helemaal in het zuiden van Noorwegen beland. Het is het dichtstbevolkte deel en overal is groen en is er land in cultuur gebracht. Hier grazen koeien zoals in Nederland, wordt er gras gemaaid en waar mogelijk groenvoer geteeld.
We doen nog een laatste poging via de 465 die langs wat fjorden naar Farsund voert. Helaas, het blijft drukker dan we gewend zijn en een camping aldaar vinden wij zo vol dat we het hazenpad kiezen richting Mandal. Daar vinden we een nog rustige camping in Sandnes en daar zitten we nu.
Naar het schijnt kunnen we vanavond een poging wagen in de buurt een eland
te ontdekken want die komen hier veel voor
en worden ook regelmatig gezien. Wellicht hebben we geluk. Eerst maar eens wat te bikken maken. Mexicaanse rijst van de Lidl met hamburgers van Unox en ketchup van de baas. Dat moet het maar doen voor vandaag. Rest ons morgen nog één dag en ik zou nu nog niet weten wat we daarmee zullen doen. In ieder geval toeren en eindigen in de directe omgeving van Kristiansand, waar ongetwijfeld wel een kampong te vinden zal zijn. Het zal wel een kwestie zijn van geluk of een samenloop van omstandigheden, maar ik noem het altijd het hebben van een vooruitziende blik. Regeren is vooruitzien tenslotte en we weten wie hier de baas is. Ik zit hier hoog en droog nu om acht uur dertig in de keuken van de kampong dit stukkie te tikken terwijl het plettert van de regen.
Gisteravond was het nog droog toen wij de tent achter de auto oprolden en die zou nu drijfnat zijn geweest om in te pakken. Dat inpakken moest wel omdat we op zoek gingen naar zo`n eland. Omdat we dan toch wel laat op de kampong terug zouden komen, zouden we de auto net om de hoek achter het toiletgebouw parkeren om de andere mensen niet teveel te storen.
We gingen om half negen op pad, zeg maar een terreinverkenning want dat is nog te vroeg voor die beesten, veel te licht. Om half tien dus terug om te zien hoe Nederland uit de finale werd gehouden door de lepe Portugezen die als thuisspelende ploeg natuurlijk kampioen moeten worden. Om half elf, terwijl het een beetje begon te schemeren, weer op pad en het werd een bijzondere ontmoeting. We draaiden het pad op naar Våland en een paar honderd meter van de weg was het al raak.
Een jonge elandkoe stond midden in een klein ruig veld wat te knabbelen. Ze bleef vrij rustig en ik liet de auto uitlopen en zette het stadslicht aan. Af en toe maakten we een licht geluid om haar heur hoofd op te laten tillen. Zij snoof dan wat om te proberen onze lucht op te snuiven maar de lichte wind zat haar en ons wél mee. Ze kwam onder het grazen zelfs nog dichterbij en op een gegeven moment was zij nog maar een meter of vijftien van ons af. Een passerende terreinwagen kon haar ook niet verontrusten, ze bleef waar ze was.
Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Er kwam van de andere kant een donkere jeep en die stopte eveneens om te kijken. Er bleek een jonge vrouw met een baby in te zitten. Na enkele ogenblikken hoorde ik de baby wat huilen. De elandkoe reageerde meteen door naar die auto toe te lopen! Ze bleef er een meter of tien bij vandaan, maar de reactie was opmerkelijk. De jongedame kwam naar ons toe rollen en we praatten nog wat. Na haar vertrek ging ik nog de auto uit om te proberen nog wat dichterbij te komen maar dat was duidelijk een grens te ver. Duidelijk hoorbaar snuiven en ploffend met haar poten draafde zij weg tot we haar bijna niet meer zagen. Ik liep nog even om door een stukje ruig terrein, maar ze was weg en bleef weg.
Om kwart over twaalf waren we weer terug om de luiken te sluiten Dat was de eerste zelf gevonden eland en dat is wel zo leuk.

                                                        Donderdag 1 juli 

Het einde van dit verslag schrijf ik nu al omdat de rest als formaliteit kan worden beschouwd. De terugreis van Kristiansand naar huis is dezelfde als andersom zoals die oude Chinees, Hoe-Lang-Al, mij ooit probeerde wijs te maken. Mochten er zich onvoorziene wapenfeiten voordoen dan zal ik die zeker alsnog vermelden.
Hedenmorgen ontbeten wij in de keuken en kregen gezelschap van een paar Medelanders waar wij onder het nuttigen van een en ander gezellig mee keuvelden. Toen wij na het opruimen weg wilden en snel nog wat over ons elandavontuur wilden vertellen aan de eigenares van de kampong, zette Pluvius de hemelpoorten wagenwijd open. Een pittig buitje zal ik maar zeggen. Op ons gemak reden wij richting Kristiansand en omdat de dag nog lang was trachtten wij nog een eindje om te rijden. Meer met de bedoeling het “wilde westen” terug te vinden maar dat is hier nu eenmaal niet. Het is hier redelijk druk voor Noorse begrippen en zelfs dat vinden wij al teveel. Maar we kunnen er uiteindelijk niet omheen. We zijn aan het einde van een mooie reis en er rest ons niets anders dan het moede hoofd in de schoot te leggen en een stadsvisite af te leggen. Dat viel echt tegen. Het was behoorlijk druk en eigenlijk was er net zoveel te zien als bij ons. Zeeman, Hema, V&D, Intertoys etc. etc. etc. Alleen de namen zijn anders en ik heb niet de moeite genomen ze op te schrijven. Ook de mensen zien er hetzelfde uit dus allemaal even lelijk als wij.
Het is opgeklaard en het is redelijk warm. Op het terras van een echte Noorse tent met de onmiskenbaar Noorse naam Phyleas Fogg nemen wij koffie met een lekker broodje. Dan worstelen wij ons de stad uit naar de E-18 om de “stads” camping op te zoeken.
Na een korte blik keer ik die de rug toe en wij keren terug naar Mandal en Sandnes. We zoeken nog even de rust van een landelijke camping en niet de opeenstapeling van caravans en mensen zoals bij de stad en vooral bij water gebruikelijk lijkt. Om drie uur zijn we terug en boeken voor de oude opslagruimte, het storhus. Oud is het zeker maar van binnen redelijk nieuw betimmerd. Het is ook iets meer dan vijfhonderd jaar oud en er moet óf een ander soort boom groeien hier, óf er moet iets speciaals in de lucht zitten want zo lang houdt ons hout het niet uit bij mijn weten.
Het oude huis dat nu ook wordt verhuurd, is ook al meer dan driehonderd jaar oud. Twee bedden, een tafel, twee stoelen, een lamp, een raam en een wastafel met alleen koud water is ons lot voor Nok 300,= en dat is redelijk. We maken uiteraard gebruik van de kjøkken en de dusj van de kampong. In de veronderstelling nog iets tegen het lijf te lopen wat de moeite waard is, rijden we naar Mandal.
Vijf minuten rijden, Nok 60,= aan parkeergeld verder, een half uurtje slenteren langs een havenkade, door een centrum dat je onder de microscoop moet zoeken vijf minuten terug rijden en rond vier uur zitten we “thuis” aan de koffie in onze eigen kjøkken. Maar dan wel met onderweg gekochte heerlijk aardbeien. Noorse, dus zonder de Spaanse en Hollandse bestrijdingsmiddelen en ze zijn ook echt goed.
Vanavond volgt nog een keertje de zalm met pasta, morgen een beetje uitslapen en dan wacht de dikke boot naar Hirtshals. Een volle maand is voorbijgevlogen. We hebben een fantastisch land gezien en vermoedelijk elk soort landschap dat het herbergt.
We hebben de stilte ervaren zoals dat vermoedelijk alleen hier kan. De intensiteit van de Noorse luchten onweerlegbaar vastgelegd op honderden foto`s en onvermoeibaar ruim tienduizend kilometer in dit geweldige land afgelegd. Het enige wat je tegen mensen kunt zeggen is:
” Je kunt mijn verslag lezen en je kunt al mijn foto`s bekijken, je kunt alle films zien en alle boeken erover lezen maar ga zelf kijken, want in al die boeken,foto`s, films etc. vind je niet hoe het is en ik kan onmogelijk de juiste woorden vinden om te vertellen wat en hoe Noorwegen is. Die woorden schieten eenvoudig te kort”. Vraag maar aan Sonja.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                      Donderdag 1 juli 2004, 17.43 uur.

 

                                                                                 
                                                                            terug naar boven