La Cartuga,Fiestas de Granada, Albaicin.
Zoals gezegd, vielen wij met onze neuzen in de feestboter. In deze week was er het Corpus Christi. 
Dat ging gepaard met demonstraties flamenco dansen, `s Avonds allerlei feestelijkheden in verschillende feesttenten en op zondag de grote optocht waarin een enorm soort altaar wordt rondgedragen. Eronder moeten heel wat kerels de boel optillen en steeds een stuk verder dragen. Dat gaat onder luid applaus maar zo duurt het wel even voordat de processie is afgelopen. Ook de grote beelden van de Moren en de Katholieke Koningen waren uiteraard present. De beleving van het geheel is erg groot onder de mensen. Tijdens de processie stond er een gezin naast ons met een gehandicapte jongeman op een soort ligrolstoel. Wij kwamen uiteraard aan de praat en met mijn toenmalige gebrekkige Spaans werd wel duidelijk dat onze algemene voorzieningen uitstekend zijn te noemen in vergelijking met hier in Spanje. Maar dat hadden wij ook al in andere landen om ons heen ervaren en dat is nog steeds zo.
En zo kan het dan gebeuren in dit land dat je op een terras zit met een drankje en wat olijven als de voltallige gemeenteraad bij je aan tafel komt zitten. Wij werden door de eigenaar gevraagd, gemaand bijna, om ergens anders te gaan zitten, maar mijnheer de burgemeester zelf verzocht ons lekker te blijven zitten. Uit hetgeen hij zei, konden wij opmaken wie zij waren. Vanaf dat moment waren wij blijkbaar gasten want de rekening was voor hen. Tijdens hun aanwezigheid begon er wat volk toe te stromen en kort daarop kuierden er olifanten vlak achter ons langs. Een complete circusstoet trok door de stad om te laten zien wat zij in huis hadden. Behalve de olifanten ook de kooien met wilde dieren, clowns en acrobaten. iets wat bij ons haast ondenkbaar is.














Bij het flamencodansen waren er diverse dansscholen present en daarin verschillende leeftijdsklassen.
De beleving van de kleine meisjes was bijzonder treffend en er werd menig traantje weggepinkt door de omstanders. De gedrevenheid en de passie waarmee het leed werd gedanst en bezongen vanwege de niet teruggekeerde visser was roerend om te zien. Ik laat de foto`s een beetje voor zich spreken.
Beelden van dit soort feesten komen ook op tv af en toe voorbij en zullen bij velen bekend zijn. Het meemaken is wel iets anders. Vooral op zondag, de dag van de processie liepen veel dames van klein tot groot in prachtige jurken rond. Tussendoor werden op straat gewoon de danspassen geoefend zonder muziek en slechts begeleid door handgeklap.
















Met andere woorden: Als het feest is, dan is het ook echt feest en dan mag iedereen zien hoe mooi wij zijn.
Langs de hele route verzamelden zich de duizenden toeschouwers. Wij hadden ons aan de stoeprand geparkeerd ergens op de Gran Via en konden alles rustig bekijken. Er was ook niemand die zich vóór ons, lees Gerda, opstelde. Dat is hier te lande wel eens anders helaas.







Naar wij meenden te begrijpen was iedere parochie vertegenwoordigd en daarvan liep dan het bestuur(?) uitgedost in antieke kostuums voorop. Veel meisjes waren gekleed als bruidsmeisjes. Toekomstige bruiden, nonnen, van God? De enorme figuren stelden de Moren en de Reios Catolicos voor en de "dame" in het rood had een soort clownsfunctie of speelde plaaggeest door mensen aan hun neus te trekken of ze quasi boos een draai om de oren te geven. Het klapstuk van de processie is natuurlijk een soort altaar waarin mogelijk een reliek en dat altaar moet van een enorm gewicht zijn. Onzichtbaar gedragen door vele mannen die het optillen en telkens een stuk verder dragen om het dan weer even neer te zetten. dat alles onder luid applaus van de toeschouwers. Het geheel omlijst door rijen priesters etc. in witte habijten.


























Na afloop van de processie die eindigt bij de kathedraal, stroomt de massa weer de straten in op weg naar de pleinen waar allerlei festiviteiten en vooral dansfeesten plaatsvinden. Wij schuifelen er tussendoor een beetje anoniem meegenietend van alles wat er te zien en te beleven valt. Laat in de avond keren wij terug naar ons hotel.
De volgende morgen is het nog stil in de stad als wij ons naar La Cartuja begeven, het Kartuizerklooster. De volledige naam is; Cartuja de la Asunción de Nuestra Señora. Het is een pittige wandeling met de rolstoel van bijna 4 kilometer, maar wat is dat als je meer dan 2000km van huis bent? Het is lekker koel, er staat geen wind het is gewoon een prachtige zomermorgen.
Onderweg vinden we nog een stalletje waar een dame van die heerlijke churros met dikke, warme chocoladesaus verkoopt. Dat is een aangename en voedzame snack op deze morgen en dat gaat er wel in op zo`n wandeling.
Vanwege ons vroege vertrek om half negen zijn we al om tien uur bij het klooster aan de rand van de stad. Het ligt er schitterend bij en zoals het hoort, is het er heel stil. Je hoort alleen de wind en wat vogels. Er is ook een prachtige kloostergang die vol staat met bloemen. Binnen is er veel barokke schoonheid maar toch ook zie je er in een enkele kapel hele strakke lijnen. Veel schilderijen en beelden waaronder het "Ecco Homo", van de Hermanos Garcia.    
   




































De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat alleen de foto rechtsboven van eigen hand is. De andere zijn gescand van kaarten waarmee ik maar aanneem dat ik ook het auteursrecht heb gekocht. Bovendien maak ik er toch ook mooie reclame mee voor Granada, toch? Na ons bezoek wandelen wij richting Het Albaicin, de oude Arabische wijk van Granada. Het is mijn bedoeling om een taxi te nemen naar het hoogste punt en vanaf de kerk daar langzaam af te dalen naar beneden.
Eenmaal in de taxi vraagt de chauffeur wat de bedoeling is gelet op de rolstoel. Ik maak hem dat duidelijk en hij raadt ons dat meteen af. Het lopen met een rolstoel in de wijk is lastig en moeilijk vanwege de kleine keitjes, de ongelijkheid, het ontbreken van trottoirs etc. Hij biedt ons een rondrit aan waarbij hij veel zal vertellen over de wijk. naar hij zegt, is hij in de wijk geboren, heeft daar tot zijn 20ste gewoond en is toen verhuisd naar Sevilla. Sinds enige jaren is hij weer terug in Granada. Wij besluiten op zijn aanbod in te gaan want voor de prijs hoeven we dat ook niet te laten.
Voor fl 60,= zijn wij het eens.
Het moet gezegd dat hij zich zeer veel moeite troostte om het ons naar de zin te maken. Niets was hem teveel om Gerda even te helpen, een foto van ons te maken en op z`n gemak op allerlei plaatsen tekst en uitleg te geven over geschiedenis en heden van wat op zo`n punt te zien was. Eenmaal kwamen wij op een smalle hoek tegenover een auto vol mensen te staan. Er zaten er wel 7 of 8 in. Blijkbaar vond de taxichauffeur dat hij voorrang had evenals de andere chauffeur.
 Daarop ontstond een geweldige scheldpartij waarin onze chauffeur de beste bleek want de andere wagen reed na een paar minuten maar achteruit. Heerlijk zo`n toestand. Eén opvallend aspect is dat het water dat in de wijk beschikbaar is en vrij op allerlei punten getapt kan worden, van uitstekende kwaliteit is en heerlijk om te drinken. Dat komt dus uit een bron want het algemene leidingwater is amper goed genoeg om de was mee te doen. Om dat te demonstreren stopt hij bij zo`n tappunt en laat ons wat drinken. Zo scharrelen wij langs allerlei beziens(w)aardigheden in een uurtje of twee door Het Albaicin. Voldoende indrukken opdoend om later nog eens terug te komen voor een intensiever bezoek. Hij zet ons weer af waar wij zijn ingestapt en we wandelen terug naar hotel Alixares.










       Even de dorst lessen.
Hier rechts op de achtergrond Het 
 Alhambra en de Sierra Nevada.

We hebben een prachtige week gehad in Granada. Rest ons nog een diner, een nachtje slapen en een ontbijt in ons hotel voordat wij morgen voor een dag of drie naar Toledo vertrekken. Hiervoor mag u op "volgende" klikken.
 
                                                                                                            
                                                                            terug naar boven