Weer op weg
De titel van deze pagina slaat op het feit dat wij voor het eerst na het tweede herseninfarct van Gerda weer kamperend op reis gaan. In september 1995 veranderde `s morgens om een uur of half zes ons leven volledig. Dat realiseerde ik mij onmiddellijk toen ik haar op de grond naast ons bed zag liggen.
Zes weken ziekenhuis en zeven maanden in het revalidatiecentrum Rijndam te Rotterdam helpen enigszins om het leven weer een beetje op gang te trekken. De gevolgen zijn ook daarna niet te overzien en je probeert zo goed en zo kwaad als het gaat je leven zo "gewoon" mogelijk voort te zetten. Eén van die "gewone" dingen is op vakantie gaan. Ook in 1996 zijn wij toch weg geweest en hebben toen gekozen voor een hotel in Umbrië. Dat beviel wel goed, maar we misten teveel het gras tussen de tenen zal ik maar zeggen. Omdat motorrijden en met een tent kamperen niet meer gaan en er nogal wat mee moet op reis, hebben wij de motor en de auto verruild voor de "zwerfbus". Dit jaar trekken wij naar Spanje waar ex-collega Chris en zijn vrouw Corrie wonen. Wij kunnen achter hen een grote stacaravan huren van een van hun vrienden voor een zeer schappelijke prijs.
Vila Joyosa onder Benidorm is het doel. De route voert ons door midden Frankrijk en in Ax les Thermes overnachten we in een klein maar goed hotel/ Alleen het bed blijkt behoorlijk slap zodat wij de hele nacht in een kuil liggen. Dat hebben we wel even aangestipt de volgende morgen maar dan is het leed al geschied en we willen ook geen kniesoren zijn. De volgende dag tuffen we door Andorra en een douanier wil dat wij de auto open maken omdat hij het blijkbaar vreemd vindt dat wij niets hebben gekocht in dit belastingparadijsje. Maar zodra hij de volgepakte bende ziet waar als laatste een rolstoel in opgevouwen toestand tegenaan zit geplakt, gelooft hij het verder wel en mogen we verder. We volgen niet echt de hoofdwegen en laat in de middag zijn wij zoekende naar de campings Sertorius & Hercules. Hier bevindt zich het park van mobil homes waar zij wonen. Een afgesloten terrein waar hele grote wooncaravans staan en waar in het algemeen zgn. pensionados uit Nederland, Duitsland en Engeland vertoeven.
Voor hun onderkomen beschikken zij over een grote, fraai ingerichte tuin en onder de luifel en zonodig parasols is het hier heerlijk toeven. Alles op loopafstand van de zee en met Benidorm en Alicante als grote plaatsen in de buurt. De sportfiets heeft ook een plaats gevonden in de bus en daar zal ik deze weken behoorlijk op afzien landinwaarts en berruggie-op. Je rijdt er wel in alle rust en stilte want er is nauwelijks verkeer, alleen de warmte kan slopend zijn. Aan bloemen geen gebrek en links ziet u een "Koningin van de Nacht". Zo genoemd omdat zij `s nachts tot bloei komt, zo werd mij verteld. De eerste dagen beperkten wij ons tot het verkennen van de omgeving waarbij natuurlijk ook een bezoek aan Benidorm. Wat mij opviel was dat de voertaal hier eigenlijk Nederlands was, het beeld van de Kalverstraat bij mij opkwam en ook hier het "Eet friet bij Piet" aanwezig bleek. Het origineelste bordje was er een met de tekst "Hier spreekt men Vlaams". Niet ons favoriete oord maar je moet het gezien hebben. Maar fietsend door de bergen achter Benidorm, waar je dan via Finestrat en La Tapiada over de Cv-758 naar beneden kunt suizen over een ijzingwekkend steil stuk weg (hoogste snelheid 82km/u op die bandjes), heb je eenmaal boven een magnifiek uitzicht op de skyline en dat ziet er dan weer fraai uit met de zee op de achtergrond. Vreemd genoeg heb ik daar geen plaatje van geschoten. Wél van een bloeiende cactus onderweg, dat is toch mooier denk ik. Ook Vila Joiosa zelf met z`n haven, scheepsbouw en de nieuwe boulevard hadden onze aandacht. En natuurlijk een bezoek aan de markt waar de ingrediënten werden gekocht voor zo`n heerlijke minestronesoep om Chris en Corrie mee te verwennen.

 

 

 

 

 

 

   Gerda rustig op de veranda                  Jan Fietsend en fotograferend



 

 

 

 

Zo hadden wij een rustig verblijf dankzij Chris en Corrie. Als ik op de fiets de buurt onveilig ging maken, was Gerda in goede handen en hoefde ik mij geen zorgen te maken over haar. Daarnaast gingen wij natuurlijk ook samen op stap en op sommige tripjes werden wij vergezeld door onze vrienden. Daar kwam later nog een tweede collega bij die met zijn vrouw (Ad en Annelies) in de buurt  bivakkeerde. Daarmee waren er altijd voldoende sterke handen om Gerda met de rolstoel omhoog en omlaag te helpen. Zelfs in het oude gedeelte van Alicante konden wij zo de trappen op en af. De beklimming van het fort, het Castillo de Santa Bárbara, dat ver boven de stad Alicante uittorent, werd daarmee wel een stuk makkelijker. Alicante is een mooie stad waarvan u hier de highlights kunt vinden. Wij hebben ons beperkt tot het genoemde Castillo, het oude stukje, de prachtige boulevard met zijn eeuwenoude Ficus en het centrum waar o.a. het Ayuntamiento, het gemeentehuis, te vinden is.














     De Boulevard                    Uitzicht vanaf Castillo de Santa Bárbara
Vanaf dit punt heb je een prachtig uitzicht over de stad en de haven. Dan is ook zichtbaar hoe klein het oude stukje Alicante maar is. Dat valt minder op als je er doorheen loopt. We kunnen het jammer vinden maar het is nu eenmaal de tijd, de ontwikkeling die maakt dat dit allemaal verdwijnt en plaats moet maken voor grote, hoger, beter(?).

Enigszins knullig aan elkaar geplakt maar voor twee oude analoge opnames is het wel aardig gelukt.

 

 

 

                      De laatste restanten van Oud Alicante van bovenaf en van binnenuit.
Aan het einde van de week besluiten we een reisje te boeken binnen Spanje, want dat kan natuurlijk óók. We gaan met Chris naar "zijn" reisbureau in Benidorm en we boeken voor drie dagen een kamer in Hotel Alixares in Granada. Aansluitend nemen we ook nog twee dagen in hotel Mayoral in Toledo. Vervoer doen we natuurlijk zelf met onze bus. We vallen wel heel erg met onze neus in de boter want ten eerste blijkt het hotel bijna bovenop het Alhambra te staan en ten tweede komen we aan bij het begin van het feest van Corpus Christi. Dit had de dame bij het reisbureau niet gezegd en het was een zeer aangename verrassing voor ons dit mee te mogen maken. Maar eerst een verkenning van Granada zelf en een bezoek aan het Alhambra. tevens zullen we in die week een bezoek brengen aan een bekend Kartuizerklooster en een taxirit maken door het Albaicin.









   Jardin del Triunfo.                    Begin van de "Gran Via".
Granada is een geweldig mooie stad met voor ons maar één lastig punt, het gaat nogal steil omhoog of omlaag zo hier en daar. Van mijn rikketik had ik nog geen last en kon zodoende soms flink aan de bak. Vooral steil naar beneden is wat link want als je onderuit schiet dan zit je zelf op je kont terwijl de rolstoel met inhoud naar beneden vliegt. Gelukkig is dat niet gebeurd. De mooiste wandeling was op zondagmorgen toen wij vrij vroeg op pad gingen naar dat klooster La Cartuga.
De feestweek houdt ook in dat `s avonds de feestverlichting aangaat. Helaas staat de conditie van Gerda niet toe dat we laat opblijven, maar één avond moet het kunnen en dat levert weer mooie plaatjes op.









Dan wordt het tijd voor het Alhambra. In feite bezoek je daar drie bezienswaardigheden. Het Palacios de Nazaries, het Palacio CarlosV en de tuinen van het Generalife. De laatste voeren naar het winterverblijf van de vorst, het Parador. Zoals gebruikelijk kies ik ervoor om zo vroeg mogelijk naar binnen te gaan. Er zijn dan nog weinig bezoekers en je kunt dan foto`s maken zonder al die massa`s mensenvlees. Na binnenkomst steven ik meteen door naar het Alcazaba, de fortificatie van het Alhambra en daarna meteen naar het mooiste deel  het Nazaries met o.a. de beroemde leeuwenfontein.





























     Naar Winterpaleis      Er  Binnen       Binnenplaats Nazaries met links nog net `n stukje leeuw.
Het is allemaal van een ongelooflijke schoonheid die gelukkig voor onze ogen bewaard is gebleven. Gelukkig ook dat we er vroeg waren want een uurtje en 26 busladingen verder kun je geen fatsoenlijke foto meer maken. Gelukkig ook dat het hotel er zo dichtbij staat. De toegankelijkheid voor gehandicapten is in deze landen nog niet zo goed geregeld als hier. Doordat de traptreden bij het hotel redelijk breed zijn kan ik Gerda met stoel en al van tree naar tree laten zakken en dat levert dan weer grote ogen op bij de toeschouwers. In aanwezigheid van Ad en Chris zou dat iets eenvoudiger zijn geweest.














                                                                                                                                            
                                                                            terug naar boven