Dag 12

                                                     Woensdag 27 mei,

De zee rolde vannacht met enige regelmaat door de tent, wát een herrie is dat mooie geruis als verder alles stil is. Maar ach, het hoort er nu eenmaal bij dat niet alles ideaal is. Vandaag het blik gericht op de Valle dei Templi. Daar aangekomen was ik een tijdje het spoor bijster. Ik was een doorlopende muur, of fragmenten daarvan, kwijt met erin gehakte graven. Zeg maar catacomben. de foto`vind je HIER.
































Halverwege de wandeling werd mij duidelijk dat ik in het ootje werd genomen. De Sicilianen hebben het terrein in tweeën gehakt zodat je twee keer entree moet betalen. Nu startte ik in het midden en had wat later die muur aan mijn rechterzijde waar ik hem vijf jaar geleden links had. Na de koffie op het terrein had ik het eindelijk door. Verder is er weinig veranderd. Het parkeren is wat beter geregeld en er staan geen schooiers meer om wat knaken aan de massa te kunnen verdienen.








Na de belangrijkste tempels hadden wij het wel gezien en besloten op pad te gaan naar Acireale. Het tweede deel waarin toch sprake is van alleen maar ruïnes en stukjes neprestauratie lieten we daadwerkelijk links liggen. De temperatuur was snel opgelopen en zou bij ongeveer 40 graden stoppen. Rijdend op de snelweg bood de lucht geen verkoeling meer.

In de richting van de oostkust rijdend werd ook de Etna weer vagelijk zichtbaar. Aan haar leek de bewolking te ontsnappen die zich tot steeds zwaardere partijen leek te verzamelen in de vrijwil stilstaande hoge lucht. Dat bleek wat later toch niet het geval. Vanaf Catania werd de opbouw van een paar grote cumulusjongens zichtbaar. De zogeheten Cumulonimbus die zo`n 15km hoog kúnnen worden en waaruit van die grote ijsballen kúnnen vallen.

De gevolgen lieten niet op zich wachten want aangekomen op La Timpa hing er een beste onweersbui. Het bleef gelukkig bij wat grote donderslagen, flitslichten en een klein beetje regen. Italiaans onweer, veel geschreeuw en weinig wol. Onderweg hebben we nog even genoten van een cappuccino met een pannino met formaggio e ladro. Lekker en bij de snackstations, meestal een onderdeel van de tankstations, ook niet duur.

Camping La Timpa is nog altijd een knusse camping en de houtgestookte oven voor de pizza`s is er ook nog steeds. Daar gaan we van smullen vanavond. Het plekkie is aardig maar er mogen geen auto`s op zodat het wat heen en weer knutselen is met spullen. Voor één nacht maakt dat niet uit mede omdat ik vanavond niet hoef te koken van de bazin.

Morgen de oversteek terug naar het vaste land, een dag eerder dan gepland. Piazza Armerina bij 40 graden leek mij geen succes voor patiënte die behalve de schouder nu ook een zere duim krijgt van het sjouwen. Op mijn advies laat zij de mitella achterwege en haakt haar duim achter haar broekband. Dit om te voorkomen dat je bij struikelen meteen je “verkeerde” hand uitsteekt. Die duim is vanzelf mijn schuld dan.
Morgen wacht De Laars.

                                                Dag 13

                                       Donderdag 28 mei,

Het was de morgen na de nacht. We zijn gaan eten in de Pizzeria van de camping. Ik kan alleen maar zeggen dat het eten toppie was en vooral ook véél. Bij de bestelling vernam ik dat ik een karaf van een liter wijn zou krijgen. Dat heb ik maar zo gelaten en hij ging uiteraard ook op. De ober kende ik nog wel en ik bewonder `s mans flegma, want hoe druk ook, hij houdt de regie.

Wij wisten het niet, maar we konden meegenieten van Barcelona tegen de Mancunians. Geen grootse wedstrijd want Barcelona had vanaf het begin de wedstrijd onder controle. Jammer voor Erwin maar hij kreeg er twee om zijn  oren. Nadat wij de eerste gang van een soort Insalata Caprese op hadden en begonnen aan de tweede rond, de secondo piatto, liep de zaak helemaal vol met een grote groep middelbare scholieren. Je kijkt je ogen uit. Wat een schoonheden zitten daarbij. Ik ben duidelijk veertig jaar te oud maar ik mag het graag zien.




























De volgende morgen rustig vertrokken. Minder rustig was het om de boot te vinden. De bewegwijzering is niet echt geweldig en zo stonden we voor een gesloten hek van de nachtboten. Aan de andere kant van de stad moesten we zijn. Dat betekent toch weer de hectiek van het stadsverkeer. Smullen om de inventiviteit en brutaliteit van de Siciliaan. Soms ook wel irritant als zij vinden dat hen onrecht is gedaan. Net bier in een vet glas, het schuimt hevig maar slaat snel neer. 

Na de overtocht raakte ik weer aan het dwalen en na twee keer dezelfde slinger te hebben gereden zaten we op de goede weg. We besloten om op zeker moment te kiezen voor “weg van de snelweg” om binnendoor naar wat campings aan de kust te rijden. Een prachtige weg was ons deel. Soms hoog dan weer laag langs de kust. Draaien en keren als in een bord spaghetti. Maar toch raakten wij ergens klem in een dorp en moesten achteruit terug. Uiteindelijk belandden we op camping Saline in het Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano Salerno. Een hele mond vol maar de zee ligt letterlijk aan onze voeten. 
 

Speciaal puntje: we zagen onderweg twee zwarte slangen die poogden de liefde te bedrijven op het hete asfalt. Of zij het hebben overleeft, weet ik niet. Naar ik heb ervaren zullen Italianen die serpenten met liefde doodrijden. Daarna zagen we er nog twee maar zodra wij in de buurt kwamen, waren ze weg. Op de eerste camping “Pineta” werden wij geweigerd, want geen plaats voor tenten. Wel kon de dame van de receptie melden dat het geen giftige slangen betrof. Toch wel een geruststelling als er een je slaapzak in wil kruipen. Op de tweede camping was het even zoeken naar een goed, lees vlak,
plekkie maar dat lukte. Intussen is er natuurlijk ook weer een tent opgezet, eten gekookt, de vaat gedaan, koffie gezet en nu ben ik wel een beetje op. Straks nog even een wandeling langs “die grote sloot”. Foto`s heb ik heden niet gemaakt. Ook onderweg niet want van de natuur hebben we al zoveel en in deze bergachtige omgeving kun je op een plat plaatje weinig laten zien. Gaan kijken en genieten is dan ook mijn motto. Mijn compane knipte wel en met name van de “Ape”(mier), het werkpaard van mensen met een kleine knip. Maar evengoed ook voor rijke lieden die hun handel in de smalle of erg drukke straatjes willen slijten.

De zee heeft mij deze keer niet wakker kunnen houden. Morpheus armen waren daarvoor te prettig. Gisteravond dacht ik nog een Italiaan uit de problemen te hebben geholpen met het positioneren van zijn giga-camper. Maar helaas het moest toch weer anders. Het toiletgerei van Camping Saline was ver onder de maat. Zodanig dat ik daar niet heb gedoucht maar mij slechts heb afgesponst.

Vanaf de A-3 is het een schitterende weg binnendoor. Op de kaart zijn de hevige slingers zichtbaar. Het gaat dan niet snel maar het is oh zo mooi in dit gebied.
Het is een terrassencamping aan de Golf van Salerno in Palinura. Schitterende omgeving daar. Het gekochte brood bleek van ouderwetse kuchkwaliteit. Slecht gekneed en slecht gerezen. Dat moet morgen anders. 

                                   Dag 14       

                                                     Vrijdag 29 mei

Ik had uitgevogeld om via de S447 verder langs de kust te gaan om in de buurt van Omignano Scalo weer aan te pikken bij de S18. Daarna bij Battipaglia weer oversteken naar de snelweg, de A3 en zo verder naar Rome. Dat eerste deel was een prachtige weg hoog langs de zee. Machtig mooi gelegen middeleeuwse dorpjes en een weg als een bord deegslierten. 

Eenmaal op de snelweg kende het allemaal geen verrassing meer en waren we inderdaad snel bij de camping. Het eerste wat opviel aan Astrid is de welhaast serene rust van het verkeer. Dat dan wel in  vergelijking met Sicilië, maar het klopt! Hier kregen we meerdere malen gewoon toegang tot de weg of voorrang zonder dat te hebben. Een verademing. Alleen moet je zelf even afleren om je als een Siciliaanse cowboy door het verkeer te bewegen.

Voorheen was ik steeds op een andere camping geweest (de Happy Camping), maar deze is mooier. De winkel liet echter een schrikbarend prijsniveau zien, reden om het restaurant geen voordeel van de twijfel te geven. Boodschappen halen werd het dus. Vlakbij bleek een grote supermarkt en een bank zodat de financiële problemen ook meteen waren geregeld. Vanavond werd het eindelijk rijst met kip en kerrie. Er is een schandalig grote hoeveelheid van naar binnen gewerkt. De toiletruimtes kregen een ruime voldoende en dat stemde tevree.

Nu even wat regels tikken en straks de moede leden soppen. Morgen vroeg op want om acht uur gaat de eerste bus naar Giustiniani. Dan de trein naar Flaminio en zo staan we dan op de Piazza del Popolo. (Hoop ik)

Buona notte.

                                                                                                                  
                                                                             terug naar boven