Dag 17

                                                  Maandag 1 juni

De regen  begon in de nacht en het blééf regenen. Dat betekende `s morgens improviseren met het ontbijt. Een paraplu boven de kooktafel achter de bus was een mooie oplossing. Het regende niet echt hard, maar je werd er wel nat van. Het resultaat was dat de tent kletsnat moest worden ingepakt en dat is nooit leuk. Op weg naar Siena leek het iets te drogen maar het bleef toch een wat natte wind.

In Siena was het even puzzelen om zo dicht mogelijk bij het Piazza del Campo etc. te komen. In vergelijking met een aantal jaren geleden blijken veel stadscentra afgesloten voor verkeer behoudens de vergunninghouders. Daarvan heb je er héél veel in Italië :-). 

Het voordeel is wel dat je je een goede indruk kunt vormen hoe zo`n stad ooit gebouwd is voor het toenmalige verkeer. Twee ezelkarrenbrede straten of soms maar één kar breed. Geen trottoirs. Als eerste sloegen we linksaf naar het grote plein, het Piazza del Campo waar elk jaar twee keer de Palio delle Contrade wordt verreden. Natuurlijk het Palazzo Publico dat grote overeenkomsten vertoont met het Palazzo Vecchio in Firenze, evenals de Torre del Mangia dat doet. Ondanks de regen was het bijna gezellig druk in de stad. 

Daarna naar de Duomo. Het is en blijft voor mij de mooiste kerk van Italië. De bouw begon ooit in de twaalfde eeuw. De façade werd in 1380 voltooid. In en aan deze gotische kathedraal is geen millimetertje onbewerkt. Vooral het “scrafitti”, ingebeitelde tekenlijnen in de voorstellingen op de grond.
Uiteraard werken van beroemde meesters als Donatello en Ghiberti. En wat te zeggen van de preekstoel van Nicola Pisano? Schitterend!Siena was vandaag even een tussenstation op weg van Rome naar Firenze. In een van de straatjes kochten wij op de terugweg wat versnaperingen voor het ontbijt. M.a.w. brood en beleg. 

Firenze werd een teleurstelling voor wat betreft de camping. Michel Angelo is de naam en die doen ze geen eer aan. We werden naar een plaatsje begeleid waar je net vier postzegels op kon plakken. Geen fatsoenlijk rechte plaats om je tentje neer te zetten. Bovendien erg modderig vanwege de regen. Een sprietje gras kon er niet af.
Ik had al ingecheckt tegen 34 Neuroses (!!!) per nacht maar we maakten na een paar minuten rechtsomkeert. Inleveren die hap en wegwezen! Op het plein boven de camping hebben we nog wat overzichtsfoto`s gemaakt van de stad. In feite voegt Firenze niet iets extra`s toe als je al zoveel hebt gezien. Wellicht het Uffizi, maar dat loopt niet weg en blijft staan tot een volgende keer. 

We besloten op weg te gaan naar Lucca en Pisa en te kijken of we een B&B konden overvallen. Een nog natte tent opzetten in de regen is geen lolletje. Uiteindelijk kwamen we terecht op Camping Europa in Torre del Lago Puccini. Tegen Viareggio aan de Mediterrannee. Volgens de gids zouden ze tenten, bungalows, caravans etc. verhuren. Dat klopte wel, maar de prijs van een Chaletje was 69 Neuroses per nacht. De enig beschikbare caravan was een anachronisme waarin alleen geslapen, of nog iets anders kon worden. Dat was zo op het oog ook veel gebeurd. Tsja, morgen de Nationale Feestdag van de overgang van Koninkrijk naar Republiek in 1946, en dus was alles vol. 

Dan toch maar de tent? Daarvoor werden we verwezen naar een veld achterop de camping. Dat lag pal langs de weg en dat zou moeilijk slapen worden. Dan maar naar de volgende camping. Maar nu schoot de “manager” tevoorschijn. Een pittige tante legde in het Italiano uit dat zíj  de baas was en ons het chalet voor 51 neuroses aan kon bieden. Je laat gasten tenslotte niet naar de conculega`s lopen als je nog een onverhuurde ruimte hebt, nietwaar? 

We kregen voor dat geld een prachtig huisje met alle noodzakelijke faciliteiten. Ook luidruchtige Italiaanse buren maar dat viel verder erg mee. Zelfs in de nacht waren zij muisstil. In deze nacht bleef het gestadig regenen. Pas tegen de ochtend droogde het een beetje op. Tijd om de tent eens uit te hangen op deze Nationale Feestdag en op weg te gaan naar Pisa en daarna Lucca.....

                                                             Dag 18

                                                          Dinsdag 02 juni

Nationale feestdag dus. Ik maar denken dat dit de Eenwording of de Risorgimento betreft aan het eind van de negentiende eeuw. Het blijkt de vorming van de Republiek Italië te betreffen in 1946. Via een referendum werd toen voor een republiek gekozen en werden de vorsten van Savoye het land uitgebonjourd.

Blijkbaar vieren de Italianen dit feest thuis want het is erg rustig overal. Als wij in Pisa aankomen gaan we natuurlijk op zoek naar die scheve toren. Parkeren was geen probleem en in een straatje kocht ik een stadsplan bij een krantenkiosk. Lekker handig want toen ik de weg vroeg naar het Piazza dei Miracoli wees de dame slechts naar linksboven. Waratje! Daar stond die toren. Zonde van die kaart van 6 neuroses? Nee hoor, om de auto terug te vinden bleek hij later erg handig. :-).

Het moment van het zien van de toren als je het plein opstapt is een WAUW-moment voor degene ie het nooit eerder zag. Al eerder merkte ik op dat foto`s en films niet de werkelijkheid weer kunnen geven van de scheefstand. Je gelooft je ogen niet bij die eerste aanblik, zó scheef staat die toren.

Bij aankomst staat er van elk legeronderdeel een klein aantal militairen aangetreden tegenover de gebruikelijke hoogwaardigheidsbekleders en andere kwasten. Redelijk wat volk eromheen en na het Volkslied is er het gebruikelijke applaus. Eén legergroep gaat er in de pas en hardlopend, onderwijl musicerend, in galop vandoor. Op hun hoofd zwarte kippenscalps die zo een koddige indruk maken. Naar mij later duidelijk wordt is dit La Corsa dei Bersagliari. Opgericht op Sardinië in 1836 ter bestrijding van o.a. het banditisme. 

Na deze plichtplegingen tijd om eens een blik te werpen in de Duomo. Daar werd ook al entreegeld gevraagd en wij besloten daar niet aan mee te werken. Als mislukt katholiek heb ik iets tegen het kopen van een kaartje om een kerk te bezoeken. Mij hebben ze altijd wijsgemaakt dat het huis van de Heer vrij toegankelijk is en hoort te zijn zoals nu nog steeds de Sint Pieter. Een kleine storting is ook snel gedaan in de collecte bussen, iets wat ik altijd doe bij een vrij entree.

Wij verlieten na het frequenteren van de zeer vele souveniksstalletjes het Pizza en gingen op zoek naar die auto. Na de regen van gisteren en vannag was het overigens weer een schitterende dag! 

Ook Lucca is verkeersvrij en ditmaal zijn er blijkbaar wat minder vergunninghouders. Het is vrij rustig en via een tussenpoort belanden wij in het ommuurde deel van Lucca. Ik besluit dat we min of meer rechtdoor naar de andere kant van de stad zullen lopen. Het klapstuk, het Piazza dell`Anfiteatro is dan niet te missen. Uiteraard wandelden wij ook langs en door de Duomo di San Martino, de San Michele en de basiliek van San Frediano.
Giacomo Puccini stond ruim in de aandacht vanwege zijn 150<sup>ste</sup> geboortedag.
Lucca is wat mij betreft een van de mooiste voorbeelden van een Toscaans stadje. In het centrum bijna in ongerepte vorm. Een ijsje eten op het Piazza del`Anfiteatro is echt een must.

Na dit feitelijk laatste onderdeel van onze trip door Italië  vond ik dat er nog wel tijd was om een echte “Villa” te bezoeken. Villa Mansi ligt hier in de buurt maar tijdens mijn zoektocht stuitte ik op Villa Torrigiani. Met een mooie tuin met een diepgelegen gedeelte waarin veel beelden. Onder de monumentale trap is een nauwe doorgang waar zich in allerlei nissen en nisjes diverse beelden bevinden. Een beetje te nauw voor Astrid maar dat ligt dan aan iets als claustrofobische aanleg. Een rondleiding in Het Italiaans met een Engelse tekst op papier. Ook Astrid kon het zo redelijk goed volgen. Dit bezoek was een mooie kers op de taart van vandaag. 

De dag hebben wij besloten met een hapje eten in het restaurantje van de camping. Zeker geen tegenvaller en dankzij de vergeetachtigheid van een van de dames ook nog eens goedkoop. Die fout heb ik toch maar even rechtgezet, want lullig als ze `s avonds af moeten rekenen. Morgen het vertrek om zeven uur en hoewel we een slag om de arm houden, lijkt een rit in één ruk naar huis toch wel voor de hand te liggen.                                                                               Bewoonster van de tuin bij Torrigiani

Alle foto`s van Pisa en Lucca vind je HIER.

                                         
               

                                                                                                          
                                                                             terug naar boven