Dag 19

                                  Woensdag 3 juni eind van de reis.

 

En zo geschiedde. Kwart voor zes uit de veren en klaarmaken voor vertrek om 7 uur. Dat was buiten de IS (Italiaanse Spoorwegen) gerekend. Kort na ons vertrek om 07.10 uur stonden wij voor twee minuscule spoorboompjes. Allerlei lieden te voet of per fiets gingen daar aan voorbij wetende hoe e.e.a. werkt hier. Uiteindelijk moesten er 4 treinen passeren in twintig minuten en al die tijd bleef de boel dicht. Je kunt je ergeren of verbazen, waarbij ik maar voor het laatste heb gekozen. 






























 

Onderweg deden wij naar behoefte ons tegoed aan die lekkere cappuccinootjes en goed belegde, warme broodjes die bij elk servicestation te bekomen zijn. Gemiddeld ben je daar 9 Neuroses en 50 neurosecenten voor kwijt. Je andere behoefte is dan meestal gratis.
Eenmaal in Zwitserland besloot ik om deze keer óver de Gotthard te rijden i.p.v. in de file voor de tunnel te gaan staan. Het is jaren geleden maar doordat het wat later in de tijd was, bleek de pas open.

Wat een rust heerst er op deze weg. En wat een prachtige omgeving om doorheen te rijden. Als ik tijd van leven heb, moet ik ooit nog eens een passentocht rijden hier. O.a. deze pas en de Oberalppas, de San Bernardino en nog wat van die jongens kunnen op één dag gereden worden. Eenzelfde tocht of meerdere zijn er in de Dolomieten die ik ooit per motor beklom.
Zelfs heb ik nog een sneeuwbal gegooid, maar dat wordt al snel ijs met een beetje knijpen. Ook rijd je hier net als op de Etna tussen muren van sneeuw in deze tijd. Dat is meteen een fraai beeld of een alternatieve naam voor deze reis: Van Etna naar Gotthard.

Daarna begonnen we aan de lange afdaling naar de Lage Landen. Onderweg kom je nog wel een paar bulten tegen in Luxemburg maar opnieuw zijn we geen kniesoren. We zijn wél kniesoren wat betreft de restaurantgelegenheden tussen Luxemburg en Brussel. Je hebt vroeg in de avond op zo`n traject best trek en wilt ergens aanschuiven. Er zijn drie gelegenheden en alle drie zijn het AC-vestigingen. 

Tot onze schrik, want onafhankelijk van elkaar hebben we daar slechte ervaringen mee. Wij kunnen u vertellen dat honger de rauwe bonen niet zoet maakt. Wat je krijgt gepresenteerd is gewoon rotzooi en troep. We gaan hier niet op de details in maar het toppunt is de koffie. Hevig aanbevolen door een dame aan de kassa verdient dit niet eens de kwalificatie “slootwater”. Veel geld voor veel rotzooi. Dit is werkelijk de laatste keer dat we hier instinken. Gewoon schunnig!!!                 

Jammer eigenlijk dat onze laatste activiteit moest zijn op deze mooie reis. Maar we zullen het verder maar vergeten tot de volgende AC opdoemt. Behoudens een kort oponthoud bij Antwerpen konden we verder snel opschieten en zo stonden we om 23.15 weer voor onze eigen deur.

Een volle reis? Een drukke reis? Een verre reis? Veel kilometers? Mooi weer? Genoten? FOTO'S??

Allemaal ja en met volle teugen. Op naar Noorwegen!!!

 

                                                                                                                  
                                                                             terug naar boven