Dag 4: De Etna

                                                   Dinsdag 19 mei

Van deze vulkaan is een serie foto`s gemaakt die ik voor de liefhebbers hier geplaatst heb. Wanneer nodig zijn deze van commentaar voorzien. Op deze bladzijde alleen een paar mooie plaatjes ter aankleding. Dit om ook wat ruimte te besparen op deze site. De serie op Picasa omvat 118 foto`s.

De dag vangt aan met de gebruikelijke plichtplegingen, zij het wat later dan de afgelopen dagen. Vandaag De Etna en er is geen haast. Om een uur of tien vertrekken moet vroeg genoeg zijn. En zo geschiede.
De rit naar Dame Etna is best steil en er moet flink gepookt worden door de oude Peus. Hij doet zijn werk naar behoren. Na een parkeerkaart te hebben aangeschaft, togen wij naar de kaartjes. FF schrikken want na de invoering van de Neuro is ook hier de prijs verdubbeld. Betaalde ik in 2004 nog plm. 50 gulden, nu moet 51 Neuro pp worden overlegd. Maar het is het wel waard als je ziet wat daarvoor moet worden gedaan.

Je gaat met een kabelbaan naar het volgende plan. Gesloten gondels voor max. zes personen. Wel aardig maar je ervaart niet de atmosfeer van zo`n berg, de sneeuw en het ijs. Daarna stap je in een bus die je niet naar de echte top maar naar de hoogste bijkraters brengt.
Moeder Aarde heeft nog wel een potje op het vuur staan voor ons want ze dampt behoorlijk. De grond, lees lava, waar je op loopt, is behoorlijk warm en de damp slaat eraf. Ondanks de kou dus geen koude voeten. De rit gaat in een bus voor een man of dertig en is niet voor niets voorzien van speciale aandrijving en banden. Het rijst en daalt enorm en soms rijd je tussen muren van ijs en sneeuw die ver boven de bus uitkomen. Hoe dat kan op zo`n warme berg?

Het is er indrukwekkend. De stilte, ondanks de vele mensen. De kleurschakeringen, de wolken die steeds veranderen, de verschillen op de diverse hoogtes, het gebrek aan groen maar op de oudere lava toch ook weer volop groei. De massa`s sneeuw en ijs, de glooiende lijnen en de barokke vormen van de gestolde lava. Daarbij het besef dat je op een vulkaan loopt die van het ene op het andere moment zou kunnen gaan spetteren.

Als je boven rond de kraters loopt, kun je best stil worden. Hier is goed de nietigheid van de mens te ervaren. Hier heb jij niets te vertellen als er vuur wordt gespuwd. Dan moet jij je redden.
De foto`s moeten het verhaal maar vertellen voor zo ver dat mogelijk is. Vandaag is het een vriendelijke dampkolom die opstijgt uit zijn neusgaten. Hij slaapt en dat mag wel even zo blijven. Astrid wil niet te voet omhoog in de angst om te vallen. Begrijpelijk maar wel jammer. Zij wacht op precies hetzelfde punt op mijn terugkomst.

Onderweg zie je alle sporen die zijn nagelaten op die berg en eigenlijk op welhaast heel Sicilië. Zwarte lavastranden en dorpen en steden tot pal aan de kust die lijken te staan op alleen maar gestolde lava. We dalen weer af en ik kijk nog even bij de Crateri Silvestre, uitgedoofde kratertjes aardig vanwege de vele kleuren die je hier ziet.
















We gaan aan de andere kant van de berg weer naar beneden via Zafferana. Onderweg eten we een hapje en nemen we een ijsje. Bij het vertrek vergeet ik mijn Nikon, maar ik hoef niet te wanhopen. Zoals ik gewend ben zijn de Sicilianen goudeerlijk en de juffrouw overhandigt hem mij met een big smile. Ik wil nog even wat bekijken in AciReale en kom door slecht opletten terecht in de spits van Catania.

Een eruptie van blik, mensen en scooters een Etna waardig en het is weer ouderwets redden wie zich redden kan. Voor Astrid, hoewel in Messina haar vuurdoop was, een ontzagwekkend, verschrikkelijk en afgrijselijk fenomeen waar zij willoos slachtoffer van is. Zelf zit ik daar allang niet meer mee en in mijzelf neuriënd rag ik overal doorheen. Geen schrammetje oplopend. Via een klein weggetje ontzie ik Astrid verder en wij scharrelen naar Nicolosi. Daardoor dwalen we wat af en komen aan de kust bij Pozzillo terecht. Een mooi klein haventje waar men aan het vissen is. Het gebouwtje bij de haven is, zoals vele, duidelijk opgebouwd met blokken lava.
 

In Nicolosi aangekomen was het nog even pittig zoeken naar de supermercato die vlak voor onze neus aan de rechterzijde van de weg bleek te liggen. Goed verstopt, dat wel. Grote biefstukken, aardappelen en boontjes. Flesje druivensap erbij, wie doet ons wat? Als klap op de vuurpijl mocht ik even misbruik maken van hun toilet want ik klapte zowat. Mooie service van de groenteman in de zaak die alles nog voor je pakt, afweegt en inpakt.

Wie ons wat doet? Alleen de campingbaas die vergeten was te zorgen voor een volle “bomba”, zodat wij opgezadeld werden met een koude douche. Het afrekenen in de morgen was zeker ook geen warme douche. Hier gold niet het Acsi-tarief maar gewoon de volle mep. Maar ach, het is maar 25 neuroses per nacht en dat de aardige boef mijn bus voor een camper aanziet, laat ik maar zo.

                                                               Voor alle foto`s klik HIER

                                                                                                              
                                                                             terug naar boven