Dag 7

                                                   Via Monreale naar San Vito lo Capo

De dag begon weer met een mirakel. Was ik gisteravond nog boos geworden omdat men niet geloofde dat het apparaat voor warm water niet werkte, vandaag kon ik daar niet meer kwaad om worden. Het gebeurt alleen bij mij. Gisteren de tweede cabine, nu de eerste. Ook nu geloofde men mij niet bij de receptie. Je raakt eraan gewend.

Drukte ik op de raffinaderij ooit bij Ketel 1 op de overbrugging voor de oliedruk van de fanmachine, dan viel Ketel 3 uit!! Onmogelijk, riep men in koor. Na mijn vrije dagen werd mij verzekerd dat de boel nu wél goed werkte. Voor de zekerheid borgde ik,  zeer tot ongenoegen van de vaklui, Ketel 3. En ja hoor, hij klapte er wel degelijk uit. Foute vingertjes denk ik dan. Nooit gebeurd dat een injectiepomp op drie plaatsen afscheurt in een Peugeot, maar ik heb dat wel. Daar kan ik nog vele voorbeelden van geven.

We zouden Palermo overslaan en naar Monreale rijden voor het bezichtigen van de Duomo. Dat kun je geloven! Ik had een fraaie route binnendoor uitgestippeld maar 5 minuten voor aankomst was de weg geblokkeerd. Niet zomaar, nee, helemáál. Terug via een andere route, dacht ik. De Garmin stuurde ons keurig rond en zo stonden we een kwartier later weer op bijna dezelfde plek. Dan maar even op Palermo aangestuurd. De wraak over de afwijzing van die stad bestond eruit dat we er twee keer doorheen moesten. De duivel van Dante houdt wel van zulke spelletjes, of ik ben gewoon erg dom natuurlijk. Een verkeerde aansturing van die mevrouw in de Garmin is de feitelijke oorzaak. Domheid dus.

Dat kun je in elk geval zeggen van sommige deegslierten in blik. Vandaag stond er een tegemoetkomende auto te wachten om achter ons linksaf te kunnen. Dat was niet naar de zin van een erachter vandaan komende piloot want die scheurde dus gewoon vóór ons langs. Ik zou hem vermoedelijk niet hebben geraakt, maar ik liet wel wat rubber achter op de weg. Maar ja, zulke dwazen heb je ook in ons landje.

Uiteindelijk bereikten wij ons doel via het mooie Castellomare del Golfo. Daar is men bezig een deel van de baai in te richten als haven voor plezierjachten. Ook al zo`n teken van verdere toeristische ontwikkeling.
We moesten op zoek naar een parkeerplek. Het werd de loeisteile ingang van een soort parkeergarage die slechts 1,90 meter hoog was. En de bus meet 1,96 meter!! Terwijl ik omhoog keek naar het plafond knalde ik een gat in mijn bumper in de scherpe draai. Dante`s Duivel was er weer. Of ik ben gewoon oliedom natuurlijk.
      
Het bezoek aan de kerk en de kloostergang vindt zijn weerslag in de foto`s. Daarop is wel duidelijk dat Astrid helemaal geen hoogtevrees heeft want ze loopt me overal achterna, hoe hoog het ook is.
Alleen een hoge stoeprand geeft soms nog problemen. :-)

Na Monreale de rit via Castellammare del Golfo naar San Vito lo Capo. De eerste camping stond ons niet aan wat een gepikeerde Italiaan opleverde. Wat? Mijn camping niet goed? U kunt wel gaan! De tweede is beter, alleen was het vinden van een plekje wat moeilijk. Hierna was het tijd voor bruine bonensoep met brood etc. bij meer dan dertig graden. Een voedzame keus die waarschijnlijk een bol tentdoek op zal leveren. Echt iets koken was echter even geen optie. Vandaag ook even een handwasje gedaan en ik ga zo het moede lijf douchen. Ik hoop wel dat`ie dan warm is.

Nou, dat wast’ie deze keer!!

































                                                                 De foto`s van dag 7 vindt u HIER.

                                                                    Dag 8: Zaterdag 23 mei

Over vandaag mag ik eigenlijk niets zeggen van het maatje want het was een verschrikking. Na de ochtendrituelen gingen wij eerst wat boodschappen doen. Daarna was de Riserva dello Zingaro aan de beurt. Natuurlijk weet iedereen dat die zaak begint of eindigt bij  Scopello aan de Golfo del Castellammare of aan de andere kant bij San Vito lo Capo.

De routekaart laat alleen maar de platte route zien en niet de afstand inclusief de te overbruggen hoogte. Er staan wel hoogtegetallen op die kaart maar die zijn nauwelijks te ontcijferen. Het begon wel vrolijk want je loopt naar beneden. Op een gegeven moment gingen we rechtsaf omhoog naar Sughero. Het werd al steiler en steiler. Losse keien en keitjes en de angst om te vallen vanwege de schouder sloeg toe. Dan wordt het moeilijk lopen daar. De zon deed goed haar best en scharrelde ruim boven de dertig graden.

Waar begint een mens aan? 

Bij Sughero sloeg de twijfel toe, terug of niet. Ik hou niet van een nederlaag en dus ook niet van teruggaan. Een ouder echtpaar van Duitse origine vertelde ons dat er verder op de route water te bekomen was en dat maakte dat wij doorgingen.

Mooie uitzichten, daar niet van, maar steil, steil, steil. Bij diverse refugio`s was er wel een pomp maar die pompten alleen maar lucht. Bij Borgo Cusenza waren wij ongeveer boven, totaal uitgedroogd en uitgeput. Maar er was in ieder geval water. Dat zou zo`n beetje onze redding zijn.
We zijn daar een tijdje blijven zitten om bij te komen en na te zijn gedrenkt om ook van het uitzicht te genieten. Eerst nog een beetje omhoog en toen werd het dalen. En hoe! Op hooguit een derde van de afstand moesten wij net zo ver naar beneden. Naar schatting percentages tussen dertig en veertig procent.

Onbegrijpelijk dat mensen hier een wandelingetje komen doen op sandalen, want die kom je ook wel tegen! Een verzwikte enkel o.i.d. heb je zó te pakken en wat dan als je midden in deze woeste natuur zit? Ook de aanwezigheid van water in je rugzak is een must. Hoe meer hoe liever, maar ook dat ontbreekt nogal eens. Wij hadden twee liter bij ons en dat was ternauwernood genoeg. Het moet gezegd dat de meeste wandelaars “beneden” blijven en de kustlijn volgen. Alleen een dwaas tippelt de bergen over en die dwazen waren wij. Het is echter wél mooi als je er oog voor kunt hebben. En stil, vooral errug stil! Heerlijk.









Intussen mocht ik alles dragen en ook had ik tijd zo af en toe wat plaatjes te schieten. Veel hagedissen waarvan ik er nog eentje met de hand kon vangen. Maar snel weer laten lopen dat beessie. Een enkele roofvogel, een coniglio en vermoedelijk een zwarte slang, te snel om hem of haar goed te zien.


































Bij terugkomst waren we eigenlijk te moe om uit eten o.i.d. te gaan dus besloot ik maar wat te fröbelen na eerst het zout uit mijn huid te hebben gespoeld. Al met al een heftige dag maar wel in een ontzettend mooie
omgeving. Onderweg kom je in de lage route nog twee kleine musea tegen. Eén die gaat over het boerenleven hier en eentje over de tonijnvangst, de matanza.

Morgen Segesta, dat is andere koek.

                                                                De foto`s van dag 8 vindt u HIER

                                                                  Dag 9

                                                          Zondag 24 mei,

Na de wandeling van gisteren die een verwoestende uitwerking moet hebben gehad op onze homokyneten stond vandaag Segesta op het programma. Met die knieën viel het reuze mee en alleen Astrid had spieren ontdekt die er eerst nog niet waren. De rit binnendoor was weer een mooie. Bij aankomst herinnerde ik mijn martelgang van 5 jaar geleden en wijselijk nam ik kaartjes voor de bus. Deze brengt je naar de top van de Monte Barbaro waar het Amfitheater ligt.

Bij het bestijgen van de bus dreigde nog een klein oorlogje vanwege het feit dat er twee groepen tegelijk in wilden stappen. Leuk om te zien terwijl iedereen erin paste met nog wat zwervers erbij zoals wij. Waar je je al niet druk over kunt maken in die warmte.

Monte Barbaro is meteen ook het mooiste punt vanwege de hoogte en het bijbehorende uitzicht. Het theater oogt redelijk compleet op het toneel na, maar er is hevig gerestaureerd. Dat is overal goed zichtbaar, maar okay het gaat erom zicht te krijgen op hoe het ooit was. De lager gelegen tempel ziet er nog het origineelst uit maar gezien de steilte van het stuk weg er naartoe zijn we daar niet naartoe gegaan. Zelf heb ik daar al foto`s van en die tempel is niet veranderd. In het vervolg komen er nog tempels genoeg voor haar. 

Na Segesta lag het in de bedoeling om naar een B&B te gaan in Paceco. Maar eigenlijk bleven liever kamperen. Onderweg bedacht ik dat de camping aan het Lido Valderice wel eens gewoon open zou kunnen zijn. Volgens de gids zou die pas op 1 juni de poorten openen. Ik kon mij dat slecht voorstellen. Het bleek te kloppen. I juni slaat slechts op de opening van de “market” zoals mij werd uitgelegd.

Ook in dit gebied is er veel veranderd. Er is veel nieuwbouw en men is duidelijk bezig dit gedeelte te ontwikkelen als toeristisch gebied. Veel strand wordt kunstmatig van zand voorzien want anders loop je te balanceren op scherpe rots/ oude lava(?). Splinternieuwe paviljoens oftewel eet- en drinkgelegenheden. Slingerende en rafelige oude dorpsweggetjes worden strakgetrokken en veel nieuwe huizen die bedoeld lijken te zijn voor verhuur. 

De camping is nog min of meer ongewijzigd. Er staan wel veel seizoenklanten en dat kan ik mij niet herinneren van 5 jaar terug. Mijn kompane is wel erg ontevreden over de toiletten en douches. Op zich wel terecht, maar ik maak daar nooit een punt van. Ik kies een schoon hok en doe daar wat ik moet doen. In het zuiden is het nu eenmaal zo en wie ben ik om kabaal te maken daarover? Door de tijd zal het wel verbeteren als er meer conculega`s komen want dan rijdt men door naar een andere camping. 

Niet dat die er veel zijn in deze streek. Rond Trápani helemaal niets, dit is de enige in de buurt. Het is ook zo dat campings alleen te vinden zijn aan de kusten. In het binnenland volgens mij vrijwel niets wat erop lijkt. Logisch want daar is behalve ontzettend veel landbouw in de vorm van graan, olijven, druiven en natuurschoon weinig opwindends te zien. 














 

De enige opwinding die er was, bestond uit de totaal onverwachte aanwezigheid van veel zwart vrouwenvlees dat langs een totaal onbeduidende weg vóór een onbeduidend dorp in de verkoop bleek. Je kijkt even je ogen uit. Niet omdat het allemaal zo mooi was, maar van verbazing. Nigeriaanse (?) gevallen vrouwen die zich liggende trachten staande te houden. Hier? In een soort middle of nowhere? Of zouden zij op de hoogte zijn van de plaatselijke noden en behoeften? Beetje bizarre vertoning.

Na de installatie van tent etc. eten a l`improviste, deze keer met orechiette. In Nederland lijken die niet meer te koop maar hier nog wel. Ze zijn overigens wel wat dikker en na het koken ook steviger en voedzamer. Voor de rest hebben we het rustig gehouden en in de avond hebben we even aan de zee gekeken. Morgen Erice en daarna de zoutpannen vóór Trápani.

Buona notte.

                                                                                                                
                                                                             terug naar boven