Tour `s mee (toerisme)

Nooit gezien en nooit gedacht dat massatoerisme er zó uit kan zien. Ik wilde maandagmorgen wel eens een Nederlands krantje en moest daarvoor naar Torremolinos. Een kilometer of 25 rijden en dan gelijk maar eens op de boulevard kijken. Zo ver ben ik niet eens gekomen. In het centrum vond ik een krant, een Telegraaf, hoe kan het ook anders maar okay.
Na twee espressootjes zette ik de motor op slot en zette het op een lopen.
Dat heb ik een kwartiertje volgehouden en ben toen spoorslags op mijn schreden wedergekeerd.
Het is er héét en het is er vól. Elk terras, en dat zijn er véééél, is afgeladen met elke nationaliteit die je maar kunt bedenken. Wat een ramp als je liefhebber van natuur en rust bent. Omdat ik hier niet met een camera betrapt wilde worden, heb ik wat plaatjes van het internet overgenomen.
Op deze pagina komen ze voor.  Wegwezen hier was ook nu dus de boodschap. Gelukkig was ik niet zo ver afgedwaald want bijna had ik mezelf met een klassieker te pakken. Niet genoteerd waar mijn vehikel zich bevond! Ik wist dat hij in de buurt moest zijn, maar het duurde heel wat zweetdruppels en goed kijken en nadenken. Maar gelukkig herkende ik na een lichte aanval van paniek in de verte het terras waar ik gezeten had. De straatjes lijken allemaal op elkaar en na drie keer afslaan, ben je de weg gegarandeerd kwijt. Niet meer doen dus!
Bij het huiswaarts rijden,maakte ik nog twee glijertjes en ik besloot een motorzaak te enteren voor een nieuwe achterslof. Dat viel tegen net als de prijzen. € 250,= voor een eenvoudige Bridgestone en € 270,= (all in, dat wel)voor een Z6 leek me wat veel dus eerst  maar eens neuzen op het forum. Die € 192,= van Martin zal wel een utopie blijken maar  het moet voor minder kunnen.


         Moest dat nou?

De avond bracht zwarte bewolking en veel machtsvertoon van bliksemflitsen en knallende donderslagen. Ha, eindelijk afkoeling en een flinke bui. Nou, dat flinke kon er wel af want ook dit was allemaal Spaans machogedrag. Het druppelde wel een beetje maar áls de grond al werd bereikt vóór verdamping, kon je de inslag al niet meer terugvinden. In een plaatselijk blad stond ook een interessant artikel over de verwoestijning van Zuid Europa. De opwarming van de aarde die in Noorwegen tot wat meer afsmelting leidt van een paar gletsjers, levert hier nog ergere problemen op, die duidelijk zichtbaar zijn en voelbaar voor de bevolking hier. Waar eindigt dit? In ieder geval levert het soms wel mooi luchten op.

                                              Het kán minder

De volgende morgen na de koffie maar eens op pad naar drie motorzaken die ik in de Spaanse telefoongids op internet had opgesnord. Twee zaken waren in Alhaurin el Grande  (foto`s) maar dat bleken meer fiets- en bromfietswinkels. Dus dan maar de derde in Alhaurin de la Torre, zijnde Moto Garrido aan de Avda. Cristóbal Colón 20, voor als iemand eens op bezoek wil. Een uitstekende zaak waar het ook behoorlijk druk is.
Vóórdat ik mijn vraag mag stellen, is er al ruim een half uur voorbij. De chef van de werkplaats sprak net zoveel Engels als ik Spaans dus dat vulde elkaar mooi aan. Op de vraag wat dat stukkie rubber moest kosten zei hij droogweg € 170,= all in. Ja, inclusief I.V.A, montaje en equilibrado. Nou, dat leek mij niet slecht en besloot verder ook niet af te pingelen. De chef had overal behoorlijk het oog in en net toen ik naar zijn hulpje wilde lopen om te voorkomen dat de nieuwe band of de velg zou worden gemold, greep hij in. Het karwei werd door hem persoonlijk afgemaakt.
Rare jongens die Spanjaarden. Overigens moeten ze in deze plaats vergeten zijn de prijzen te verdubbelen bij de invoering van de Euro. Op een terras vlakbij de motorzaak nam ik een lekkere espresso en een bocadillo con jamon.
Dat moest wel € 2,30 kosten! Ik had niet zoveel trek anders had ik het voor die centen nog een keer gedaan.

















Nadat de klus was geklaard, heb ik de rest van de dag besteed aan het verbeteren van mijn relatie met Carmen. Een echte kink in de kabel die gerepareerd diende. Nu zijn we weer dikke maatjes. De FJR diende ook wat opgewreven want die zag er niet meer uit. Morgen naar Nerja en de Siërra Nevada.

                                                                   Siërra Nevada en verder 


Vandaag waarschijnlijk de laatste tour door een deel van Andalucia want volgende week moet ik weer naar huis. Om half negen start ik de FJR en ga op weg. Via Malaga naar de A-7 die mij langs de kust voorbij Nerja zal voeren. Uiteraard een goede weg en bijna tot aan Nerja valt weer de gigantische bouwactiviteit op.
Niet mooi maar blijkbaar wil iedereen aan de kust wonen. Van de A-7 ga ik door op de N-340 en vóór Motril naar de N-323 die ingeruild wordt voor de A-346 en dan de prachtige A-348. De eerste helft van deze weg is helemaal vernieuwd en het is één grote roetsjbaan. Omhoog en omlaag en draaien,        
draaien, nog eens draaien en sturen dat het een aard heeft. Weinig tijd om rond te kijken als je van doorrijden
houdt want je kletst van de ene bocht de andere in. M.a.w. regelmatig gaat het gas op rustig toeren en regelmatig stop ik om een mooiplaatje te schieten.                                                                                Afbraak voorbij Nerja

                                          Rotskust voorbij Nerja
De tweede helft is minder goed en daar wordt op diverse plaatsen behoorlijk aan gewerkt.
Gevolg is dat de afwatering langs de weg nog niet op orde is en daardoor is er vannacht
heel wat water en modder over de weg gestroomd. De modder is in half opgedroogde toestand dus is het zaak goed uit je doppen te kijken. Blind een bocht induiken is er niet bij. In het dorp Cádiar besluit ik een broodje te gaan eten. In mijn beste Spaans bestel ik een bocadillo con jamon (alweer) en een koffie. “Nee doet u maar twee broodjes”, want ik heb flink trek. Op een gegeven moment komen die “broodjes” ook. Het blijkt een heel stokbrood te zijn dat gewoon in vier stukken is gesneden en volgepropt met rauwe ham. Heerlijk maar veel te veel. Manmoedig eet ik er drie stukken van op en de vierde gaat
in een servetje de koffer in. Twee koffie en een heel stokbrood met een pond rauwe ham voor € 7,20 waar vind je dat? Ik blijk mij op de zogenaamde Ruta de la Alpujarra te bevinden, genoemd naar die plaats. Hier bevindt zich ook het Castillo de Mecina.

Bij Larole draai ik linksaf naar de A-337 die naar La Calahorra voert.
Hier ligt op een heuvel een zeer fraai fort of kasteel over de omgeving uit te kijken. De informatie laat zien dat het hier gaat om een kasteel uit de renaissance.  
















De route door de Siërra zelf is indrukwekkend en ik schiet er de nodige plaatjes.                         
Het hoogste punt waar je komt, reikt tot 1992 meter. Bovenop bij het informatiebord heeft men er nog 8 meter bij verzonnen maar die geef ik ze cadeau. Daarna duikel je een eind naar beneden maar blijft op een hoogte van ongeveer 1350 meter. Dat is goed voelbaar want er staat een keiharde wind over deze vlakte die van links probeert de camera van mijn nek te rukken. Het voelt aan als een graad of twaalf en dat met mijn “doorluchtige” pak aan!
Wat de StreetPilot laat zien, klopt in de praktijk ook. Links zie je een groen gedeelte zijnde dennenbossen en rechts een geel vlak zijnde de verschroeide vlaktes die in de diepte liggen te blakeren.
Als ik ben aangeland op die gele vlek kom ik op de SE-19 die als een                     Bochtenwerk
liniaal kilometerslang doorloopt tot de aansluitende weg naar Quadix.
Het lijkt wel een stuk van de Route 66 en als je in deze buurt Santa Fe, Laredo en Nevada tegenkomt dan moet je je haast wel in de States wanen. En wat te denken van Chapparal? Ook de dorpen en
de huisjes/huizen doen daar sterk aan denken, maar het zou ook kunnen dat die beeldvorming is ontstaan doordat al die cowboyfilms juist hier zijn opgenomen. Na Quadix kies ik ervoor wat kilometers te vreten op de A-92 overgaand in de N-342 richting “huis”. Dat is nog zo`n 180km en er liggen nog wat mooie stukjes te wachten.

 De weg doorsnijdt De Siërra de Huétor.
Machtig gezicht al die grove pieken waarin in verticale richting diepe sleuven zijn geërodeerd. De kleur varieert van lichtgeel tot rood. Ik maak er geen foto’s van want de vluchtstrook is ook niet meer dan een strookje van een halve meter. Ik kom hier nog wel eens terug, want zo`n gebied moet je gewoon doorkruisen om er van te kunnen genieten.
Ik besluit nog even door Granada te rijden.
Ik ben daar ooit al geweest maar zoiets kun je beter wandelend doen. Het verkeer is te hectisch om in de weg te gaan rijden. Wegwezen dus en op naar Antequera een mooi stadje in het verlengde van de A-92.  Na hier nog een bakkie te hebben genoten in het oude centrum wordt het tijd voor het laatste stuk. De N-343 ligt met ruim 35 kilometer bochtenwerk tot aan Pizarra op mij te wachten. Wat een feest om hier te kunnen rijden. Het is erg rustig hier want het is geen doorgaande weg voor het normale verkeer. Intussen ben ik toch redelijk moe want er zit al zo’n 435 kilometer op. Het is zaak om de concentratie vast te houden want het is net of je langs alle slierten moet rijden van een bord spaghetti. Je hebt bijna geen overzicht en soms blijkt een bocht veel sterker te “knijpen’ dan je verwacht. Zo hier en daar moet ik dan ook even een foutje rechtzetten. Gelukkig is er zo weinig verkeer dat het niet leidt tot problemen. Vertrokken om half negen sta ik na 482km om kwart voor zeven weer voor het hek. Ik zal hier niet beweren dat ik Andalucia heb gezien maar wel heel veel ervan.
Het is nu eenmaal een verschrikkelijk groot land en daarom moet je hier niet op een kilometertje meer of minder kijken. Intussen is ook broerlief net binnen uit Nederland net zo gaar als ik dus na het eten een douche en een wijntje wordt rapidamente het bed opgezocht.         

                 









Pizarra





                                                 Het Dorp Villafranco del Guadalhorce 
Vrijdagmorgen moeten mijn neefjes weer voor het eerst naar
school. Die zijn in de zomer drie maanden thuis! Hoe hou je die in het gareel? Enige dagen geleden heb ik ze meegenomen naar hun dorp om daar eens rond te kunnen kijken.
Daar waren ze alleen toe  bereid onder het dreigement dat ik wel alleen een ijsje ging  kopen.
                                      Dat ze daarbij toch een flinke wandeling met Ome Jan moesten
maken hadden de snaken niet voorzien. 
VillaFranco is ook werkelijk gebouwd onder  Franco`s regime en meerdere stadjes die toen gebouwd zijn,dragen dan ook zijn naam.
Er is de nodige moeite gedaan aan de boel aan te kleden met palmen  en alles ziet er goed onderhouden uit.
                                     Ook de bejaarden worden niet vergeten want naast het kerkplein
staat een hele rij bejaardenwoningen.
Het aantal winkels is zeer beperkt, maar ééntje springt er echt uit. Het is een ouderwetse Winkel van Sinkel want werkelijk van alles wat je in of om je huis nodig zou kunnen hebben, is er te koop. De zaak staat stampvol en er is met enige moeite wel een kleine orde in de chaos te ontdekken.
Ik heb wat isolatie band nodig om mijn verstoorde relatie met
"Carmen"  te kunnen herstellen. 
Op mijn vraag of de dame "cinta aislante"  heeft (dat had ik wel even opgezocht), duikt zij in de chaos en is binnen 20 seconden terug met het gevraagde. Klasse! Ik had wel over het hoofd gezien dat de siësta hier iets anders ligt dan in Italië.
Ik veronderstelde dat om een uur of vier de boel wel open zou
zijn, maar dat bleek half zes te zijn. Het ijsje konden we wél
bemachtigen wat het wachten wel veraangenaamde.
Mijn indruk is dat veel van dit soort dorpen in Andalucia zo zijn. Het zijn bijna zelfstandige wooneilandjes in een harde maar mooie natuur.
Ik zwaai de hele familie uit als Guillermo en Lucas door Pa en Ma naar hun eerste schooldag worden gebracht  en bezoek zoals elke dag even onze, d.w.z. de FJR-site.
Daarna haal ik de motor uit de garage en zet de slang erop. Door de enorme droogte is hier alles vergeven van zeer fijn stof. Hij ziet er niet uit. Bij controle blijkt de stand op 3867 kilometer te staan. Even een blokkie om? Het blokkie is nog niet af want ik moet ook nog huiswaarts.
Volgens de 2720 is dat als snelste route nog 2276 kilometertjes. Dat wordt dan een blokkie om van 6143 kilometer dat is tenminste de moeite.

                                                               Kilometers vreten

Dan is er op zondagmorgen om 07.15 de start van de rit naar huis. Ik besluit om voor de snelste route te gaan. Dat betekent dus alle snel- en tolwegen die er te vinden zijn van hier naar Zwijndrecht. Onderweg zal ik bekijken hoe het loopt en óf en wáár ik mijn tentje op zal slaan. Al vóór dat ik ga tanken ga ik aan de kant om mijn regenoveral aan te doen. Niet vanwege de regen maar de kou. Het is hooguit een graad of 12 en mijn pak blijkt nu iets te doorluchtig. Dat zal zo blijven tot een uur of 12 want dan pas is de boel voldoende opgewarmd.
Rare jongens de Spanjaarden? Vlak voor Toledo wil ik even van de weg voor een bakkie. Ik kijk kort voor de afslag naar boven en ik besluit de volgende te nemen. Bovenaan verschijnt net een massieve kudde schapen van enige honderden stuks die over de hele breedte van de weg achter de herder naar beneden komt. Hij zal niet tegen het verkeer in de snelweg op gaan en vast ergens een doorgangetje naar rechts hebben. Maar het is een mal gezicht. Voorbij Madrid besluit ik om rechtstreeks naar huis te rijden. Ik heb geen zin meer
om uit en in te pakken.
Afbeelding van National Geografic via Google "Toledo".

De A-63 die naar Bordeaux voert, blijkt over grote afstanden aan onderhoud onderhevig en ik kan onder dreigend samenpakkende wolken geen plekje vinden om even mijn regenoveral aan te doen. Gevolg is een flinke bui en een redelijk nat pak. Bovendien dreigt er een brandstoftekort en volgens Marianne (symbool van Frankrijk), die ik heb ingeruild voor Carmen, ligt de volgende pomp pas op bijna 20 km. en ik rij al bijna 15 km. op reserve. De dichtstbijzijnde dan maar? Het wordt gokken. Ik ga van de A-63 naar een kleine plaats in de buurt maar wel 16 kilometer verder. Maar de twee pompen zijn dicht. Dan maar door naar het volgende dorp, Parentis en Born. 
Het toeval wil dat wij daar een aantal jaren met de kinderen op vakantie zijn geweest. Surfen op het binnenmeer was daar de hoofdmoot. En natuurlijk zijn alle drie de pompen dicht. Er is een pomp met een kaartautomaat van Super-U en tsja zo`n kaart heb ik niet. Ik stap op een auto af, een 205, en ik vraag de chauffeur of hij mij met een kaart wil helpen. het antwoord is van nee en hij neemt meteen een flinke slok uit een fles waar duidelijk geen water in zit. Zonder mij verder een blik waardig te keuren rijdt hij hortend en stotend weg. Gelukkig zijn er ook heel veel sympathieke Fransen en één van hen,die juist zijn auto aan de overzijde in de wasstraat van Super-U heeft staan,is bereid mij zijn pas te lenen tegen vergoeding van het getankte bedrag. Dat is nou jammer, maar ik voldoe graag aan zijn verzoek. natuurlijk kent hij camping L`Arbre D`Or ook goed en we babbelen er wat over. Leuk om te horen dat hij de eigenaar ook kent en hij zal mijn groeten overbrengen. Het natte pak is intussen aardig droog gewaaid en voor de avond en nacht klim ik weer in mijn regenpak. De rest van de reis zal ik jullie besparen want het wordt natuurlijk een uithoudingsproef. Ik las korte stops in tijdens de tankbeurten voor een happie en een bakkie en na het passeren van Parijs, maar ook al daarvoor, geef ik de machine goed de sporen. Het aardige van zo`n navigator is dat je nauwelijks verkeerd kunt rijden. Vóór Parijs bedacht ik dat het leuk zou zijn om zo dicht mogelijk of zelfs dóór het centrum te rijden.
Dat lukte heel goed. Telkens week ik zelf steeds meer af naar het centrum terwijl de StreetPilot dan meteen weer een aanpassing pleegde om toch op de uitgaande weg naar het noorden te komen. Het echte centrum heb ik maar gemeden en na Parijs ging de wijzer nogal eens over het getal 200 en hoger. Beetje dom want als je wordt gepakt, kun je de motor nazwaaien en een zeer hoge boete ligt dan in de lijn der verwachtingen. Maar gelukkig zaten alle Jan Darmes thuis of op het bureau. Het gevolg is dat ik om precies 04.00 uur het plein oprij. 2191km in 20 uur en 45 minuten. Gekkenwerk? Och, ik ga de eerste nachtdienst altijd in zonder eerst te slapen en soms moet je dan ook een volle nacht aan de bak op een raffinaderij. Dat is nooit een probleem geweest en dat is het nu ook niet. Moe? Ja natuurlijk, maar slaap heb ik niet gehad en heb zelfs nog de puf om eerst af te laden, vervolgens de motor naar de garage 3 kilometer verderop te rijden en weer terug te fietsen. Dan neem ik een douche en scharrel nog even door de mail voordat ik na een lekkere neut om 06.00 uur mijn kooi in duik. Een leuk Blokkie Om en niet te vergelijken met mijn eerste trip naar de Noordkaap die ook iets meer kilometers kostte dan nu naar Gibraltar en omgeving.
Conclusie? Het is voor herhaling vatbaar maar dan wel als ik met de vut ben. Het reistempo kan dan lager en het tussendoor bezoeken of opnieuw bezoeken van plaatsen onderweg mag dan gerust tijd kosten. Dat wordt dus één van de plannen voor de komende jaren, een tijdje zwervend door Frankrijk en Spanje en weer terug.