Het Eerste Jaar (2)
Vandaag is het 31 mei en we
maken er een rustige dag van. Gemakshalve nemen we de auto
om naar Armação de Pera te rijden om een beetje te relaxen
aan het strand. Het is een graag of 25 met een lichte
verkoeling van wind uit zee. Dat is natuurlijk wel
verraderlijk en `s avonds zijn we enigszins geschroeid maar
niet hinderlijk. Het water was nog maar een graadje of
vijftien waar ik toch nog even in gezwommen heb. Het viel
wel mee als je er eenmaal dóór was. We hebben ook wat
rondgekeken in het dorp en op de boulevard. Daar zie je alle
gebruikelijke zaken die je niet nodig hebt natuurlijk.
Voldoende eettentjes waar wij tussen de bedrijven door een
hapje en een slokje genoten. Vroeg in de avond een lichte
maaltijd genomen van meloen met ham, een of ander
rijstgerecht een port vooruit en een Dão erbij. En dan vroeg
in het mandje. Morgen willen we de kant van Faro
op.
Het plaatje links is geschoten vóór Portimão en hier ziet
het er nog enigszins redelijk uit, maar vrijwel elke plaats
of dorp krijgt een enorme kraag van meestal wit gespoten
beton. Maar je moet de toeristen toch ergens huisvesten en
wat zou dan een goede oplossing zijn?
Wij
ambiëren zo`n vakantieonderkomen niet en kiezen voor een
plekje achteraf of volledig omringd door natuur. Bovendien
stappen wij `s morgens graag vanuit de tent, later de
caravan met onze blote patatten op het koele gras om onder
de bomen een ontbijtje op te peuzelen. Daarom hieronder een
plaatje dat van enige hoogte is genomen in de Serra da Estrela
onder Guarda. Gewoon als contrast.

Het is dus maar waar je voor kiest. En je moet er niet aan
denken wat er zou gebeuren als iedereen hier wil zijn in
plaats van aan het strand.
De volgende dag 1 juni is het bewolkt weer en omdat we geen zin
hebben in een mogelijk nat pak, gaan we met de auto op weg
naar
Faro. De hele N125 vinden we lelijk. Veel rommelige
bouw, veel losse rommel, veel billboards, veel kleine
bedrijven. In Faro konden we de auto in het oude centrum
parkeren. Wij vonden het tamelijk armoedig en zeker niet
mooi. daarbij begin het ook nog licht te regenen wat de zaak
er niet vrolijker op maakt. We besluiten naar
Estói te rijden om daar
een bezoek te brengen aan de kerk en het paleis. Helaas is
de kerk dicht en het paleis niet te bezichtigen. Als
goedmakertje een machtige chocoladepunt en twee heerlijke
koffies. Daarop besluiten wij naar Almançil te rijden
om de São Laurenço te bezoeken. beroemd vanwege de
enorme azulejos tableaus. Het is inderdaad een zeer fraai
gebouw dat aan een prachtig hellend straatje ligt. Als je
daar naar beneden loopt, is er rechts een aardig koffietentje
en links een schitterende galerie met
beeldentuin
<<hierop klikken voor het album.



Tijdens dit bezoek in 1994 mocht er nog gefotografeerd worden in
deze kerk. Nu kun je alleen nog ansichtkaarten kopen en is
fotograferen niet toegestaan. Het ergste is dat ik het
rolletje waar deze opnames op stonden, heb laten
ontwikkelen, samen met een paar andere, om ze hier al te
kunnen bekijken. Toen ik die op ging halen, bleken al deze
opnames "zoek". Daarmee ook nog andere fraaie plaatjes uit
de omgeving. De afbeeldingen hiernaast zijn dus uit 1998 en
inderdaad zijn het gescande kaarten. Ook goed, maar wij
vonden het een treurige zaak.
Ook op deze dag genieten wij voor de eerste keer van de op
houtskool gegrilde sardines. We doen dit helemaal fout door
een restaurantje binnen te stappen en de beestjes met mes en
vork aan te vallen. Zelfs in dit wat statige etablissement
is het de gewoonte die dingen met je handen aan te pakken en
op te kluiven, zo verzekert de ober ons. Later leren wij dat
de beste plek de tentjes langs de weg zijn
waar de chauffeur, de handelsreiziger en het Portugese gezin
gewoon aanschuiven.
Onbeperkt vis eten, vergezeld van in de schil gekookte
aardappel en een forse salade. Voorzichtig glaasje wijn en
water erbij (rijden) en voor een gulden of tien de man ben
je boven Jan. Onbeperkt vis wil zeggen natúúrlijk sardines
maar verder alles wat op dat moment voorhanden is uit zee en
op vis lijkt. Het zal een zeer regelmatig terugkerend
ritueel worden tijdens onze vakanties in dit land. Intussen
is de zon ook weer op komen dagen en laat in de middag
luieren we wat bij de tent en genieten van het dagmenu van
de camping.
2 juni:
De morgenstond heeft hier echt goud in de mond en de natuur
heeft `s morgens "de wilde frisheid van limoenen". De zon is
al snel warm en binnen korte tijd is de dauw vervlogen.
Vandaag is het eindelijk motorweer. Ook voor het eerst
hebben we lekkere thee. Het kraanwater is hier behoorlijk
gechloreerd en goed voor de vaat en de was. Daarom dus
flessenwater aangeschaft en dat smaakt. Van de mieren hebben
we geen last hoewel hier in groten getale en in alle soorten
en maten aanwezig.
Vandaag willen een mooie toer maken met de motor en
hieronder staat die route.
We
willen er een echte motorrit van maken en duiken alleen even
van de weg om langzaam door
Sagres te tuffen. In Vila
do Bispo bekijken we wel even het oude kerkje waarin een o.a
een fraai 16de/17de eeuws houten Mariabeeld is te
bewonderen. dan de N268 op richting
Aljezur. Wat een
prachtig asfalt en wat een mooie weg voor een motorfiets.
Splinternieuw met mooie bochten. Hier en daar nemen we een
zijweggetje richting kust. Prachtige rotskusten die van
bovenaf een majestueus uitzicht bieden. Hieronder staat een
soort uitloper van die N268 helemaal naar het uiterste
puntje en hogerop kan dat ook o.a. op de N3001-1. In Aljezur
genieten we van heerlijke, gegrilde zwaardvis, met de
bekende aardappeltjes en salade. daarna toeren we naar
Odemira en beleven een schitterend stukje Portugal naar
Monchique en tenslotte over Silves weer terug naar
Armação. voordat wij naar Silves rijden besluiten we nog
even door Portimão te rijden om het te verkennen. Dat valt
dan weer wat tegen vanwege de vele appartementen en
torenflats. Het voorfront bij het strand ziet er naar zee
kijkend weer prachtig uit. De boulevard is natuurlijk wel
levendig met de vele eetgelegenheden en winkeltjes. Dat is
eigenlijk overal hetzelfde.

Leuk
om in de vroege avond te flaneren en een versnapering te
nemen. Silves blijkt een stadje dat wij wat nader
willen bekijken later deze week. In Portimão gingen we op
wat spekgladde keitjes vorstelijk onderuit. We stonden al
bijna stil toen een voor ons rijdende auto plotseling vol in
de remmen ging. Ik dacht rustig bij te remmen met de
voorrem, maar het voorwiel klapte meteen weg. Gelukkig geen
schade, ook niet aan onze eigen buiten- of binnenkant. Na
Silves hebben we de weg naar de camping even "afgeraffeld"
om het stof van de motor te blazen. Het campingrestaurant
redde ons weer van zelf koken. Een geslaagde dag.



De
volgende dag is het erg warm en wij besluiten om het
kalmpjes aan te doen. We moeten naar Albufeira om een nieuw
glas voor de gaslamp te halen. We maken er nog een aardige
toer van door alles "binnendoor" d.w.z. zoveel mogelijk van
de N125 weg blijvend.
Op
deze manier hebben we nog een aardige ochtend met koffie in
Guia. Na de middag gaan we naar de boulevard in Armação voor
wat verkoeling met een mooie pils. Als de barbecues worden
aangestoken gaan we naar een Italiaans restaurant. Dat valt
behoorlijk tegen want het is een soort Portugees?Italiaans
waarbij het vlees ook nog een type schoenzool is. We komen
daardoor in gesprek met de ober die grote belangstelling
voor de Yamaha heeft. Na een extra grote ijscoupe als
goedmakertje voor het vlees komen tot de uitruil van
T-shirts. Zelf heb ik er een van de KNMV Herfstnachtrit en
van hem krijg ik er een van zijn motorclub. Later stuur ik
hem nog een pet en een T-shirt van motorclub "Ons
Genoegen". Hij heet José Jão Brito en woont
dan in Alcantarilha. Wij beloven hem om volgend jaar terug
te komen als hij zijn eigen zaak heeft. dat het pas vier
jaar later zou zijn, konden wij toen nog niet bevroeden.
De
eerste week zit erop en morgen zullen we richting
Lissabon trekken. We hebben een camping uitgezocht in de
buurt van Mafra. We hebben een aardige indruk
gekregen van de Algarve en zullen dit "volgend jaar" eens
wat langer bekijken.
terug naar boven
![]()
PORTUGAL 1994