De comateuze toestand werd tegen negen uur opgeheven. De morgen had een gouden tandje in haar gebit en na
het poedelen kon ik aanvallen op het ontbijt dat door de kids was klaargezet. In de loop van de morgen werd er wat gekeuteld met de buurkinderen en Mila, waarna werd besloten tot een gang naar de Pont du Diable gelegen juist vóór Thueyts. Een aardige maar steile afdaling waarvan de beklimming voor Linda iets teveel was gevraagd. De omgeving is vrijwel onveranderd met 26 jaar geleden en nog altijd scheen het zonnetje. Dat zou zo blijven tot na de koffie en de snacks van de cafetaria naast het restaurant Les Marronniers. De tosti was vrijwel koud en de sla van de asiette Provençal zoiets als bijna rot, maar voor de Franse keuken kon het ermee door.
Daarna sloegen wij per auto aan het zwerven door de omgeving waarbij een tocht door de wolken op 1400 meter en een geweldige bak regen niet ontbraken. Dit was al voorzien op een paar weerkaarten voordat ik uit Zwijnoord vertrok en die klopten helaas. Het avondeten bestond uit rijst met kip door chef-kok Sandor bereid.
De koffie zijn we boven gaan nuttigen waarbij een wilde greep naar de ijskaart niet uit kon blijven, Gelukkig zaten wij droog op het terras want ook op dat moment vond de oude bekende Pluvius het tijd om de sluizen open te zetten.
Dit heeft tot gevolg dat ik morgen de tent etc. nat in moet pakken. Jammer, maar in de Pyreneeën zal het droog zijn dus dat komt ook wel goed. Voor de rest een luierdag want ik had woensdag de 4^de aangezien voor dinsdag en dus kon ik vandaag bij de meute blijven. Morgen dus de rit naar Mirepeisse nog op Frans territorium, maar in een beter en zeker droog gebied volgens de weerkaarten.

                                        
 A bientôt. Vuurwantsen