Naar Mirepeisset 02-07
De kaart krijgt u in twee gedeeltes om een al te grote plaat te vermijden. Het eerste deel loopt tot plm. Banassac en vandaar gaat het zuidwaarts. Niet over de A75 maar vrijwel geheel binnendoor. De kenner ziet onmiddellijk het enorme aantal bochten dat in deze route ligt. Het zou een wondermooie motordag worden.                                  
Vannacht heeft het onbehoorlijk geregend, zodanig dat ik een aantal keren wakker werd.                        
                                              Om kwart voor zeven was het droog en ik besloot de dag eens te gaan bekijken. Dat viel redelijk mee. De camping lag er redelijk droog bij en de lucht beloofde met wat blauwe plekken veel goeds voor vandaag. Achteraf kan ik nu om een uur of half zeven in den avond zeggen dat die belofte geheel is waargemaakt. Afgezien van een wat vlagerige wind was het uitstekend weer om te rijden. Eerst maar weer wassen, scheren en meer van die onzin die nooit ophoudt. Tegen acht uur was la famiglia wakker en zaten wij te knagen aan een korstje brood. Daarna ging ik met Sandor en Mila even naar de supermarché om o.a. een verlengsnoer te kopen want ik had dus inderdaad niet alles bij mij.
Na de cappuccino die totaal niet te pruimen bleek, steeg ik om 10 uur op om aan de mooiste rit van mijn motorleven te beginnen, maar dat wist ik toen nog niet. Via de N102 naar Aubenas en vervolgens de D751 overgaand in de D104a en daarna kon het feest beginnen met de D901. Tot aan de aansluiting met de A75 is het één groot feest van bochten in alle soorten en maten. Er kon op het scherp van de snede en alleen de zijkanten van de band gereden worden omdat er vrijwel geen verkeer was. Bij elkaar een kilometer of 80 ultiem genieten voor een motorrijder. Ik kan gerust zeggen dat dit inderdaad de mooiste rit tot nu van mijn leven was.
                        Chateau du Champ (Lozère)

Eenmaal op de A75 vond ik daar al snel niet veel aan en ik besloot mij weer aan het binnenwerk te wagen. Dat heb ik tot het eindpunt laten duren waarbij steeds die A75 wel even in het oog kreeg en hem soms kruiste. Waar er aanleiding toe was, stopte ik voor een paar foto`s en een bakkie met krwassantje. Ergens bij Lodève had een ingeblikte piloot zijn auto in een greppel en tegen een boom geparkeerd. Volgens mij waren alle Jan Darmes uit de streek erop afgevlogen want het wemelde van die gasten. Dan kan ik weer op het gas was mijn gedachte en los ging het weer. Een paar kilometer verder was de sjooffeur van een oude Peugeot J9 de weg kwijt geraakt en stond tussen de druivenstronken geparkeerd. Hier en daar een deur en nog wat losse rommel en hier stond blijkbaar de rest van de Darmen. Daarna heb ik ze niet meer gezien.
En over de nieuwe brug bij Millau moet ik ook nog eens.......
Plotseling reed ik naast het Canal du Midi en bij Capestan waar veel bootjes en schepen liggen, meerde ik af bij een restaurant. Ik kreeg de bestelde petit café maar ik moest het veld ruimen voor een groep en kreeg geen eten. Rare jongens en meiden die Fransen. Op de mij bekende cynische wijze maakte ik mijn ongenoegen kenbaar maar de Sjanie Dark bleek een harnas te dragen, ergo conclusio kon ik weg. Van een fraaie Engelse kreeg ik nog een half stokbrood met kaas aangeboden waar zij geen ruimte meer voor had maar op dat liefdesaanbod kon ik helaas niet ingaan. Ik ben geen klosjaar en bedankte haar verder zeer vriendelijk.
Op naar het einde van de rit Mirepeisset. Daar landde ik om half vijf bij Camping Le Val de Cesse en werd hartelijk welkom geheten door een vrolijk zwangere Hollandse, geboortig uit Gouda en uit Assen naar Frankrijk gevlucht. Hier woont zij met vriend nu een jaar of vier en zeer tot genoegen. Zij reikte mij nog een leuk restaurant aan en daar zal ik mij vanavond eens verlustigen aan een fraai stuk vlees en een lekker glaassie wijn. Het is nu een uur of zeven, de huid is gesopt en de tekst is getikt net als ik. Nu nog de foto`s overladen en dan kunnen we ons opmaken voor diner, nacht en het reeds bestelde ontbijt in de kantine. Daarna gaat het crescendo naar de aanloop van de Pyreneeën waar ik 345 kilometer over mag doen tot Font Romeu.

Ergens onderweg kwam ik het plaatsje Le Caylar tegen. bij afrit 49 van de A-75 en een kruispunt met de D9-D155-D142. In het centrum staat een boom die dood is gegaan  en  men heeft er een kunstig houtsnijwerk van gemaakt. Even googelen leverde de volgende tekst op: