Rome dag Vier (en de rest)

Dat werd dus inderdaad wandelen door van de jeugdherberg Foro Italico via o.a. de Viale Angelico naar het Vaticaan te gaan waar wij de Sint Pieter met een bezoek gaan vereren.
De Vaticaanse heuvel lag van het oude Rome uit gezien aan de overkant van de Tiber, tot het midden van de 9de eeuw buiten de muren van Rome. Tot aan de dagen van Nero vormden de lager gelegen gebieden daar een stinkend moeras. Naarmate de bevolking groeide werd zelfs dit gebied meer waard. Een deel werd kerkhof en op een ander gedeelte bouwde Nero zijn reusachtig circus. In dit circus zou omstreeks het jaar 64 de apostel Paulus zijn gekruisigd. Volgens dezelfde overlevering zij Petrus op het naburige kerkhof in een eenvoudig graf zijn begraven.
Toen Keizer Constantijn de eerste groet christelijke kerk wilde bouwen, koos hij deze plaats uit en bouwde boven de tombe van de Heilige Petrus de Basilica di San Pietro. Hij stond voor een geweldig karwei: Om het gebouw op het hellende terrein op te richten, moest er een enorm plateau worden ontworpen. Bij dit karwei werd het Romeinse kerkhof bedekt met puin en aarde. De basiliek van Constantijn heeft het tot ca. 1600 uitgehouden. Bramante was de eerste die aan de bouw van de nieuwe Sint Pieter heeft gewerkt. De oude basiliek is volledig afgebroken. Michelangelo wijzigde de tekeningen van Bramante en bekroonde de kerk met een koepel, waarbij hij zich liet inspireren door de koepel van het Pantheon.
Na de dood van Michelangelo voltooide Della Porte de koepel in twee jaar, 1588/89. In afwijking van Michelangelo verhoogde hij de koepel.

Dit is een zeer beknopte en onvolledige beschrijving van de bouw. Hiervoor kun je het beste op de link hierboven in het rood klikken. Je komt dan op Wikipedia terecht waar zeer uitgebreid op de materie wordt ingegaan. Bovendien heeft het weinig zin om ons beknopte verhaal over het bezoek aan de basiliek hier weer te geven omdat ook dit uitgebreid wordt beschreven bij Wikipedia. Eén aspect van dit bezoek dient nog wel belicht, de beklimming van de koepel. De toegang daartoe bevindt zich aan de buitenzijde en er moet natuurlijk voor betaald worden.
Het moet gezegd dat het uitzicht over Rome vanaf deze hoogte magnifiek is. Ben je toch in de buurt dan zou ik dit zeker doen. Na afloop van deze beklimming verzamelen wij ons op het bordes vóór de kerk, waar wij even uit kunnen blazen.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie op bezoek gaat bij Google Earth kan zelf op Rome inzoomen en vervolgens op diverse blauwe spots klikken om een leger aan foto`s en andere informatie tegen te komen. Een klein aantal foto`s heb ik er tussenuit "gepikt" en daar staan dan ook de sites op vermeld waar ze te vinden zijn.
                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na dit uitgebreide bezoek aan de Sint Pieter gaan wij via Piazza Venezia naar het Forum Romanum. in de eerste jaren kon men nog vrij over het forum lopen. Dat heeft uiteraard tot de nodige schade geleid en daarom besloot men om alles af te zetten met lage hekjes. Ook loopt er een flink contingent bewaking rond en bij het minste of geringste wordt men tot de orde geroepen door een snerpend scheidsrechtersfluitje. Dat gebeurde voorheen ook wel, maar dan wanneer met name de jongelui meenden ergens op te kunnen klimmen. Het is allemaal best logisch maar voor mij is de aardigheid er toch een beetje af.
In Rome wordt een aardig boekwerk verkocht dat je hier goed kunt gebruiken. Men heeft van de oorspronkelijke gebouwen reconstructietekeningen gemaakt op transparanten die men over de foto van een ruïne of een deel hiervan kan leggen. Op die manier krijg je een aardig beeld van de werkelijkheid hoe het er ooit moet hebben uitgezien. Hier een voorbeeld:
               
               
Een reconstructie van de Tempel van Venus Genetrix, de godin waarvan Caesar beweerde af te stammen.
En ook hier geldt dat een bezoek aan de site van Wikipedia enorm veel werk uit handen kan nemen waar het dit Forum Romanum betreft. Wie dit meeneemt tijdens een bezoek heeft meer dan genoeg informatie.
Ik wil hier volstaan met een opsomming van de zaken die wij individueel en met het Newman College hebben bekeken: zie ook deze link
De tempel van Keizer Antoninus en zijn vrouw Faustina, via de Via Sacra naar de restanten van de Basilica Aemiliana. De Curia waar de senaat bijeenkwam, een paar stappen verder de Lapis Niger waaronder stadstichter Romulus zou zijn bijgezet, langs de boog van Septimus Severus (ca. 200) links van de boog de Rostra, het podium van de redenaars en daar vlakvóór de zuil van Phocas,  een centurion die het in ca. 600 tot keizer van Bysantium bracht. Achter de Rostra bevindt zich de Umbilicus Romae, de navel van Rome een symbolisch middelpunt van het Rijk. Hierbij stond ook het Miliarium Aureum, de vergulde mijlpaal van waaruit de afstanden in het Romijnse Rijk werden berekend.
Restanten van tempels van Concordia, Vespasianus met daarachter het huidige Palazzo Senatorio, het gemeentehuis gegrondvest op de restanten van het oude Tabularium (staatsarchief) met links daarvan nog 8 zuilen van de tempel van Saturnus.
Teruglopend parallel aan de Via Sacra zien we rechts de Basilica Julia (50 v.C.) ernaast de drie beroemde zuilen van Castor en Pollux. Wat verder het popperige tempeltje van de nimf Iuturna, het heiligdom van Vesta en het verblijf van de Vestaalse Maagden. Dan nog de Basilica van Maxentius en daarna de Boog van Titus een herinnering aan de verovering van Jeruzalem waar Mulisch over heeft bericht in zijn Ontdekking van de Hemel.
Daarna moeten we opnieuw betalen voor toegang tot de Palatijn, de heuvel die ca. 50meter hoger ligt.

En op dit punt hervatten we weer onze eigen wandeling. Boven lopen wij door de tuinen (H)orti Farnesiani, die de familie Farnese 300 jaar geleden tussen de ruïnes heeft aangelegd. Onder deze tuinen ligt het nog altijd niet uitgegraven paleis van Keizer Tiberius (14-37 na C.).
Te midden van deze tuinen staat het Casino Farnese, de mooie villa waar de familie vertoefde. Langs een ondiep vijvertje en een wat morsige trap komen we op een terras met uitzicht over het zojuist bezochte Forum Romanum. Daarna naar beneden door de gewelven naar de Cryptoporticus uit de tijd van keizer Nero. Vervolgens gaan we op zoek naar de Casa di Livia, vrouw van Keizer Augustus. In één vertrek zijn enkele (helaas wat vage) muurschilderingen te zien. Vlakbij dit huis van Livia zijn de zgn. paalgaten te zien, sporen van de hutten van Rome`s oudste bewoners.
Na wat klimmen en dalen betreden we de ruïnes van het Pyristylium (tuin met fonteinen en zuilengang) van het paleis van de Flavische Keizers. Rechts achter het museum hebben we uitzicht op het Circus Maximus. Over de resten van de Domus Flavia wandelen we verder naar het merkwaardig diepgelegen park
(stadion?). terug langs het paleis en baden van Septimus Severus. vervolgens weer de Titusboog en na de uitgang staat dan links nog de boog van Constantijn. Het verval van de Romeinse bouwkunst wordt bij deze boog uit het begin van de 4de eeuw al duidelijk. Verschillende reliëfs zijn "geleend" van andere bouwwerken.
Hierna gaan we naar het Colosseum, het bekendste amfitheater uit de oudheid. Inde nabijheid stond een kolossaal beeld van Nero, vandaar de naam Colosseum. Op straat geeft een vierkant aan waar het beeld heeft gestaan. Ondanks de eeuwen durende beschadigingen is het Colosseum nog steeds een imposant bouwwerk. Een middeleeuwse paus liet in één jaar 2300 wagonladingen marmer wegslepen en pas in de 18de eeuw werd die plundering stopgezet uit respect voor het christenbloed dat hier gevloeid zou hebben. Binnen kijk je, omdat de vloer is weggehaald direct in de gangen die naar de verblijven van de gladiatoren en wilde dieren leidden.

Als je hier boven in het Colosseum staat en je laat al de filmbeelden die je kent en alle verhalen en geschiedenissen die je hebt gelezen in gedachten de revue passeren dan moét je wel onder de indruk raken van dit monument.
En dat geldt eigenlijk voor iedereen want hoewel er soms vele honderden tegelijk hierbinnen zijn, is het vaak indrukwekkend stil. Vanaf een bordes boven de ingang sta je daar met heel veel mensen in dat imposante geheel te kijken, de gangen, de kamers, de gewelven en je ziet de gladiatoren lopen en je hoort de wilde dieren en het gejammer van slaven, het gejuich van mensen.......bijna hoor je ze, zó aanwezig zijn hun geesten nog. Dat alles in schrille tegenstelling tot het circus buiten, het geraas van het verkeer en het mallotige gedoe van de nepgladiatoren die toeristen bespringen en intimideren als ze het wagen zonder beloning een foto van hen te maken. Een lachwekkende vertoning die niets te maken heeft met de stilte die binnen heerst. In feite een soort ontheiliging van deze plek. Maar ja, ik ben dan ook geen gewone toerist, denk ik.

Aan de overkant zijn wat grote terrassen waar je tegen een onverwacht redelijk prijs een espresso of een andere lafenis tot je kunt nemen. Het is aardig om hier te zitten en naar dat enorme gebouw te kijken met rechts de kop van het Forum en daarvoor het langs suizende verkeer en de slenterende, vermoeide, soms kibbelende toeristen. Maar de dag is nog niet vol. We gaan opnieuw op pad, nu naar de Via Cavour te bereiken vanaf Piazza Venezia over de Via dei Fori Imperiali; daar gaan we linksaf. Wanneer wij aan onze rechterhand een romantisch gewelfde trap ontwaren, beklimmen we deze. Daarboven verrijst dan de kerk van San Pietro in Vincoli, Sint Pieter in de Boeien, omdat onder het altaar de boeien van die apostel bewaard worden. De meest aandacht gaat hier uit naar een monumentaal beeld van Mozes, gemaakt door Michelangelo.
Het beeld: Mozes komt terug van de berg Sinaï met de stenen tafelen en treft de Israëlieten aan, terwijl zij het gouden kalf aanbidden. Door de aderen en pezen die opzwellen onder de huid lijkt het beeld te bonzen van woedend leven. Zijn opgewondenheid spreekt het meest uit zijn gezicht en handen. Zijn rechterhand steunt op de stenen tafelen, maar de vingers spelen en woelen tegelijkertijd in de krullen van zijn lange baard; zijn linkerhand houdt hij onwillekeurig voor zijn lichaam om zijn teleurstelling en woede te ververgen. Men moet hierbij bedenken dat het beeld bedoeld was voor een 13 meter hoog monument en dat men Mozes vanaf beneden zou moeten bekijken.

We vervolgen onze weg en bij de Via d. M. Maggiore gaan we naar de bekende Santa Maria Maggiore, gelegen op de top van de Mons Esquilinus. Aan de absiszijde, op de Piazza dell Esquilino, staat een obelisk uit het mausoleum van Augustus. Op het plein vóór de basiliek staat een zuil uit de basilica van Maxentius op het Forum Romanum. Paus Paulus de 5de plaatste in 1614 hierop een Mariabeeld. De campanile, klokkentoren, is de hoogste in zijn soort in Rome. De bouw van de kerk is begonnen kort na het concilie van Ephese in 431. Paus Sixtus de 3de (432-440) besloot de kerk te bouwen op de Esquilinus, omdat in zijn tijd nog vele vrouwen een tempel van de moedergodin Juno Lucina bezochten die hier stond. Hij wilde hiermee de heidense cultus door een christelijke vervangen. Het interieur is van een in klassieke stijl gebouwde basilica. 44 sublieme zuilen aan weerszijden van het schip. Deze zijn verbonden door een architraaf, niet door bogen; op de grond ligt een Cosmatenvloer met schijven serpentijn en purpersteen. Aan het plafond schittert het eerste goud uit Zuid Amerika, dat Columbus meenam voor Paus Alexander V1 Borgia. Een bijzondere familie met een karakteristieke overdaad die zichtbaar is in het altaar. Een massa jaspis, agaat, amethist en lapis lazuli bevat in het midden het archeiropoieton (betekent: niet door menselijke handen gemaakt) van Maria met kind. Dichtbij het hek van het hoofdaltaar vinden we nog de grafsteen van Bernini.
Na deze kerk gaan we in noordelijke richting naar de Mons Quirinalis dat vóór 1870 het buitenverblijf van de Pausen was. Daarna werd het koninklijk paleis en nu is het de residentie van de president.
Midden op het plein staan beelden van Castor en Pollux,   
 (Bovenstaande foto`s staan op Wikipedia met info) kolossale kopieën van Grieks origineel afkomstig uit een thermencomplex. De namen van Phidias en Praxiteles zijn een onjuiste toevoeging uit de 16de eeuw. Het plein staat ook wel bekend als "monte cavallo". Het plein wordt aan drie zijden door paleizen omsloten, de 4de zijde biedt een prachtig uitzicht.

Het zal duidelijk zijn dat de dag hiermee weer zeer goed gevuld was en voor wat betreft het excursiegedeelte ten einde liep. De onderstaande foto`s horen bij die zes reizen en het maakt niet uit in welk jaar we ze willen plaatsen. Wanneer de bus of tram ons in de steek laten, of indien er bekeken moet worden waarheen wij moeten, is de stadsplattegrond van grote waarde. Na alle inspanningen is het dan goed even een pauze te nemen, in dit geval op het plein vóór het Pantheon. Naast het fraaie kleedje had de ober de muren ook wel even kunnen kwasten, maar tegen het spuitwerk van de jeugd is geen kruid gewassen.
Dat is voor mij ook een opmerkelijk verschil geworden. In het eerste jaar zag je vrijwel nergens graffiti, maar later waren behalve de muren in de hele stad ook de beelden op openbare plaatsen zoals de Villa Borghese niet meer veilig. Erg jammer.

 

 

 

 

Tot zo ver de lappendeken van de zes Romereizen die door ons zijn gemaakt. De dagen hierna werden gevuld met een even druk programma en de hoofdpunten staan hieronder:

Dag 5: Een bezoek aan Ostia Antica, de voormalige havenstad van Rome die nu een paar kilometer landinwaarts ligt. Hiervoor maakten wij gebruik van de mogelijkheid om op de weekkaart met de trein te reizen die naar de verschillende voorsteden rijdt van Rome. Deze oude stad was in de 3de eeuw vC. niet meer dan een militair kamp, gewoontegetrouw doorsneden door twee haaks op elkaar staande straten, de decumanus maximus en de cardo maximus. Deze straten zijn nu nog duidelijk te onderscheiden.
Vanaf plm. 1900 worden hier archeologische opgravingen verricht. Te bekijken zijn allerlei zaken zoals resten van tempels, mozaïekvloeren een Romeinse latrine, een thermencomplex  en niet te vergeten een heus theater.
Hierna sporen we terug naar Rome voor een bezoek aan de Galleria Borghese.
Dit fraaie museum is gedurende een aantal jaren geheel gerestaureerd en sinds een paar jaar weer voor publek toegankelijk. Als je het wilt bezoeken is het verstandig om de eerste of tweede dag van je verblijf in Rome even kaartjes te gaan reserveren, want zomaar even op een dag naar binnen is niet mogelijk. In de Galleria Borghese zijn schilder- en beeldhouwwerken uit de Renaissance, de Barok en het Classicisme. Ook zijn er beelden uit de Oudheid. De bekendste beeldhouwwerken zijn van de barokkunstenaar Bernini. o.a. Apollo en Daphne, Aeneas met zijn vader Anchises op zijn rug, de David en de Roof van Proserpina. Uit het classicisme is er bekend werk van Canova. Prachtige schilderijen      
  Paoline Napoleon van CANOVA                van   o.a. Rafaël, Botticelli, Correggio, Titiaan   Apollo en Daphne
                                                                    en Carravagio. 
 
Dag 6: Dit is de dag waarop wij het Vaticaans Museum zullen bezoeken. Dat betekent vroeg vertrekken want om 08.45 moeten we voor de deuren van het Vaticaan staan.  In dit museum bevindt zich een enorme particuliere verzameling, verspreid over een waar doolhof van galerijen en zalen, die door hun decoraties vaak al musea op zich zijn. Sommige zalen zijn al zes eeuwen oud. We gaan omhoog via een opmerkelijke dubbele spiraaltrap, waar de stijgers geen dalers ontmoeten.
Het voert hier te ver een beschrijving te geven van alles wat  hier te zien is, het is eigenlijk teveel. Dat is ook wat je bij mensen werkelijk ziet gebeuren, het wordt teveel ineens. Na de Sixtijnse Kapel loopt men met een vol hoofd  zonder nog werkelijk te kijken door de gangen en zalen zonder nog iets op te kunnen nemen.
Het is eigenlijk een verademing om buiten te komen en even geen kunst te zien. Raadzaam dus om via internet, of de bibliotheek van tevoren een selectie te maken van wát je wilt zien en zo mogelijk meerdere keren dit museum te bezoeken.        mediatheek.thinkquest.nl
Deze afbeelding kent iedereen wel  en ik heb hem even geleend omdat dit een schone versie lijkt van na de restauratie. Zelf heb ik er ook een gemaakt vóór die restauratie terwijl dit uitdrukkelijk verboden was. Gewoon de camera op je knieën en zonder naar boven te kijken van tevoren mikken, de spiegel van de reflexcamera vastzetten en op de gok belichten.
De schilderingen waren toen echt veel donkerder dan nu.

Vanaf het Piazza San Pietro gaan we met de beruchte zakkenrollersbus 64 naar het eindpunt bij Stazione termini. Daar, bij de Thermen van Diocletianus gaan we nog een kijkje nemen in de Santa Maria Degli Angeli.
In de goed bewaarde aula van het frigidarium van Diocletianus heeft Michelangelo deze kerk ingericht. De kerk beslaat slechts de helft van het frigidarium dat omzoomd werd door 4 kleine, overdekte baden en nog wat andere vertrekken. Ernaast lag een openluchtbad van 3000m². In 1749 is het oorspronkelijke middenschip tot zijbeuken gemaakt en de zijbeuken tot middenschip(??)
Nu betreden we de kerk door het caldarium, het hete vertrek en daarna komen we in het oude tepidarium of warme bad. Dan komt men in het weidse transept, oorspronkelijk het frigidarium en het schip van Michelangelo.
Er zijn 8 rode granieten zuilen die een weergaloos gewelf dragen. Hoewel Michelangelo gedwongen was het vloerniveau twee meter omhoog te brengen, zijn de zuilen nog altijd 15 meter hoog bij een doorsnede van 2 meter. Paus Clemens de 11de gaf in 1702 opdracht om een 46 meter lange meridiaan van Rome aan te brengen in de vloer, de Linea Clementina. Door een opening in de muur schijnt de zon `s middags om twaalf uur zonnetijd op deze bronzen streep.

Al met al weer een drukke dag die met de school eindigt in de kantine van de jeugdherberg. De jeugd heeft blijkbaar weinig last van al deze inspanningen want na het eten verdwijnen zij rapido terug naar de stad.
Soms gaan wij ook die kant op maar de vermoeidheid maakt een bezoek aan een naburig café wel zo comfortabel.
Het langwerpige gebouw onderaan links van de Via Lungo Tevere is de jeugdherberg. Daartegenover het eveneens witte gebouw van de Carabinieri. Naar boven zien we diverse Olympische arena`s en als mijn geheugen mij niet bedriegt konden wij bij IL Barcone onze dorst lessen.
Het beeld is natuurlijk van Google Earth. Met de familie waren wij met de caravan op een camping binnen de ringweg van Rome beland. De camping verzorgde met een busje het vervoer naar een treinstationnetje in de buurt, het 600 lire lijntje van Prima Porta, waarmee wij naar het eindstation reden Roma Nord-Acqua Acetosa en dan doorliepen naar het eerste metrostation  en vandaar naar het centrum van Rome.

De "Happy Camping" biedt allerlei mogelijkheden voor een verblijf. Van een plaats voor je tent en caravan tot het huren van diverse onderkomens. Ze hebben een behoorlijke kantine waar eenvoudige maar goede maaltijden worden geserveerd indien je niet in de stad kunt of wilt blijven. De baas spreekt vijf talen vloeiend en het personeel kan goed uit de voeten met Frans en Engels. De kleine plaatsjes in de omgeving kennen uiteraard ook de nodige restaurantjes waar je heerlijk kunt eten tegen aanmerkelijk lagere prijzen dan in Rome zelf. Om het met zes volwassenen een beetje betaalbaar te houden en toch ook helemaal je eigen gang te kunnen gaan, vonden wij dit een mooie oplossing. De reis verliep ook voorspoedig omdat wij met drie chauffeurs waren. Bovendien hadden we twee grote kerels bij ons om Gerda met rolstoel en al overal doorheen en naartoe te rijden. Vele grote ogen waren ons deel als Gerda zittend in haar rolstoel de roltrappen op en af ging in de metrostations. En omdat het in Rome vrijwel altijd omhoog of omlaag gaat waren deze extra handen meer dan welkom.
 
De 7de Dag en laatste bracht ons langs de machtige Thermen van Caracalla, 10 hectaren groot. Dit complex bevatte badhuizen, een sportschool, een bibliotheek, kunstzalen en vergaderruimten. Het geheel bleef in gebruik tot kort na 500 nC. de grote aquaducten het begaven en de watertoevoer dus ophield. We passeren een oude stadspoort de Porte San Sebastiano, die deel uitmaakt van de muur van Aurelianus. Deze muur is 19 kilometer lang en het werk van Keizer Aurelianus die van 270-275 regeerde. Daarvóór had Rome het zonder wallen en muren gedaan bij gebrek aan vijanden.
Ons doel is de Via Appia  die dateert uit 312 vC. en is genoemd naar de bewindsman Appius Claudius. De weg was een echte "snelweg", een van de vele die naar Rome leidden. Deze weg naar het zuiden vindt zijn einde in Brindisi. de post reisde hier met een snelheid van plm. 60 km per dag. Omdat de Romeinen hun doden begroeven langs de uitvalswegen, zijn er ook langs de Via Appia vele grafmonumenten. Het grote monument van Caecilia Metella, schoondochter van de rijke politicus Crassus (1ste eeuw v.C.) is er één van. Vlak achter dit monument ligt in het veld de laatste grote renbaan van de keizertijd, het Circus van Maxentius (300nC.)
Hierna nemen we een kijkje in de San Sebastiano, links van de weg. Het plafond heeft houtsnijwerk dat gemaakt is door een Nederlander, Van Santen, alias Vasanzio. Links ligt het beeld van de met pijlen doorboorde martelaar, de heilige Sebastiaan een ontwerp van alwéér Bernini.
Als laatste brengen wij een bezoek aan de Catacomben van San Callisto.
Voor de christenen in de Oudheid dienden de catacomben als begraafplaats en toevluchtsoord. hier bij de Via Appia bood de zachte lavasteen volop gelegenheid de onderaardse gangen uit te breiden tot ware labyrinten. De lichamen van de doden werden in nissen gelegd, waar men tegels voor plaatste, soms versierd met eenvoudige symbolen. De archeoloog De Rossi heeft in 1854 dit onderaardse Rome weer ontsloten.

Een wandeling naar de bushalte brengt ons weer terug in de gewone wereld van alledag. En het heeft veel gedrang en ander voeten in aarde voor wij weer terug zijn in de jeugdherberg of op de camping.
Met recht een lappendeken van jewelste. De voetstappen zijn niet te tellen evenals de kilometers.
Ontzettend veel is er gezien en beleefd. En ook al ga je als supertoerist alleen maar naar de highlights en de hotspots kijken dan nóg word je door deze stad overweldigd. Ondanks alle negatieve aspecten van deze tijd met rovers, dieven, zakkenrollers, graffiti, vuil, drukte, junks, soms de warmte en de uitlaatgassen is het dóór dit alles heen kijkende de eeuwige stad waar geen ander tegenop kan. Londen, Parijs, Berlijn noem maar op. Ze hebben allemaal hun grandeur, hun geschiedenis, hun verhaal, hun stijl en alles wat Rome ook heeft maar Rome is Roma Aeterna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hé jongens en meiden, jullie ook allemaal bedankt. Ik vond het mooi reizen met jullie en ook alle andere jaargangen. Het zal niet meer gebeuren, want die tijd is over maar ik hoop dat jullie op een of andere manier hier nog eens terug zullen keren met jullie eigen kinderen of jullie eigen leerlingen. Mij deed het ontzettend veel plezier om te zien dat mijn zoon Sandor met zijn vrouw Linda hun huwelijksreis in deze stad hebben doorgebracht.
Ik zou het leuk vinden om onverwacht een reactie van één van jullie, of liever nog allemaal, te krijgen via deze site. Ik hou het in de gaten.
 

                                                                                           

                                                                            terug naar boven