Rome Reizend Met........Ander Ongerief!!

Ja dat werd reizen met de trein. Al jaren zit je in een auto of op een motor en dan mag je mee naar Rome maar wel met de trein. De trein? Wat is dat ook alweer? Okay, een makkie want je gaat zitten en wegwezen maar. De eerste indruk is er een van dat zal wel meevallen maar dan dringt de werkelijkheid door als je hoort dat we zo`n 24 uur onderweg zullen zijn. Dat betekent dus ook dat je door de nacht zult razen met een nachttrein. Je denkt dat het wel mee zal vallen want je bent tenslotte ploegendienst gewend.
                               Zou je een keertje slecht slapen is er nog niets aan de hand.
                               Het is allemaal een beetje vaag, ik zal wel zien.

De afspraak is om in de middag op het station van Breda te zijn. Gerda brengt mij met mijn bagage weg en we nemen nog een bakkie boven in het restaurant. Van lieverlede zie ik wat bekenden binnendruppelen en vanzelfsprekend zijn al die jonge gasten met bezorgde ouders en bagage leden van de groep. Als Antonius arriveert, daal ik af naar het perron en ga handen schudden. De meeste jongelui heb ik al eens gezien omdat ik één keer naar het Newman ben geweest om een les van Antonius bij te wonen. Als de trein arriveert, is het instappen geblazen en een plaatsje zoeken. Uiteraard is er een aparte coupé voor de begeleiders hoewel dat in de latere reizen niet altijd het geval zal zijn. In alle gevallen is het eerste deel van de reis een traject naar Köln waar wij over zullen stappen in de nachttrein naar Rome.
Die overstap vergt altijd de nodige tijd waarbinnen we even in het winkelcentrum een kopje koffie kunnen drinken. Daar begint ook de eerste taak, het bij toerbeurt bewaken van de bagage. Dat is in Köln niet een moeilijke taak maar op Italiaanse stations is dat wel anders. Daar is het zaak om ogen in je achterhoofd te hebben en je niet af te laten leiden door wat er rondom je gebeurt. Een grote berg bagage is natuurlijk aantrekkelijk en in de meeste gevallen blijf ik dan ook niet alleen bij zo`n berg. Tussendoor even wat geld pinnen is ook een kwestie van oppassen. Met het grootste gemak word je van links aangesproken en van rechts door een ander benadert. Snel reageren en zowel links als rechts afsnauwen werkt prima. Maar over het geheel van de reizen genomen, viel het allemaal wel mee.

Eén incident is mij wel bijgebleven omdat ik daarbij zo ongeveer mijn longen uit mijn lijf heb gelopen.
Bij een van de terugreizen waren wij wat vroeg bij Termini, het hoofdstation van Rome. In de buurt van zo`n station wemelt het natuurlijk van de vreemde vogels, zwervers en andere desperado`s. In het zonnetje hadden wij ons op een gazon gedrapeerd en wat waarschuwingen rondgezonden om vooral op je spullen te letten.
Toch ziet er dan iemand kans om een jas te pikken waar de reispapieren in zitten. Bij ontdekking daarvan zit er maar één ding op en dat is aangifte doen bij de policia. Die taak nam ik op mij. Samen met de getroffene en de bagage, zowel die van mij als van haar, schoot ik een agent aan op het station die mij naar een kantoor in de buurt van het station verwees. Daar waren twee rechercheurs aanwezig die mij verwezen naar een questura in die en die straat. Maar wél met de bagage want die konden we nergens even parkeren. Ik heb nog nooit zo afgezien als tijdens die tocht. Je Italiaans kan dan wel van pas komen voor een goede afwikkeling, tegen de helling op met een kilo of dertig weekendtas is vreselijk afzien. In de questura waren wij natuurlijk niet de enigen. Een wat ouder Nederlands echtpaar was ook van geld en papieren afgeholpen en dat was erg triest. Maar wij hadden erge haast om weer op tijd bij de groep en de goede trein te raken, dus kregen wij voorrang dankzij hen. Uiteindelijk kregen wij onze aangifte en raakten in sneltempo op tijd bij de trein. Maar de pijn in mijn bast en schouders is bijna nóg voelbaar.

Alle reizen verliepen eigenlijk hetzelfde. Er was steeds een slaapcoupé op de heenweg met de mogelijkheid aparte bedjes te maken van de banken. Twee rijen van drie boven elkaar. De eerste keer nam ik de bovenkooi maar dat was meteen de laatste keer. Alle kwalijke dampen verzamelen zich in het bovendeel en een knallende koppijn was het resultaat. Een raam openzetten is dan geen optie voor de medepassagiers vanwege het geraas. Alle volgende keren koos ik dus voor de onderste laag.
Eén bijzonder aspect heb ik nog wel. Op één van de reizen waren wij met vijf Nederlanders en één Duitse. Mag u raden welke taal er werd gesproken tijdens deze trip zolang zij hierbij aanwezig was. Juist ja, Duits.
Zo slapen viel eigenlijk wel mee. Alleen was er in de nacht altijd de stop bij Dommodossola.
Het eerste stationnetje na Zwitserland. Enig geruk, getrek en stoten van de trein tijdens rangeerwerk is dan je deel. En éénmaal was het station bedekt met een dun laagje sneeuw, een aparte ervaring.


Dan zijn er natuurlijk ook de nodige anekdotes te vermelden. Op een keer zie ik dat de beoogde trein bij een overstap in Milaan op een ander perron aan zal komen. De tijd drong al en de halve boel ging aan de hol naar die trein. Snel instappen en wegwezen leverde op dat de andere helft nog op het station stond. In de trein bleken wij in een luxe uitvoering te zijn gestapt met allemaal hele dure en hele zure forenzen.  Zure omdat zij door een stel Hollandse zwervers in hun ochtendkrantje werden gestoord terwijl wij de luxe opslag niet eens hadden betaald!!! De conducteur behandelde ons weliswaar minzaam maar wel met een knipoog.
Hij begreep de situatie en beduidde ons slechts ons nederig en stil te gedragen. Luxe of niet, uiteindelijk kwam de rest vrijwel gelijktijdig op een ander perron aan op Termini.

Bij aankomst op Termini moeten er nog kaarten van de stad worden gekocht en kaartjes voor de bus naar de jeugdherberg. Het openbaar vervoer is erg goed geregeld voor de toerist. Je kunt een weekkaart kopen voor een luttel bedrag en daarmee van trein, bus en metro gebruik maken. Bovendien heb je het recht om van de treinen naar de "suburbs" gebruik te maken, zoals wij deden naar Ostia Antica, de voormalige haven van Rome. Een ander voordeel is dat in de drukke tijden de frequentie van tram en bus behoorlijk hoog is zodat een bus of tram missen niet meteen een groot tijdverlies betekent.
Ook het in- en uitstappen is goed geregeld. Instappen via de smalle voor- en achterdeur en uitstappen via de dubbele middendeuren. Dat garandeert bijna, ook bij grote drukte een redelijk snelle doorstroming.
Maar het is geen uitzondering als je helemaal klem staat en pas twee haltes verder dan bedoeld je los kunt worstelen. Op bepaalde lijnen leeft dan ook een leger van zakkenrollers waarvoor hevig wordt gewaarschuwd. Daar is maar één remedie tegen. Geld en waardepapieren in een beurs met een koord om je nek ónder je hemmetje. Niets in je zakken en handen op je tas(sen). Zo mogelijk met je rug tegen de achter- of zijkant van de bus als je niet kunt zitten. En in het hoogseizoen zul je bij de questura`s toch rijen mensen zien die beroofd zijn.
 
Op de terugreis was er nooit een slaapcoupé maar een gewone.
De lol daarvan is dat je van de banken één groot bed kunt maken en daar moet je dan met zes mensen op pitten. Slechts één keer heb ik dat een paar uur volgehouden. Voor de rest zocht ik maar een zitplaatsje op in het gangpad bij het raam. Beetje doezelen en knikkebollen is dan je deel en een minder goede dag erna. Maar ik beschouwde dat als een kleine opoffering op zo`n reis. Veel werd vergoed door een goed ontbijt in een restaurant van de Deutsche Bundesbahn. Goed eten en goede koffie maakten dat mijn hoofd wel weer recht stond om de reis af te kunnen maken.

                                                                           terug naar boven