Vandaag kennis gemaakt met de nieuwe groep. Eric, bioloog maar nu IT-man, Mariska onderwijzeres Nederlands aan immigranten, Wim de fietser en ontwerper van apparatuur, en Elly de schrijfster.

Het is weinig zinvol om deze tweede week een beschrijving mee te geven want de ochtendsessies kennen dezelfde opzet als in de eerste week. Wel is het aardig de opeenvolgende talleres te benoemen en een korte beschrijving te geven.

Zondag de 15^de is er weer een rustdag die geen rustdag is voor mij. Via Maria heb ik kunnen regelen dat ik met Ernesto, haar jongste zoon, met de jeep mee kan naar hun kudde schapen die halverwege de Posets - Maladeta staat. Ruim 1000 ovejas die geen geluid maken en lijdzaam wachten tot Ernesto er is.
Eerst verzorgt hij de hond en laat dan de kudde door de corral lopen om te zien of er dode of zieke schapen zijn.
Dan maakt hij aan een kant het hek los en langzaamaan verlaten de dieren de omheining. In een mum van tijd verdwijnen zij in de verte omhoog. Het lijkt wel of zij langzaam oplossen in het landschap. Zelf ga ik lopend naar beneden terug naar San Juan. Al kijkend, genietend en fotograferend daal ik af. De warmte (het zou 32 graden worden) maakt zelfs het lopen naar beneden moeilijk. Uiteindelijk zal ik er ruim vijf uur over doen. Onderweg maak ik nog een sidestep naar de Ermita de Mamés. Een plaats waar ooit een kluizenaar vertoefde die nu nog jaarlijks wordt herdacht. Het is een kleine verzameling huisjes die nu merendeels dienst doen als voorraadschuur voor de boeren. Op zich stelt het niet zo veel voor. Maar okay het is er nu eenmaal. Ik ontmoet daar een jong stel uit Bilbao en een gesprek is gauw aangeknoopt. Weer een kans om je Spaans wat aan te punten. Ik eet en drink wat, want ik moet nog een flink eind. Ik bereik San Juan via de slechtste route die ik kon vinden.
Smal, overschaduwd (dat wel), steil en heel veel losse keien. Elke stap moet ik goed kijken waar ik mijn platbodems neerzet. Mijn voeten doen erg zeer en ik vermoed wel wat blaren, mijn enkels, kuiten, knieën en dijen zijn eveneens pijnlijk. Zo te voelen ben ik toe aan nieuwe schokbrekers en nieuwe veren. De pijn stijgt op tot halverwege mijn rug. Ik heb niet de moed om naar boven te klimmen naar Sanches en ik loop de asfaltweg naar Plan af.
Foute beslissing want de hitte die van de weg af  komt, droogt behoorlijk uit. Uiteindelijk zet ik mijn verstand op nul, stop de pijn en ga over op marinierstempo, gewoon doorbeuken dus.
Tegen het einde moet ik toch nog een stukkie steil omhoog om bij het bier te komen. Heftig. Maar drie grote bieren zijn mijn deel. Ik bestel er meteen twee tegelijk waarvan de eerste binnen twee minuten "verdampt" is. Daarna vergrijp ik mij aan een heerlijke champignonsoep met brood en besluit met een flink glas water met citroen. Ik heb heel brutaal mijn voeten ontbloot op het terras en die blijken ongeschonden. Leve de Meindels. Maar dan moet ik nog een stukkie terug en omhoog naar het hoge deel van San Juan waar mijn habitacion zich bevindt. Een marinierstempo zit er niet meer in en ik bevecht meter voor meter de afstand. Máááár… het was een mooie dag die veel aardige macro-opnames opleverde.

























 

Maandag de 16^de doe ik samen met vier anderen de taller de cocina in de keuken van Casa Anita. Jesús is een goede kok met een lastig gebrek aan zijn stem. Hij kan alleen geforceerd fluisterend spreken. Maar door zeer aandachtig te luisteren lukt het allemaal goed. We maken een Fritada en een witte chocolade mousse.
Het snijden van uien, aardappelen en knoflook komt bij iedereen voorbij. Aan één kant van de keuken bij de spoelbakken is er een magnifiek gezicht op de bergen. Wat een werkplek! Een hele leuke taller, maar omdat ikzelf vrij veel Zuid Europees kook, leer ik niets nieuws maar dat was ook niet de opzet. Werken onder het regime van de Spaanse taal en dat lukte goed. Als kok slaag ik bij Jesús want hij ziet meteen dat ik wel een uitje kan snijden én ik kan hem uit het hoofd de samenstelling van groene pesto geven.

Dinsdag de 17^de is de laatste cursusdag en het laat zich raden dat er een feestelijk eindje komt. Dat feestje is in Casa la Plaza en allen die hebben deelgenomen aan de cursus en allen die hebben meegeholpen in de talleres zijn aanwezig. Daarbij ook allen die ons onderdak hebben verschaft in de appartementen en habitaciones.
Marjanne had een spel waarbij een grote kaart van Nederland met daarop genummerd de woonplaatsen van de cursisten. Via het werpen van een teerling werd bepaald wie kort (moest ik tóch weer gecorrigeerd worden ) iets over zijn stad of dorp mocht vertellen. Een soort mini-minicharla zeg maar. Daarna werd de tafel vol gezet met schotels salade, tapas, brood en een soort Sangría. Daarbij ontbraken de tortilla’s ook niet. Het werd een leuke avond waarbij ook werd gezongen. Roberto en Elena waren de muzikanten. Roberto met een viool en Elena met een tamboerijn. Enige Spaanse liedjes van dit dal werden door de Spanjaarden gezongen en, zoiets kan niet uitblijven, Roberto zette het wereldberoemde “Aan de Amsterdamse Grachten in”. Het Kleine Café aan de haven ontbrak ook niet. En ach, Dikkertje Dap dan ook maar. Tenslotte werd er afscheid genomen van alles en iedereen.

Woensdag de 18^de: Ieder van de cursisten had zo nog zijn of haar plannen. Drie gingen gezamenlijk nog een dag of drie te voet de bergen in. Marjanne zou naar Toledo reizen om een optreden van Roberto met het Orquestina del Fabirol te kunnen zien. De anderen hadden ook hun plannen en Jan had al in zijn hoofd om wanneer het weer niet mee zou zitten linéa recta naar huis te rijden.

      Gastvrouw Maria Ferrer

Dat zou ook gebeuren. Nadat ik om ongeveer 12 uur uit San Juan vertrok, reed ik in mooi weer de tunnel van Bielsa in om er aan de andere kant in de mist (lees laaghangende wolk) weer uit te komen. Redelijk fris kon ik aan een moeizame afdaling beginnen tot ik uit de wolken raakte.
De navigator gebruikend, koos ik voor een route ietsje ten noorden van de grote reuzen de Aspin en de Tourmalet. Een stel Duitse motards die toch naar die grote jongens afsloegen, zwaaide ik na en wenste hen in mezelf sterkte. Kleine weggetjes rijdend helemaal door het binnenste van binnendoor zocht ik mijn weg naar het westelijk deel. Intussen bleef de bewolking laag en later in de middag besloot ik door te rijden naar Parentis en Born in Les Landes. Hier hebben wij vaak gekampeerd en er is ook een aardig hotel voor een luie nacht. Even geen tent meer opzetten leek mij heerlijk.

Donderdag de 19^de: De nacht bracht regen en onweer maar `s morgens was het droog hoewel flink bewolkt.
Wat ik al had besloten, deed ik ook. Na het ontbijt zette ik de FJR op de weg naar huis. Vertrek om 09.15 en aankomst in warm en zonnig weer om 20.00 uur. Niet gek voor een donderdag.

Nuttig, omdat mijn Spaans er enorm door is verbeterd, vooral in het spreken. Bij de conversatielessen in Utrecht én de zelfstudie thuis had ik al redelijk wat opgehaald van de grammatica, maar mijn  spreekvaardigheid vond ik zelf allerbelabberdst. In maart was ik al in de buurt van Malaga, VillaFranco de Guadalhorce, bij mijn broer en daar stond ik soms letterlijk met mijn mond vol tanden.
Meteen al de eerste dag in San Juan was ik maar zo brutaal om tussen de mensen vóór de tienda te gaan zitten en mij voor te stellen met de simpele opmerking: "Hola, que tal? Soy Jan de Holanda y estoy aqui para aprender Español", of woorden van gelijke strekking. En eigenlijk verliep dat die eerste dag toch erg moeizaam, maar elke dag was er wel verbetering en al na een paar dagen verliepen die gesprekjes steeds gemakkelijker. Zelf realiseerde ik mij dat niet zo want ik "struikel" zelf eerder over wat ik fout doe dan dat ik mezelf een schouderklopje geef om wat ik dan goed doe.
Ook het verstaan van de mensen die je ontmoet, is sterk verbeterd. Een van de laatste avonden zat ik op de binnenplaats van Casa la Plaza met drie mannen te praten. De een kwam uit Bilbao en was transporteur, de tweede was leraar geschiedenis en de derde hield het wat schimmig maar ik vermoedde een arts.
En dan blijkt pas hoe je je hebt kunnen verbeteren, want meer dan een uur hebben we over verschillende onderwerpen gesproken en dat waren geen koetjes en kalfjes. Waar ik iets niet verstond of begreep, deden zij ook moeite om te helpen omdat men het zeer waardeert dat je hun taal wilt leren.
Juist dit soort waardering van Spanjaarden zelf gaf mij het gevoel dat het goed gaat en heeft mij ertoe gebracht in september verder te gaan. En mogelijkerwijs zit er volgend jaar dan een hernieuwde kennismaking in met San Juan de Plan en de bewoners. Daar ga ik voor!!