San Juan zaterdag 07-07

Vandaag weer de bekende lesvormen. Als eerste een evaluatie van de dag ervoor, dus praten over kleding, dansen  etc. Daarna de opgegeven teksten met o.a. een rollenspel over Internet Rural. De moeilijkheid daarbij was dat je je even in moest leven in de figuur uit de tekst die je spelen moest. Heel erg goed voor je improvisatievermogen. Daarbij valt mij steeds weer op hoe goed Marjanne luistert, helpt en later uitlegt. Zij stuurt als de beste en de jaren van doceren aan de universiteit zijn hier goed zichtbaar.

Het laatste deel is weer het bedenken van vragen voor het Etnologisch Museum.
Deze taller zal worden begeleid door Maruja . Zij is met de andere dames die betrokken zijn bij dit museum een enthousiaste vrouw die er regelmatig de vaart in zet. Marjanne weet dat op bekwame wijze wanneer nodig wat bij te sturen . Het zijn de vrouwen van dit dorp geweest die zijn gaan werken aan het behoud van de cultuur van dit dal en naar nu blijkt met groot succes.
    
             Waar?
Eén aspect is voor Henny belangrijk en dat ligt in het feit dat wat er in dat museum is, nog maar anderhalve generatie geleden door de mensen werd gebruikt. De ouderen weten dat nog zeer goed. Het is inderdaad heel bijzonder maar tegelijk ook wel logisch. Dit dal is, net als vele andere elders in Europa en de wereld, heel lang zeer geïsoleerd geweest.
Na de “opening” ervan door de aanleg van tunnels en het binnenkomen van moderne apparatuur en communicatiemiddelen, is de teloorgang zeer snel ingetreden. Als je in de omgeving van dit dal rondtoert dan zie je nogal wat dorpen die geheel verlaten en tot ruïne gedegradeerd zijn. Dat had ook hier kunnen gebeuren ware het niet dat met name de vrouwen van dit dal en dit dorp hier iets aan gingen doen. Het bewaren van hun geschiedenis.
Door het ontwikkelen van  een paar vormen van toeristisch bezoek zoals bergwandelingen met o.a. Nimsjoe en zoals wij met ConTacto het volgen van een taalopleiding, willen beide organisaties ertoe bijdragen dat meer mensen zien dat dit dorp een boeiende geschiedenis heeft en de moeite van een verblijf meer dan waard is.

De grootste moeilijkheid zal zijn jongeren uit deze streek te vinden die dit voort willen zetten. Dat zal naar mijn mening net zo moeilijk worden als een meisje uit Volendam nog in klederdracht te laten lopen. Uiteindelijk zal alles, net als bij ons, definitief in het museum verdwijnen. Alleen hebben wij er langer over mogen doen dan de mensen hier. Hier gebeurt het binnen twee generaties. Dat is heel snel en bijna een cultuurschok.
Intussen kunnen wij nog genieten van het enthousiasme van de mensen die ons begeleiden en die in dat vasthouden van hun cultuur nog een stevige rol spelen. Heel fijn dat te mogen ervaren.

De comida nemen Mieke en ik tot ons bij Casa Sanches waar Jaime intussen bedient. Een man van 38 jaar uit Bogotá die hier probeert wat knaken te verdienen voor zijn gezin. Drie kinderen, je vrouw en familie achterlaten is harde noodzaak en dat is hem wel eens te machtig. Wát een opgave en wat zijn wíj dan bevoordeeld.

Het bezoek aan het museum is weer zeer geanimeerd. Ik heb alleen wat moeite om Maruja te volgen die niet al te luid en in haar enthousiasme steeds sneller gaat spreken. Waar ken ik dat van? Marjanne stuurt dat meesterlijk bij. De hoofdmoot is de antieke keuken die hier met allerlei materiaal is bewaard.
Het leuke is dat we die later nog in het huis van Toño min of meer in werking zullen zien.

Het museum heeft een paar afdelingen met een eigen onderwerp. Bovenin is er materiaal verzameld dat te maken heeft met het maken van kleding en stoffen. Spinnewielen, weefgetouw, gereedschappen voor het bewerken van hennep. Een geheel ingerichte antieke keuken met alle gebruiksvoorwerpen in originele staat. Een ruimte waarin diverse zaken uit een bakkerij. Een afdeling met oude kleding. Verder is er allerhande materiaal verzameld dat werd gebruikt op het land of het hoeden van een kudde. Ook veel oude foto`s die her en der aan de muren hangen. Een bezoek waard zeker met zo`n enthousiaste gids. `s Avonds eten we met de hele bende bij Casa La Plaza en deze keer was dat gewoon goed. Ook Bram, de echtgenoot van Henny, genoot echt mee, zij het dat hij wel erg lang op zijn gehaktballetjes moest wachten.

Een dag met een sterretje.

 

 

 

 

 

 

   Hoe oud zou deze fraaie hand zijn?