Rustdag die geen rustdag is. Wél wat betreft de Spaanse les en de talleres,  maar niet privé. Het wordt tijd dat ik de FJR weer eens de sporen kan geven en even samen met hem mijn gedachten op een rijtje kan zetten. Ik heb met Mapsource en de Garmin een vage route in elkaar gezet die minimaal door de Garganta de Añisclo zal voeren en verder zo ongeveer naar Aínsa. Na het opstaan en het uitvoeren van de vaste rituelen is vóór het ontbijt op het terras al duidelijk dat het vandaag echt warm zal worden. Mijn ochtendgesprekjes met Maria Ferrer gaan wel steeds beter maar blijven toch wat moeizaam. Zij is hartelijke en zorgzaam maar ook zoiets als timide, teruggetrokken. Dat kan ik wel begrijpen met een man en vier zonen in deze Spaanse machowereld. Ik weet niet meer of het deze dag was, maar ik heb met haar lindebloesem geplukt en verzameld van een paar takken die al enige tijd hebben liggen drogen. Zij vertelde wat de werking zou zijn van “Té de Tila” en dat leek mij niet verkeerd. Rustgevend vooral, maar Google biedt nog veel meer hierover. Ik heb die thee overigens niet gedronken en ik heb er ook niet om gevraagd.
De route door de Garganta is geweldig en over de belangrijkste 10 kilometer eenrichtingsverkeer. Dat kan ook niet anders zo smal is het hier. Ik maak onderweg wat foto`s en een paar stukjes video. Dat kan makkelijk met de motor want die frommel je wel ergens in een hoekje. Met de auto is dat veel lastiger maar als er iemand moet wachten op jouw foto dan blijkt dat zelden een probleem te zijn. Gewoon wachten tot iemand klaar is en dan gaan we weer verder zonder getoeter of middelvingers.
Het kán dus wél!
Na de Añisclo strijk ik neer bij een dorp waarvan ik de naam niet meer weet en bezondig mij weer aan een bocadillo con jamon. Dat kán ook niet kleiner dan ongeveer een halve meter en een pond jamon. Ik krijg het niet op en de kat is goed voor de resten.
Op deze weg schittert het van de vele gele rolklaver.
 Halve bergen worden er door gekleurd. Prachtig gezicht. Na de lunch scharrel ik verder en bij Asin de Broto word ik overweldigd door de “geur” van paarden.
Hier is een grote toestand met verhuur van paarden etc.
Ergens op weg naar San Juan kwam ik    
door Bonansa, een televisielegende, zo had het hier moeten heten. Ik waande mij in Bonansa.
Hier ging ik linksaf de bekende N260 op in de richting van Aínsa. Weer heel anders en qua wegdek een stuk slechter. Dat maakte niet uit want ik reed in mijn zondagstempo. Tegen mijn vaste gewoonte in om altijd beschermende kleding te dragen, was ik blij dat nu niet gedaan te hebben. Ik had mijn zomerjack, waar de wind doorheen kan waaien aan en een gewone spijkerbroek. Later op de dag liet ik zelfs mijn handschoenen achterwege. Onderweg kon ik in een plaatsje de temperatuur aflezen, 38,2 graden en 32,4graden in de schaduw.

Op deze weg kom ik vier volledig verlaten dorpen tegen. Bijna overgroeid, de daken en ramen weg, alleen de kerktoren nog fier
overeind. Hij zal zegevieren! In een verschrikkelijk mooi landschap langs een
verschrikkelijk schitterende rivier toch een verschrikkelijk beeld.

Ik kom aan in Aínsa en de dorst dwingt mij naar een terras. Wat een prijs!! 1,90 neuroses voor 25cl koud water. Ik neem er desondanks drie, zo groot is de dorst. Als ik wat later bij een benzinestation 1,5 liter koud water uit een automaat kan tappen voor één hele Neurose denk ik glimlachend, klojo!

De oude bovenstad ga ik niet bezoeken. Ik sta er wel bij maar met mijn kleding en nul komma nul schaduw lijkt mij dat niet verstandig. Ondanks de enthousiaste mededelingen van medecursisten over deze plaats zie ik dat niet in de benedenstad.

Hierna moet ik tanken, kom mezelf tegen bij die waterautomaat en ik besluit richting San Juan te koersen. Als ik vlakbij de afslag op de A-138 ben, draai ik terug. Het is nog erg vroeg, rond de klok van drie en ik zag een afslag naar een andere Garganta.
                Wij zijn bang!!

De namen Ruta de Las Hermitas, Garganta de Escuain en Miradores de Revilla juichten mij toe.
Er bleek één toegangsweg voor een drietand naar de drie opgegeven punten en alle drie heb ik ze bereden. Aan het einde van de route naar de hermitas ben ik niet afgestapt, want er moest nog flink worden gelopen. De Garganta ben ik rustig door gereden en de derde tak bracht mij op het doodlopende punt bij het dorp Revilla. Wat te zeggen? Schitterende vergezichten, prachtig landschap, stille natuur, grote warmte, bijna lege wegen. Maar heel slecht. Kuilen en gaten en losgereden keien en grind, steil en krappe bochten, de weg een hele auto breed. Met ander woorden, zeer inspannend motorrijden zeker met zo`n knoert als de FJR. Goed dat hij stuurt als een scheermes en zich laat rijden als een vloeipapiertje. Maar toch was het zweten geblazen én….genieten. Wat een land!

Ik keer weer terug naar San Juan maar niet zonder naar Saravillo te rijden. Prachtig weggetje waar de pk`s hun dienst bewijzen. Vlakbij het dorp komt een herderin met wat geiten naar beneden. Helaas is de beestjes mijn aanblik en het geluid te erg dus gaan zij er in volle galop vandoor. Nederig stop ik mijn beest, zet de motor stil en wacht af. De herderin krijgt de beestjes weer bij elkaar en zij passeert mij dankbaar knikkend met haar geiten die mij zeer wantrouwige blikken toewerpen voor zover geiten dat kunnen. Ik kan u verzekeren dat zij dat echt kunnen!
 
                                                     
 

In Plan neem ik eerst twee hele grote bieren want ik ben uitgedroogd. Een bakkie tapas in de vorm van zwarte olijven en een mal zakje pinda`s worden verslonden voordat ik naar “huis” ga. Nu, om 18.45 zijn de foto`s overgebracht en de tekst getikt. Soppen, beetje slapen en dan eten. Dit keer helemaal alleen in Casa Sanches, maar gelukkig wel in het gezelschap van Jaime. Hij vertelt van thuis, ik geef hem wijn, hij is verdrietig. De slaap redt ons.