Studie en verblijf in Cagli   
De reis naar Cagli verliep voorspoedig behoudens een drietal ongelukken waarvan één vrij grote waar een achttalvoertuigen bij betrokken was. Dat zorgde voor enig oponthoud, maar gelukkig leken de persoonlijke gevolgenmee te vallen en bijgevolg veel geschreeuw en gebaren van langs en over de weg lopende mensen. Zodoende was ik al om één uur in Cagli, veel te vroeg om mij al bij de familie Tarsi te melden waar ik pas na tweeën werd verwacht. Tijd dus om even een rondgang door het stadje te maken en wat foto`s te maken.Links en middenonder ziet u een uitzicht vanuit mijn voorraam over het nieuwe gedeelte van Cagli. en hieronder uit het zijraam op het kerkje uit de 13de eeuw.          

      

 

 

 

Cagli heeft zijn oorsprong in de Romeinse tijd zoals te lezen valt in het hoofdstuk  Storia van de Italiaanse Wikipedia.

 

Het huis van Peppino en Rita ligt precies op de hoek van de Via Marconi en de Via Flaminia.
Het is vier verdiepingen hoog met middeleeuws dikke muren en een massief stenen trap die naar de eerste
woonverdieping voert boven de garages en opslagruimtes die op de begane grond liggen. Het kerkje ernaast is de Santa Maria della Misericordia en stamt uit de 13de eeuw. De Via Flaminia was ook in de oude  Romeinse tijd een belangrijke route naar het Noorden.

 Het was erg warm en windstil. De warmte stond tussen de hoge huizen.
De bus had ik op het Piazza Garibaldi geparkeerd en ik bekeek even de paar marktkraampjes die er stonden. Hoofdzakelijk groenten en fruit. Ik kocht een paar appels als lunch. Daarna liep ik naar de duomo en nam een kijkje binnen.
Daar was het tenminste koel. Ik vervolgde mijn wandeling al fotograferend en maakte eigenlijk een grote ronde langs de buitenste ring van straatjes. Later zou ik wel verder in het stadje rondkijken. Net na twee uur was ik weer terug bij mijn punt van vertrek in de Via Marconi en besloot maar eens aan te bellen. Blijkbaar was mijn tijd van aankomst niet doorgegeven door de school, of had ik dat wellicht zelf moeten doen? Rita, de moeder, voelde zich duidelijk wat overvallen door mijn vroege komst en maakte zich druk over het feit dat mijn badkamer nog niet op orde was. In dit huis bevindt zich op iedere verdieping een ruime badkamer en dat is natuurlijk een heel gepoets. De ontvangst was niettemin weer hartverwarmend en dat betekent mee-eten en -drinken. De TV op hard maar die ging gelukkig op zacht. Ik maakte kennis met Pa Peppino, een koosnaampje voor Giuseppe en hun zoon van 15 jaar Giacomo. Morgen zal ik kennis maken met Elisa en Heloise die beiden studeren in Bologna. Twee heel aardige meiden waar ik het goed mee kan vinden omdat ik heel on-Italiaans het initiatief neem bij opruimen en vaatwassen, waardoor de markt voor Pa Peppino verpest wordt.
Tot mijn grote verrassing word ik door Peppino `s avonds meegenomen naar een opera. Deze speelt in hun operagebouw een miniatuur Scala van Milaan. Van binnen ziet het er prachtig uit. Alle notabelen blijken aanwezig. De opera, waarvan de naam mij ontschoten is, wordt opgevoerd door studenten van een klassieke zangopleiding in Urbino. Hier blijken veel Aziatisch mensen die klassieke zang te studeren en daarnaast bij ons instituut het Italiaans. Vooral jonge mensen uit Korea en Japan die ik ook tijdens de cursus mee zal maken.

 

 

 

 

 

De zondag wordt voor mij beheerst door een incident waarvan ik drie jaar later pas het signaal begrijpen zou. Hoewel het warm is, zo`n 32 graden, besluit ik de fiets uit de bus te halen en een tour door de omgeving te maken. Na een kilometer of tien moet ik al een keer van de fiets vanwege een pittige helling en ik hang half misselijk over mijn stuur bij te komen. Enige kilometers later komt de echte man met de hamer en ik moet in de berm gaan zitten. Ik heb een half uur nodig om een beetje bij te komen.
Ik besluit de helling verder maar op te lopen. Bovenaan stap ik weer op en sjees naar beneden naar een dorpje waar een café is. Allemaal mannen die naar Spanje - Ierland kijken. Ik besluit maar mee te kijken en intussen neem ik een paar glazen water. Als de wedstrijd afgelopen is, klim ik weer op de fiets en rij de kortste weg naar huis. Dat gaat onverwacht goed, ik kan toch weer redelijk klimmen. De fiets laat ik verder de hele vakantie in de bus staan en ik vertel niets aan mijn huisgenoten. Naast allerlei andere tekenen blijkt een paar jaar later dat ik daar eigenlijk ontsnapt ben aan een hartinfarct.
Maandagmorgen ga ik op pad naar het instituut Atrium waar het Italiaans zal worden gegeven.. Lerares Christina is aardig en we zijn slechts met acht leerlingen. Een Luxemburger, een Duitser, drie Koreanen , twee Japanners en ikzelf. Er is `s morgens en `s middags les en dat zijn hoofdzakelijk conversatielessen. Tijdens een van die lessen leg ik uit dat hier mooi het principe duidelijk wordt van een universele taal zoals Zamenhof dat bedoeld heeft met zijn Esperanto. Je kunt met iedereen uit de wereld communiceren als je allemaal dezelfde taal gebruikt, hier het Italiaans dus. Het is ongelooflijk om met een Japanner en Koreaan over je wederzijdse leven te kunnen praten.
Het blijkt dan ook dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat zij Engels spreken. dat is alleen voor de hogere studenten die dat eventueel erbij mogen doen op de universiteiten. Ik zal hier verder niet uitweiden over de lessen dat heb ik allemaal schriftelijk vastgelegd in een verslag van zo`n 60 a-4 velletjes. Tijdens deze twee weken was er ruimte genoeg, met name in de weekeinden om in de omgeving rond te kijken en dat deed ik dan ook.  bezoeken aan o.a. Fossombrone, Urbino en Gubbio. Ook met Peppino en Rita ging ik op stap om bosbessen te plukken. Aan het eind van deze dag komen wij ook nog bij het klooster van Fonte Avellana. Hier schijnt Dante Alighieri gewerkt te hebben aan zijn Divina Commedia. Op zaterdag brengen we een bezoek aan zijn ouders. Die wonen in de campagna, een groot oud boerenhuis, veel land waarop groenten en fruit, kippen en konijnen voor de slacht etc.etc. natuurlijk ook de eigengemaakte rode en vooral heerlijke witte wijn. in ruime mate voorhanden.
 

 Fonte Avellana                              Peppino en zijn vader                 Zijn moeder met de witte wijn

 

 

 

 

 

         Rita en Peppino                                 De Klas

                                    Fossombrone

Deze keer heb ik van de titel maar een hyperlink gemaakt zodat u meteen wat fotowerk van Fossombrone op het internet kunt aanschouwen. De link in de tekst verwijst naar de Italiaanse site van dit plaatsje waar ook het nodige te vinden valt. Zelf ging ik op een warme, vrije middag hier eens buurten en ook dit dorp of stadje blijkt uit de eerste eeuw te stammen en heeft dezelfde vernietigingen en herstellingen meegemaakt als Cagli. ook deze site is de Italiaanse Wiki-variant omdat daar de meeste info op staat. Het rondtoeren in deze provincie, Pesaro-Urbino, is op zich al een belevenis. Veel minder toeristisch dan bijv. Toscane maar toch veel van dezelfde schoonheid. Het veelal Middeleeuwse karakter van het centrum van de plaatsen maakt het extra mooi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                        Urbino
Deze zeer fraaie universiteitsstad heb ik tweemaal kunnen bezoeken. Een keertje met Peppino en later een keertje solo. Met Peppino was het tevens een soort werkbezoek voor hem als afdelingshoofd van zijn vakbond. Dat liep uiteraard weer Italiaans uit de hand want laat in de middag was er een publiek debat waar ik mee naartoe werd gesleept en dat duurde tot tien uur `s avonds. Daarna moest er nog even gegeten worden zodat we ver na twaalven ons mandje in konden. Urbino is echt een uitgebreid bezoek waard. Ook hier koos ik vanwege de behoorlijke hoeveelheid info voor de Italiaanse variant van Wikipedia. Van hieruit kunt u gemakkelijk naar Nederlandse sites linken indien nodig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                         Gubbio

De laatste plaats is voor Gubbio en dat laatste is alleen maar hier. Ook Gubbio is een uitgebreid bezoek meer dan waard. Toen ik beneden op het grote plein van de stad stond zag ik hoog op de berg bebouwing, wat bij navraag een klooster  Sant  Ubaldo, bleek te zijn. Het was weer boven de 30 graden maar ik ben toch naar boven gegaan. Dat moest grotendeels te voet over een vrij steile weg. En ook hier kwam ik mijzelf behoorlijk tegen. Ik weet dat toen aan de warmte maar inmiddels weet ik beter. Onderweg was er steeds een fraai uitzicht over de stad. Onderweg heb ik behoorlijk wat pauzes in moeten lassen maar ik,kwam er wel. Eenmaal boven absolute stilte en helemaal niemand te bekennen. Van bovenaf zag ik dat er beneden aan de rand van Urbino een Romeinse ruïne lag. ook die ben ik even gaan bekijken. Afdalen was op zich ook wel link want veel los gravel maakte dat je soms haast onderuit ging op je stuit.
Allemaal goed afgelopen en een kleine foto-impressie vindt u hierbij. Wat mij betreft een regio waar je heel wat tijd door kunt brengen zonder je je te vervelen en nog steeds qua toerisme lekker rustig

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zo komt er op vrijdag 28 juni een eind aan twee weken Italiaans studeren, Italiaans slapen, eten, drinken, leven. Ik heb aardig wat bijgeleerd, denk ik, hoewel nog moet blijken hoe dat morgen in San Marzano di San Giuseppe uit gaat pakken. je zit daar toch helemaal in het diepe zuiden. Het praten zal wel gaan, maar het verstaan zal moeilijk blijven schat ik zo.
Zeker de oudjes zoals Giuseppe en Tante Angela vallen toch veelal terug op dat Italiaans -Albanees. Vrijdagavond neem ik Peppino en Rita mee uit eten en ondanks wat kleine strubbelingen in de afgelopen dagen wordt het een gezellig afscheid. Morgenochtend om zes uur ben ik weg want ik wil lekker bijtijds bij Tony en de famiglia aankomen.
 

                        
                                        terug naar boven